Morgunblaðið - 06.10.2005, Side 42

42 FIMMTUDAGUR 6. OKTÓBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Erlingur Vig-fússon fæddist á
Hellissandi 15. jan-
úar 1936. Hann lést
á sjúkrahúsi í Köln í
Þýskalandi 14.
ágúst síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Vigfús Jónsson, f.
1883, d. 1972, og
Kristín Jensdóttir, f.
1889, d. 1953. Systk-
ini Erlings voru; Jó-
hanna Vigfúsdóttir,
f. 1911, d. 1994, Jens
Vigfússon, f. 1912,
d. 1983, Haukur Vigfússon, f.
1913, d. 1995, Guðný Jóhanna
Vigfúsdóttir, f. 1917, d. 2000,
Svava Vigfúsdóttir, f. 1918, d.
2004, Guðbjörg Vigfúsdóttir, f.
1921, Vigfús Kristinn Vigfússon,
f. 1924, Auður Vigfúsdóttir Weld-
ing, f. 1926, Iðunn Vigfúsdóttir, f.
1927, Gyða Vigfúsdóttir, f. 1928,
d. 1972, Ragna Vigfúsdóttir, f.
1930, og Jón Jóhann Vigfússon, f.
1931.
Árið 1957 kvæntist Erlingur
Huldu Jónsdóttur, f. 1934, þau
slitu samvistum. Börn þeirra eru;
1) Marta Jóna, f. 1956, maki Josef
Klein, börn þeirra eru Jens, f.
1983, og Christoph, f. 1988. 2) Íris,
f. 1959, maki Ólafur Einar Jó-
hannsson, börn þeirra eru Hulda
Sif, f. 1982, Jóhann Mar, f. 1990,
og Sigríður, f. 1992. 3) Guðný
Kristín, f. 1960, maki Oddur
Gunnarsson, börn þeirra eru
Marta Katrín, f. 1992, og Margrét
Dúna, f. 1993. Barn Guðnýjar af
fyrra hjónabandi er
Ásta Axelsdóttir, f.
1981. 4) Lára Björk,
f. 1969. Erlingur
kvæntist eftirlifandi
eiginkonu sinni
Irene Vigfússon ár-
ið 1976.
Erlingur ólst upp
í mikilli tónlistar-
fjölskyldu á Hellis-
sandi. Hann söng
með kirkjukór Ingj-
aldshólskirkju frá
12 ára aldri og allt
þar til hann hélt til
Reykjavíkur til trésmíðanáms.
Hann hóf einsöngvaraferil sinn
með karlakórnum Fóstbræðrum
og söng með honum ásamt því að
leggja stund á söngnám hjá Sig-
urði Demetz til ársins 1966. Hann
stundaði framhaldsnám í söng á
Ítalíu og síðar í Þýskalandi. Eftir
nám við óperustúdíó Kölnaróper-
unnar var hann ráðinn einsöngv-
ari við óperuna og gegndi hann
því starfi til ársins 1998.
Erlingur tók einnig þátt í
nokkrum uppfærslum á fjölum
Þjóðleikhússins, síðast í hlutverki
Turridu í óperunni Cavalleria
Rusticana árið 1983.
Auk þessa hélt hann fjölmarga
konserta víða um Evrópu ásamt
því að taka þátt í uppfærslum
Kölnaróperunnar, bæði þar í borg
og víðar, svo sem í Asíu og Afríku.
Minningarathöfn um Erling
Vigfússon verður haldin í Grafar-
vogskirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.
Ég kveð elskaðan eiginmann
minn og besta vin, Erling Vigfús-
son.
Eftir 36 ára samveru verð ég nú
að kveðja hann. Sjá honum á bak.
En ekki fyrir fullt og allt, – að-
eins í stuttan tíma!
Kölnaróperan og ævistarf hans
sem óperusöngvara gæddi líf hans
gleði og fyllingu. Hann söng víða
um þessa heims lönd og færði
mörgum gleði með söng sínum.
