Morgunblaðið - 22.04.2001, Blaðsíða 39

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 22. APRÍL 2001 39
Blómastofa
Friðfinns,
Suðurlandsbraut 10,
sími 553 1099, fax 568 4499.
Blómaskreytingar við öll tilefni
Opið til kl. 19 öll kvöld
✝ Ólöf GuðrúnBjarnadóttir
fæddist á Akranesi 1.
september 1915. Hún
lést á Sjúkrahúsi
Akraness 8. apríl síð-
astliðinn. Hún var
ávallt kennd við
Ólafsvelli en bjó síð-
ast á Vallarbraut 17 á
Akranesi. Foreldrar
hennar voru Bjarni
Ólafsson, sjómaður
frá Akranesi, f. 19.12.
1874, d. 24.8. 1963, og
kona hans Guðrún
Eyjólfsdóttir, hús-
móðir, frá Arnarholtskoti í Staf-
holtstungum, f. 6.6. 1881, d. 4.10.
1954. Ólöf var elst fjögurra systk-
ina, en yngri voru Elín Karitas,
Jóna Þorbjörg og Ársæll Pálmi.
Ársæll Pálmi er einn eftirlifandi
og býr nú í Noregi. Uppeldissystir
Ólafar var Guðrún Jónsdóttir.
Ólöf giftist í september árið
1940 Jóhanni Sigurði Jóhannssyni,
f. 23.11. 1912, d. 4.7. 1972, frá Ketu
á Skaga og síðar Sauðárkróki.
Faðir hans var Jóhann Jónatans-
son, formaður og bóndi, f. 1.11.
1843, d. 12.12. 1923, frá Hóli á
Skaga, og móðir Hólmfríður
Sveinsdóttir, verkakona, f. 4.7.
1892, d. 13.9. 1951, frá Krákustöð-
um, en síðar búsett á Siglufirði.
Börn Ólafar og Jóhanns eru: 1)
Nanna, f. 20.4. 1936, maki Gestur
Friðjónsson, f. 27.6. 1928, börn: Jó-
hanna Ólöf, f. 22.9. 1953, Ingibjörg
Jóna, f. 15.7. 1957, og Jóhann Sig-
urður, f. 15.5. 1962. 2) Hlíf, f. 15.7.
1939, maki Sigmar
Jónsson, f. 25.5.
1935, börn: Ólöf Guð-
rún, f. 9.9. 1959,
Sveinn Dal, f. 3.1.
1963, Sigrún Jóna, f.
26.2. 1966, og Jó-
hanna, f. 14.9. 1975.
3) Ester, f. 20.9. 1943,
maki Leif Rasmus-
sen, f. 24.10. 1936,
barn: Jesper, f. 15.7.
1973. 4) Sigrún, f.
3.3. 1947, maki
Magnús Villi Vil-
hjálmsson, f. 27.7.
1933, börn: Benedikt,
f. 14.5. 1968, Jóhann, f. 24.10. 1969,
Guðrún, f. 5.3. 1974, og Vilhjálm-
ur, f. 16.10 1978. 5) Rúnar Bjarni, f.
13.11. 1949, börn: Baldvin Páll, f.
14.12. 1979, Hildur Sunna, f. 14.12.
1979, Rakel, f. 17.9. 1986, Óðinn
Kári, f. 2.12. 1993, og stjúpdóttir,
Berglind, f. 12.1. 1982. 6) Sigur-
laug, f. 18.8. 1951, maki Sigurjón
Vigfússon, f. 30.3. 1951, börn: Rún-
ar Sigurður, f. 28.3. 1976, Andri
Þór, f. 23.5. 1980, og Jóhanna
Björg, f. 23.9. 1985.
Ólöf Guðrún ólst upp hjá for-
eldrum sínum á Ólafsvöllum og bjó
síðan á Akranesi alla ævi. Hún
starfaði sem fiskverkakona, en
lengst af sem húsmóðir. Börn
hennar, barnabörn, barnabarna-
börn og barnabarnabarnabörn eru
nú samtals 63.