Ég þakka Erlingi fyrir þessi 36
ár sem við áttum saman, með öllum
sínum „hæðum og lægðum“. Sein-
ustu árin var æ ofan í æ barist upp
á líf og dauða. Síðasta stríðinu töp-
uðum við bæði! Svo er trúarvissu
okkar fyrir að þakka að nú veit ég
af honum Erlingi á himnum. Nú
syngur hann sinni undurfögru
röddu: Dein ist mein Ganzes
Herz …! Hinstu för sinni lýkur
hann í heimahögunum á Íslandi!
Bless, bless, elskan mín.
Þín
Irene.
Þær urðu miklar breytingarnar á
högum okkar systra við skilnað
ykkar mömmu. Ég var níu ára,
Lára ekki orðin eins árs, Íris tíu og
Marta þrettán. Að hverfa úr mildu
og þægilegu umhverfinu í Köln þar
sem við bjuggum öll saman, við
allsnægtir að því er mér fannst, og
koma til Íslands um hávetur. Fyrst
bjuggum við hjá ættingjum í Garði
á Reykjanesi. Í minningunni um
þessi umskipti vakir vetrardrungi,
hríð og stormur, 30 mínútna gang-
ur í skólann sem var svo gjörólíkur
skólanum okkar í Köln. Mér fannst
þetta óraunverulegt og ríghélt
lengi í vonina um að þú kæmir til
að fara með okkur aftur til okkar
fyrra lífs þar sem við undum okkur
svo vel. Það gerðist hins vegar
ekki.
Ég heyrði þig oft syngja svo fal-
lega í útvarpinu og ávallt þegar ég
hugsa til þín óma þessar ljóðlínur
ósjálfrátt um huga minn:
Ég leitaði blárra blóma
að binda þér dálítinn sveig,
en fölleit kom nóttin og frostið kalt
á fegurstu blöðin hneig.
En ég gat ei handsamað heldur
þá hljóma sem flögruðu um mig,
en það voru allt saman orðlausir draumar
um ástina, vorið og þig.
…
Þó get ég ei annað en glaðst við
hvern geisla er á veg þinn skín
og óskað að söngur, ástir og rósir
sé alla tíð saga þín.
(Tómas Guðm.)
Ég trúi því nú að þetta hafi ekki
heldur verið auðvelt fyrir þig. Þörf
þína og væntingar um að virkja þá
guðsgjöf sem hæfileikar þínir voru
og öðlast frama í söngnum var ekki
hægt að uppfylla á Íslandi. Sam-
bandið milli okkar var lítið og stop-
ult á meðan ég var að vaxa úr
grasi. Ég átti samt alltaf pabba í
Þýskalandi sem var stjarna, óperu-
söngvari í virtu óperuhúsi.
Við fylgdumst með ferðum þín-
um og afrekum eftir megni, kortin
frá þér komu frá fjarlægum lönd-
um. Söknuðurinn að fá ekki að taka
þátt í lífi þínu og njóta sambands
við þig varpaði þó skugga á stoltið
af afrekum þínum og framgangi á
listabrautinni.
Hin síðari ár höfum við átt
ánægjuleg samskipti. Við höfum
hist nokkuð reglulega, ýmist í ferð-
um mínum til Þýskalands eða í ár-
legum ferðum þínum í heimahag-
ana á Íslandi.
Mér, Oddi og stelpunum þótti
sérstaklega gaman að hitta þig í
fjallakofanum þínum undir eikinni
stóru uppi í Eifel. Það var þinn
uppáhaldsstaður. Úti í guðsgrænni
náttúrunni, fjarri skarkala þétt-
býlisins, alltaf að smíða, betrum-
bæta og dytta að. Það var líka in-
dælt að fá þig í heimsókn, hrókur
alls fagnaðar, léttur í lund og þægi-
legur í samskiptum.
Elsku pabbi, ég kveð þig með
söknuði.
Þín dóttir,
Guðný Kristín.
Það er með miklum trega sem ég
kveð Erling Vigfússon tengdaföður
minn, en okkur varð afskaplega vel
til vina þótt hvor hafi búið í sínu
landinu allt frá því fundum okkar
bar fyrst saman.