Útför Ólafar verður gerð frá
Akraneskirkju á morgun, mánu-
daginn 23. apríl, og hefst athöfnin
klukkan 14.
Er það ekki undarlegt með hugann
hvað hann getur reikað um liðna tíð,
og kallað það fram sem getur yljað
oss við minningarnar. Hvort sem litið
er á lífið sjálft eða allt það sem maður
lærir og nemur í gegnum lífið.
Kannski er það barnið í manni sjálf-
um sem við sjáum hreinleikann. En
samt finnur maður aldrei betur til
smæðar sinnar og vanmáttar en þeg-
ar dauðinn ber að dyrum. Þá víkur
dramb og yfirlæti hversdagsleikans
fyrir auðmýkt og virðingu fyrir lífinu.
Oss ber að þakka hverja þá stund sem
við fáum andann dregið og að vera til.
Í fáum orðum vil ég minnast tengda-
móður minnar, Ólafar Guðrúnar, Ollu
af Ólafsvöllum, sem var ein af þeim
Skagakonum sem settu svip á Skag-
ann hér á árum áður. Þegar hver
hönd lagði hönd á plóginn til að geta
framfleytt sér og sínum. Fyrir þá
daga þegar velfarnarríkið sem við bú-
um við í dag var ekki komið og fáir
vita hvað kona af hennar kynslóð
þurfti að ganga í gegnum til að geta
framfleytt sér og sínum, koma börn-
um sínum upp, fæða og klæða,
mennta og koma til manns. Það átti
fyrir Ollu að liggja að vera sjómanns-
kona eins og títt var um ungar konur
af Skaganum af hennar kynslóð. Um
tvítugt kynntist hún manni sínum Jó-
hanni Sigurði og búskap sinn byrjuð
þau ung með trú á lífið og framtíðina.
Þar fóru saman kjarkur, dugur og
áræði. Enda vön að taka til hendinni,
snemma lært að vinna. Það var ekk-
ert sældarlíf fyrir unga sjómanns-
konu á þessum árum þegar eiginmað-
ur var á sjó á smáum bátum, því oft
voru litlar fréttir af eiginmanninum á
hafi úti að draga að landi auð og
byggja upp þau lífsskilyrði sem við
búum við í dag. Á þessum árum voru
oft miklir mannskaðar. Og oft hafa
andvökunæturnar verið langar þegar
vetrarveður buldu á glugga og ung
kona skynjaði það að allir sjómenn
náðu ekki heilir í höfn. Eflaust hefur
Olla þá faðmað ungana sína að sér
þegar kvíða setti að og Kári barði á
glugga að utan og eiginmaður á hafi
úti. Og oft hefir hún beðið þá bæn að
allt færi nú vel og eiginmaðurinn næði
heill í höfn. Oft var vinnudagurinn
langur, engin þau nútíma tæki sem
við búum við í dag, áræði og útsjón-
arsemi komið að góðum notum því oft
var úr litlu að moða að klæða og fæða
sex börn. Það gerði Olla með miklum
sóma.
Ég kom inn í fjölskyldu Ollu þegar
ég var að kynnast yngstu dóttur
hennar. Ekki get ég sagt annað en
mér hafi verið vel tekið.
Olla, ég vil þakka þér fyrir að gefa
mér perluna mína sem hefur gengið
við hlið mér gegnum lífið og veitt mér
mikla hamingju og gefið mér þrjú ást-
kær börn. Ég vil þakka þér fyrir allar
góðu stundirnar og allt það sem rúm-
ast hvorki á blaði né í bók, heldur það
sem geymist í huganum og andi minn
mun geyma. Far í Guðs friði.
Sigurjón Vigfússon.
Þó allir eigi sér minningu um mömmu og
ömmu sína
sem innst við hjartað sitt þeir vilja geyma,
ó einhver segi þér sögu um mömmu og
ömmu þína,
þá er það ávallt dýrmætast
sem hugur þinn og hjarta hefur að geyma.
(Sigurjón Vigfússon.)
Elsku mamma og amma, þökkum
þér fyrir þær góðu stundir sem við
áttum saman á öllum tímum árs. Guð
blessi þig.