Mér er í fersku minni þegar ég
hitti hann fyrst. Það var sumarið
1977 að Írisi dóttur hans þótti
tímabært að kynna fyrir honum
mannsefni sitt, en við höfðum þá
verið saman í tæp tvö ár. Heimsótt-
um við Erling þar sem hann bjó í
bænum Troisdorf í nágrenni Köln-
ar í Þýskalandi. Ekki var á þeim
tíma hægt að fljúga beint til Þýska-
lands, þannig að við höfðum viðdvöl
í Kaupmannahöfn. Sú viðkoma með
tilheyrandi skemmtanahaldi síðasta
kvöldið tók nokkurn toll af heilsu-
fari hins tilvonandi tengdasonar
sem var þar af leiðandi ekki upp á
sitt allra besta þegar Erlingur sótti
okkur á flugvöllinn í Köln. Ástandið
duldist honum ekki og það var því
með glettnissvip sem hann sagði
við dóttur sína: „Er þetta vinur-
inn?“ Í framhaldi af þessum fyrsta
fundi tókust með okkur góð kynni
sem aldrei bar skugga á.
Erlingur flutti til Þýskalands
með fjölskyldu sína, eiginkonu og
þrjár dætur, árið 1966. Fjórða dótt-
irin fæddist þeim ytra. Erlingur og
Hulda slitu samvistum árið 1969 og
flutti hún til Íslands með dæturnar
fjórar. Skilnaður þeirra varð fjöl-
skyldunni mjög erfiður og setti
mark sitt á þau öll, þó hvert með
sínum hætti. Eftir að við Erlingur
kynntumst betur fannst mér alltaf
vera í honum tregi yfir því hvernig
farið hefði, þótt hann gerði sér
manna ljósast grein fyrir ábyrgð
sinni á því hvernig komið var. Fann
ég jafnan á honum að hann saknaði
dætranna, fjölskyldunnar og lands-
ins sem hann unni mjög.
Við tengdafeðgar hittumst alloft
og reglulegar eftir því sem árin
liðu. Bæði heimsóttum við Íris
hann til Þýskalands, en oftar kom
hann þó hingað heim. Hin síðari ár
bjó hann jafnan hjá okkur, enda au-
fúsugestur.
Erlingur var glæsimenni og auk
þess að vera frábær söngvari og
kunnur af afrekum sínum á tónlist-
arsviðinu hér heima og erlendis var
hann smiður góður, enda hafði
hann lært þá iðn áður en hann hasl-
aði sér völl í óperunni. Oft rétti
hann mér hjálparhönd við margt
sem gera þurfti. Réttara sagt var
það hann sem stjórnaði verkunum
en ég var í hlutverki handlangar-
ans. Fyrir kom að hann var hrein-
lega kallaður hingað heim til smíða
sem Íris treysti mér ekki fyrir.
Hafði hann gaman af því, þótt ekki
léti hann mig gjalda þess. Í aðdrag-
anda heimsókna hans til okkar var
útbúið fyrir hann herbergi, en ólíkt
því sem gerðist þegar aðra gesti
bar að okkar garði, þá þurfti einnig
að taka til í bílskúrnum. Gat dóttir
hans ekki hugsað sér að hann sæi
hvernig þar er jafnan umhorfs,
enda var hann mikið snyrtimenni.
Erlingur var einkar skemmtileg-
ur maður, glaðsinna og hrókur alls
fagnaðar hvar sem hann fór. Það
smitaði af honum kátínan og oft var
á honum grallarasvipur sem gjarn-
an var undanfari glettnislegra at-
hugasemda. Hann var umtalsgóður
og aldrei heyrði ég hann hallmæla
nokkrum manni.
Erlingur átti við vanheilsu að
stríða fyrir nokkrum árum, en náði
sér furðuvel eftir erfiða baráttu við
skæðan sjúkdóm. Hann var að
hætta störfum í Kölnaróperunni
um það leyti, enda kominn á þann
aldur þegar söngvarar láta af störf-
um. Síðustu árin átti hann ágæt og
hafði hann gælt við að koma til Ís-
lands í sumar sem var okkur til-
hlökkunarefni. Af þeirri ferð varð
því miður ekki. Það harma ég mjög.
Blessuð sé minning Erlings Vig-
fússonar.
Ólafur E. Jóhannsson.
Elsku afi, ég trúi ekki að þú sért
farinn, ég sakna þín svo mikið.