Sigurlaug og börn.
Elsku amma mín. Ég veit að ég á
ekki að vera svona hrygg því nú líður
þér vel. Þú ert núna í faðmi afa sem
þú saknaðir svo mikið. Fyrir um það
bil mánuði síðan þegar ég var hjá þér
uppi á Skaga, spurði ég þig hvernig
þér liði með þá vissu að þú ættir e.t.v.
ekki langt eftir. Þú sagðist vera orðin
sátt og hlakkaðir til að hitta afa. Þú
vildir annars ekki mikið um þetta tala,
sagðir að þetta væri það sem fyrir öll-
um lægi og þú værir þar engin und-
antekning.
Þér tókst það sem þú ætlaðir þér,
að vera heima eins lengi og þú gætir.
Þú vildir ekki heyra á það minnst að
fara inn á spítala þrátt fyrir mikil
veikindi. Ég dáist að styrk þínum og
dugnaði.
Það eru margar minningar sem
koma upp í hugann. Fyrir jól heim á
Ólafsvöllum. Þú og Sigurlaug að gera
jólakonfektið sem sett var í bauka og
lokað inni í búri ásamt Jolly Cola og
öðru góðgæti sem afi hafði komið með
úr siglingunum. Góði maturinn sem
þú eldaðir. Fallega handavinnan þín.
Rósemi þín og þolinmæði. Aðeins
einu sinni minnist ég þess að þú hafir
skammað mig og var nú eflaust ærin
ástæða til. Það var þegar við Jói feng-
um „lánaðar“ fimm hundruð krónur
úr buddunni hennar Nönnu. Eftir að
hafa belgt okkur út af sælgæti leið
okkur mjög illa, ekki bar í maganum,
heldur í sálinni líka. Nema hvað, Jói
sagði mömmu sinni allan sannleikann
og af því að ég var eldri, bar ég meiri
sök og var skömmuð meira en hann.
Hvað þú varst sár út í mig amma mín.
Þú lést mig fara til Nönnu, biðja hana
fyrirgefningar og lofa því að gera
þetta aldrei aftur. Og þar sem ég vildi
aldrei særa þig aftur hef ég staðið við
það loforð.
Þú fylgdist ótrúlega vel með öllum
þínum afkomendum sem eru um sex-
tíu talsins. Þú vissir ávallt hvað hver
og einn var að gera. Í mínum huga ert
þú hlekkurinn sem hélst öllum saman.
Og okkur fannst öllum gott að leita til
þín. Þú studdir mig og hvattir í öllu
því sem ég hef tekið mér fyrir hendur.
Stoltið úr augum þínum fullvissaði
mig um að ég var að gera rétt.
Elsku amma, ég sakna þín alveg
óskaplega. Ég vil að þetta sé stað-
reynd. Það er svo margt sem ég þarf
að segja þér. Já svona er sorgin eig-
ingjörn. En ég er þakklát fyrir að
hafa verið hjá þér þega þú fórst. Sjá
friðinn sem breiddist yfir andlit þitt
og finna vissuna um að þú kvaldist
ekki lengur.
Mig langar að kveðja þig elsku
amma, með nokkrum orðum eftir
Laó-Tse sem ég rakst á í lítilli bók um
kínverska speki. Þessi orð eru eins og
sögð um þig og þitt lífshlaup.
„Ég á þrjár gersemar sem ég gæti
vel, ein þeirra er ást, önnur er nægju-
semi, sú þriðja er auðmýkt. Sá einn
sem elskar er hugrakkur, aðeins hinn
nægjusami er mikilhæfur, og einung-
is sá auðmjúki er fær til valda.“
Vertu sæl amma mín og Guð geymi
þig.
Þín
Ólöf Guðrún.
Elsku amma, mig langar að kveðja
þig með eftirfarandi orðum um leið og
ég þakka þér allar yndislegu stund-
irnar sem við áttum saman.
Lít ég sem í leiðslu yfir liðna daga.
Horfir við mér hálfgleymd saga.
Minningarnar marga geyma morgunelda.
Einnig skugga kaldra kvelda.
Hljótt og kalt var úti og inni allan daginn.
– Komstu þá með birtu í bæinn.
Silfurhærð með bogið bak og bleikar kinnar
lékstu brosum bernsku þinnar.
Öllum tókstu hlýtt í hönd, og hendi þína
lagðir yfir lokka mína.
Þá var sigrað vetrarvald og veðragjóstur,
gróin öll mín æskuhrjóstur.
Tókstu mína trú í faðm og treystir hana,
þegar hún var vængjavana.
Steig af vetrarauðnum upp af orðum þínum
heiði og sól í huga mínum.
Gott á sá, er getur miðlað gjöfum slíkum,
getur snauða gert að ríkum.
Vetur, sumar, vor og haust um vegu mína
ætíð sé ég engla þína.
Bráðum vorið vængjalétt um völl og hjalla
kemur til að kæta alla.
Þá er aftur elli þín til æsku borin,
þá eru gróin þrautasporin.
Þá er slaknað þelavald, og þínum anda
gefin sýn til sólarlanda.
(Jón Magnússon.)
Blessuð sé minning þín.
Ingibjörg Jóna.
Elsku amma. Mig langar að kveðja
þig með nokkrum fátæklegum orðum.
Þótt ég hafi vitað hvert stefndi er jafn
erfitt að hugsa sér Skagann án þín.
Þú varst í huga barnanna minna alltaf
amma á Skaganum eða bara Langa
en í mínum huga verður þú alltaf
amma á Ólafsvöllum, því þannig var
það þegar ég var að alast upp.
Amma, þú varst einstök, svo hrein
og bein og ekkert vesen. Lífið var til
að lifa því og takast á við það og hætta
svo þegar það var búið. Svoleiðis vild-
ir þú hafa hlutina. Eftir að afi dó fyrir
tæpum 30 árum keyptir þú þér íbúð
sen þú bjóst í til dauðadags og sást
um þig sjálf, meira að segja eftir að þú
varst orðin mikið veik af krabbameini.
Mig langar að segja frá því sem ég
segi börnunum mínum og þeim finnst
svo fyndið: Það fór aldrei neinn
svangur frá þér fram á síðasta dag. Á
meðan heilsan leyfði bauðstu oftast
upp á eitthvert bakkelsi og oftar en
ekki „vöpplur“, ekki vöfflur. Þegar ég
var lítil og gisti eða var um tíma hjá
þér á Ólafsvöllum bauðstu okkur
krökkunum „mjólk og bita“ fyrir
háttinn og sagðir okkur svo að fara og
þvo okkur um „höndurnar“. Þetta
orðalag finnst börnunum skrítið en ég
dáist alltaf að þér fyrir að halda þeirri
mállýsku sem þú ólst upp við á Skag-
anum. Þú tókst líka alltaf svo vel eftir
því sem maður var að gera. Ég man
vorið 1965 þegar ég bjó um tíma hjá
þér og afa og var að lesa undir fulln-
aðarpróf í barnaskóla. Þú hafðir svo
miklar áhyggjur af því að ég læsi og
lærði of mikið! Það hefur enginn gert
fyrr eða síðar.
Elsku mamma og systkini, Guð
styrki ykkur á kveðjustundu.
Elsku amma, hjartans þakkir fyrir
allt fyrr og síðar. Hvíldu í Guðs friði.
Þín
Hanna Lóa.
ÓLÖF GUÐRÚN
BJARNADÓTTIR
 Fleiri minningargreinar
um Ólöfu Guðrúnu Bjarnadóttur
bíða birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
líkur lúxus, Jensa naut þess að
dekra við mig, systkini mín og alla
aðra.
Ástúðin sem geislaði frá henni var
einstök, það var ekkert of gott sem
hún gat hugsað sér að gera fyrir mig
og, er árin liðu, Halla og börnin okk-
ar.
Elsku Jensa, nokkur orð eru svo
fátækleg frá mér þegar 1000 myndir
og minningar fljúga í gegnum huga
minn.