Ég gleymi aldrei þegar ég fór til
þín til Þýskalands. Það var svo
gaman þegar við fórum í dýragarð-
inn saman. Ég man hvað það var
gaman að fara með þér og Balú í
gönguferð í kringum vatnið eða í
hjólatúr. Ég sakna þín, ég sakna
þess að fara með þér upp í Eifel, ég
sakna þess að fara með þér í Kola-
portið að kaupa harðfisk, ég sakna
þess að fara með þér út að hjóla, ég
sakna þess að fara með þér að
veiða í Hvítá og ég sakna þess að
minna þig á að taka lyfin þín. Það
virðist vera svo stutt síðan ég bak-
aði pönnukökur handa ykkur
Nonna, það er eins og það hafi
gerst í gær. Þú varst alltaf svo
glaður, alltaf jafn góður við mig. Þú
ert hetjan mín, að hafa sigrast á
veikindunum í lifrinni og varst allt-
af svo hress eftir það. Þér fannst
svo gaman að hjálpa pabba með
pallinn í Laugarási, eða þegar þú
varst að laga vegginn niðri á baði.
Það var svo gaman að koma heim
úr skólanum þegar þú varst alltaf
heima til að taka á móti mér. Ég
gleymi aldrei þegar við Jói fórum
með þér í bæinn 17. júní, þegar við
fórum með þig í Kolaportið í fyrsta
sinn. Þetta allt mun ég muna, hetj-
an mín stóra. Takk fyrir að hafa
verið öll þessi ár í lífi mínu, alltaf.
Guð veri með þér, elsku afi. Bless-
uð sé minning þín.
Ég elska þig.
Þín
Sigríður.
Erlingur Vigfússon óperusöngv-
ari var yngstur þrettán systkina.
Hann var móðurbróðir minn og
yngri en ég. Það var nokkuð sjald-
gæft að eiga móðurbróður sem er
yngri en maður sjálfur. En í mínum
huga var hann Erlingur ekki ein-
ungis frændi minn heldur einnig
vinur minn og leikfélagi, og átti
heima á Gimli á Hellissandi.
Ég þekkti Erling frá fyrstu tíð,
við lékum okkur saman sem börn
og unglingar. Það er margs að
minnast frá bernsku- og æskuár-
unum á Hellissandi. Leikir barna
og unglinga voru gjörólíkir því sem
í dag er talið sjálfsagt. Sjónvarp og
myndbandstæki voru ekki til. Börn
og unglingar urðu því sjálf að sjá
sér fyrir dægrastyttingu. Við
frændurnir lékum okkur, ásamt
öðrum börnum, við að skoppa
gjörðum, fara í „fallin spýtan“, „yf-
ir“ og fleiri leiki. Þá var slábolti
vinsæll og vitanlega fótbolti. Oft
var líka farið niður að sjó, sér-
staklega niður að „lóni“ sem var
rétt hjá Gimli. Þar var siglt litlum
bátum á milli hafna sem höfðu hin
ýmsu nöfn. Í norðanroki var farið
upp í Kórklett og setið þar í góðu
skjóli og hlustað á brimið skella á
klettunum með öllum sínum þunga.
Það var tilkomumikil tónlist á að
hlýða og stórkostleg sjón á að
horfa. Já, þær eru margar minn-
ingarnar frá þessum árum.
Erlingur var bráðþroska ung-
lingur. Hann var stór eftir aldri og
það kom snemma í ljós að hann var
afar vel að manni. Enda var það ein
iðja í okkar leikjum að metast á um
það hver gæti lyft þyngsta stein-
inum.
Erlingur ólst upp við tónlist og
mikinn söng. Elsta systir hans spil-
aði í kirkjunni á Ingjaldshóli í rúma
hálfa öld og faðir hans söng þar
enn lengur. Jón bróðir hans var
einnig kirkjuorganisti í mörg ár.
Og systkini hans sungu meira og
minna í kórum árum saman. Það
var oft safnast saman við orgelið á
Gimli og „lagið tekið“. Sú tónlist
sem þar var iðkuð hefur trúlega sí-
ast inn í lítinn dreng og lifað með
honum alla tíð.