Megi Guð geyma þig, sem voru
þín orð í hvert skipti sem við kvödd-
um hvor aðra í símanum.
Sigríður Böðvarsdóttir.
Á morgun kveðjum við ástkæra
frænku okkar, Jensínu Halldórs-
dóttur frá Magnússkógum. Okkur
langar að minnast hennar með
nokkrum orðum.
Jensína, eða Jensa frænka eins og
hún var alltaf kölluð, var lengst af
skólastýra Húsmæðraskólans á
Laugarvatni. Nú seinni ár bjó hún í
Reykjavík.
Mikill fjöldi ættmenna hennar og
vina sóttist alltaf mjög eftir sam-
vistum við hana. Á Laugarvatni bjó
hún að Heimakletti, en svo nefndist
parhúsið þar sem Jensa og Gerður
aðstoðarskólastýra áttu heima. Hús-
ið stóð á risalóð með stórum trjám,
löngum timburgöngustíg, fullt af
felustöðum og ýmsum bráðskemmti-
legum leiksvæðum. Það var gott
mótvægi við allt malbikið í Reykja-
vík.
Bílastæðin við Heimaklett voru
eins og bílastæði góðra grillskála við
hringveginn; alltaf full. Fólk kom,
fólk fór og fólk gisti. Tekið var á
móti öllum eins og um erlenda þjóð-
höfðingja væri að ræða. Allir voru
hjartanlega velkomnir.
Ferðir austur á Laugarvatn voru
samofnar ánægjulegum minningum
frá bernsku- og unglingsárum. Og
ástæðurnar fyrir þessum góðu
minningum eru margar. Góð-
mennska Jensu frænku og umlykj-
andi ást á öllu og öllum, þétt faðm-
lög, frábær goskjallari þar sem
einnig mátti finna Prins Póló, bát-
urinn sem hún átti, allur góði mat-
urinn sem maður fékk og margt,
margt fleira. Og Jensa þurfti aldrei
að brýna röddina; börn höguðu sér
vel heima hjá henni, jafnvel þau
óþekkustu. Slæm hegðun átti ein-
faldlega ekki við hjá þessari barn-
góðu konu. Og ef eitthvað brotnaði,
þá var hægt að kaupa nýtt.
Á táningsárum eru samskipti við
fullorðið fólk stundum með stirðara
móti. Fullorðnir skilja ekki táninga
og öfugt. Þetta átti ekki við um
Jensu. Flestir táningar í ættinni
drógu tortryggna vini sína með í
tjaldútilegu austur á Laugarvatn – í
garðinn hennar Jensu. Viðkvæðið
eftir þessar útilegur var á einn veg:
„Mikið rosalega áttu frábæra
frænku.“ Og svo suðuðu vinirnir um
fleiri ferðir á Laugarvatn. Og þetta
var eins og á 5 stjörnu hóteli; Jensa
frænka bar veitingar af öllu tagi í
mannskapinn, spjallaði við okkur
táningana sem jafningja og fann
ekkert nema jákvætt við ungdóm-
inn. Hún fann reyndar aldrei nema
jákvæðar og góðar hliðar á öllum.
Það hefur aldrei brugðist í gegn-
um tíðina að talaði maður við ein-
hvern sem dvaldi um lengri eða
skemmri tíma á Laugarvatni, þá
þekkti viðkomandi Jensu. Allir
þekktu Jensu frænku. Og allir
þekktu hana af góðu. Allir gátu sagt
eitthvað fallegt um hana. Hvað er
annað hægt að segja um konu sem
virtist eiga aðeins eina lund, glað-
lyndi?
Guð blessi minningu þína, elsku
Jensa frænka.
Ég sá á sólarhæðum
einn sumarfugl á kvist.
Hann kunni margt af kvæðum
og kyrjaði þau af list.
En svo kom haust, haust, haust,
en svo kom haust með svalri raust,
og söngurinn hvarf af hæðum.
(Þórbergur Þórðarson.)
Kristín, Magnús og Katrín
Lovísa.
 Fleiri minningargreinar
um Jensínu Halldórsdóttur bíða
birtingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.