Erlingur lærði trésmíðar og vann
við þær um hríð. Hann flutti til
Reykjavíkur og bjó þar um skeið.
Þar gekk hann í karlakórinn Fóst-
bræður þar sem hann eignaðist
góða vini og félaga. Fljótlega var
eftir því tekið að þessi ungi tré-
smiður frá Hellissandi hafði ein-
stakalega fallega og mikla söng-
rödd frá náttúrunnar hendi. Var
honum fljótlega falið að syngja ein-
söng. Félagar hans og vinir hvöttu
hann til að læra söng. Og það varð
til þess að hann fór að sækja söng-
tíma hjá Sigurði Demetz og hjá
honum stundaði hann söngnám í
nokkur ár. Seinna lagði hann stund
á söngnám bæði á Ítalíu og í
Þýskalandi. Þegar hann bjó í
Reykjavík tók hann þátt í óperu-
flutningi í Þjóðleikhúsinu. Erlingur
hafði mjög fallega rödd frá náttúr-
unnar hendi. Hann var mjög tón-
viss og músíkalskur og átti auðvelt
með að tileinka sér það sem fyrir
hann var lagt að læra. Eftir að
hann flutti út árið 1966 söng hann
víða í Evrópu og kynnti íslenska
tónlist við góðan orðstír og var
landi og þjóð til sóma. Hann var
fastráðinn við óperuna í Köln árið
1969 og starfaði þar meðan heilsan
leyfði.
Það má segja að ævi Erlings hafi
veri ævintýri líkust. Það eru væg-
ast sagt ólíkir staðir Hellissandur,
sem á uppvaxtarárum Erlings var
afskekktur staður, og stórborgin
Köln í Þýskalandi. Það hljóta að
hafa verið mikil viðbrigði fyrir ung-
an mann að söðla um og yfirgefa
heimahagana, land og þjóð og halda
út í hinn stóra heim, út í óvissuna,
þar sem samkeppnin er svo óvægin
og baráttan hörð. Þetta mátti Er-
lingur reyna og takast á við. Bar-
áttan hefur sjálfsagt oft verið hörð
og heimþráin sagt til sín. Ég get
ímyndað mér að myndir frá æsku-
stöðvunum hafi oft komið upp í
hugann, sérstaklega hin seinni árin.
Hann hafði mælt svo fyrir að jarð-
neskar leifar hans ættu að hvíla
fyrir vestan, í kirkjugarðinum á
Ingjaldshóli. Þar mun um framtíð
alla heyrast söngur stormsins frá
Snæfellsjökli við undirleik bylgj-
unnar sem brotnar við bjargið inn-
an við Hellissand.
Ég votta öllum ástvinum Erlings
einlæga samúð mína og bið þeim
allrar blessunar í bráð og lengd.
Megi algóður Guð blessa minn-
ingu Erlings Vigfússonar.
Hreinn Hjartarson.
Kær vinur er horfinn jarðnesku
sjónarsviði.
Söngfuglinn síungi þagnaður.
Fyrir meira en 44 árum kynnti
maðurinn minn tilvonandi okkur
Erling. Báðir voru þeir þá eins og
ungir fákar. Geislandi, stæltir og
reistir. Eins og þeir hefðu bergt af
ódáinsbrunni og tíminn snerti ekki
við þeim. Báðir áttu þeir eftir að
þeysa um heiminn, taka á móti
dynjandi fagnaðarlátum tónlistar-
unnenda, með fangið fullt af blóm-
um. – Báðir eru þeir nú fallnir, vin-
irnir, fyrir þeim sem engu eirir.
Auðvitað fór kynningin fram með
því að Ragnar settist við flygilinn
og Erlingur stillti sér upp í söng-
ERLINGUR
VIGFÚSSON
Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
ÓLAFÍA BENJAMÍNSDÓTTIR
frá Katastöðum,
Núpasveit,
lést á Hrafnistu í Hafnarfirði þriðjudaginn
4. október.
Hjördís Óskarsdóttir, Örn B. Ingólfsson,
Jóhanna Óskarsdóttir, Sigurður Í. Ámundason,
Anna Jóna Óskarsdóttir, Lárus Lárusson,
Óskar Óskarsson, Erna Elísdóttir,
ömmubörn og langömmubörn.