Morgunblaðið - 29.07.2007, Side 29

Hún segist njóta þess að ganga
um borgina eða sitja einhvers stað-
ar og horfa á fólk. „Mér finnst
Reykjavík mjög fal-
leg. Svo finnst mér
frábært að fara í
sund. Ég geri það á
hverjum degi.“
Henni finnst ís-
lenskt samfélag mjög sérstakt.
„Ég á erfitt með að lýsa því ná-
kvæmlega hvað það er, en ein-
hvern veginn er íslenskt samfélag
er svo lítið að það verður mjög
þéttofið og náið. Ég kann því vel,“
segir hún.
Lítil umhverfisvitund
Sumt finnst henni þó að mætti
betur fara. T.d. finnst henni um-
hverfisvitund Íslendinga mjög
ábótavant. „Mér finnst skrítið að
allir eigi bíl. Ef maður fylgist með
umferðinni sér maður að það eru
eiginlega
alltaf bara
einn eða
tveir í hverj-
um bíl. Það
finnst mér
ekki rétt. Strætisvagnakerfið er
heldur ekki nógu gott. Ég tek
strætó frekar oft, og hann kemur
svo óreglulega að það skiptir varla
nokkru máli hvenær ég fer út í
strætóskýli. Iðulega þarf að bíða í
fimmtán til tuttugu mínútur, þótt
maður fari út á réttum tíma, sam-
kvæmt stundatöflu.
Auk þess finnst mér skrítið
hversu lítið er endurunnið hérna.
Ég á ekki orð yfir það,“ segir hún.
m hverfisvitund
Íslendingum finnst líka
svo gaman að tala ensku
að það er mjög erfitt að
æfa sig í íslensku.
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 29. JÚLÍ 2007 29
Mér fannst mjög erfitt aðvera hérna í byrjun.Aðallega vegna þess aðmér fannst myrkrið
svo niðurdrepandi,“ segir Svíinn
Carl-Mikael A. Teglund. „En sum-
arið er yndislegt. Ég hlæ að sænsk-
um vinum mínum sem vöruðu mig
við veðrinu hérna. Það hefur ekki
stytt upp í Svíþjóð í allt sumar.“
Carl-Mikael talar lygilega góða
íslensku, miðað við að hann hefur
bara verið á Íslandi síðan í desem-
ber. Hann leggur sig fram um að
segja sem flest á íslensku og spyr
um orð sem hann kann ekki.
„Ég kom hingað af því að mig
langaði að kynnast íslenskri menn-
ingu. Í Svíþjóð höfum við fjarlægst
rætur okkar mjög mikið. Hnattvæð-
ing og Evrópuvæðing er á góðri leið
með að má út sérkenni okkar og
mér finnst við vera að tapa ein-
hverju mjög mikilvægu. Þetta hefur
enn ekki gerst á Íslandi,“ útskýrir
hann.
„Ég held að norrænu löndin hafi
margt gott fram að færa. Saman
geta þau myndað sterka og áhrifa-
mikla heild. Þess vegna eigum við
að standa vörð um menningararf
okkar.
Auk þess finnst mér Ísland mjög
flott land og náttúran einstök.“
Hann hikar, brosir og bætir við:
„Já, og svo á ég íslenska kærustu,
það er líka þess vegna sem ég er
hérna.“
Carl-Mikael er í kennaranámi og
langar að kenna ensku og sagnfræði
í menntaskóla. Hann er skiptinemi í
Háskóla Íslands og hefur verið í
áföngum í
ensku, enskum
bókmenntum og
íslensku. Í sum-
ar vinnur hann á
Sögusafninu í
Perlunni.
„Það er ágætt tækifæri til að
kynna sér sögu landsins. Mér finnst
íslenskt samfélag mjög áhugavert.
Hér er svo merkileg blanda af
bandarískum og norrænum áhrif-
um. Þið eruð, ekki bara land-
fræðilega, heldur menningarlega
mitt á milli þessara tveggja heima,“
segir Carl-Mikael.
Að hans mati hefur þetta bæði
kosti og galla. „Ég held t.d. að það
sé út af þessu sem þið vinnið svona
mikið. Það er gott að ungt fólk er
duglegt og stolt af því að þéna eigin
peninga. Í Svíþjóð vill það brenna
við að fólk reiði sig á kerfið. Ég á
vini sem eru að nálgast þrítugt og
hafa ekki unnið handtak. En fyrr
má nú rota en dauðrota. Ég hef t.d.
tekið eftir því að það er mjög erfitt
að skipuleggja ferðalög og mat-
arboð með Íslendingum af því að
þeir eru alltaf að vinna,“ segir hann.
„Ég velti því samt mest fyrir mér
hvað gerist þegar fleiri útlendingar
fara að koma hingað. Ef þið farið
ekki að búa ykkur undir það og
ákveða hvernig þið ætlið að bregð-
ast við, þá verður þetta helsta
vandamál Íslendinga á næstu árum.
Það er ekki seinna vænna að huga
að þessu. Þið getið líka lært af mis-
tökum annarra, t.d.
okkar í Svíþjóð.
M.a. er mikilvægt
að koma í veg fyrir
að hér myndist
gettó og að útlend-
ingar sem hingað
koma einangrist. Þess vegna á að
leggja mikla áherslu á tungumála-
kennslu og fræðslu um menningu
og lýðræðishefð landsins,“ segir
hann.
Carl-Mikael segir að íslensku-
námið í háskólanum hafi hentað sér
ágætlega. Hann gat fylgt því sem
fram fór og skildi málfræðina ágæt-
lega. Það átti þó ekki við um aðra
en Skandinava.
„Það gefur augaleið að það er
auðveldast fyrir okkur að læra ís-
lensku af því að norrænu tungu-
málin eru svo skyld. En það verður
að gæta þess að boðið sé upp á
kennslu við allra hæfi svo vissir
hópar verði ekki útundan og geti
ekki lært málið,“ segir hann.
Carl-Mikael er svo ánægður á Ís-
landi að hann langar að koma aftur
hingað þegar hann hefur lokið námi
sínu í Svíþjóð.
Morgunblaðið/Eyþór
Svíinn Carl-Mikael langar að kenna sögu og ensku í menntaskóla.
… vinna
of mikið
Mikilvægt að koma í veg
fyrir að hér myndist
gettó og að útlendingar
sem hingað koma ein-
angrist.
Hreinskilnir Íslendingar
„Sumum útlendingum sem ég hef hitt finnst Íslend-
ingar frekar dónalegir,“ segir Alexandra. „Mér finnst það
ekki. Íslendingar eru að vísu mjög hreinskilnir og hika
ekki við að segja það sem þeim býr í brjósti, en mér finnst
það viðkunnanlegt.“
Henni finnst Íslendingar heldur ekki kaldir og fjar-
lægir, eins og oft er sagt, og hún hefur eignast nokkra ís-
lenska vini. „Það er kannski ekkert voðalega auðvelt að
kynnast fólki, en þegar maður gerir það verður það al-
vöruvinir manns,“ útskýrir hún.
„Ég hef örugglega líka verið heppin í þessu tilliti. Flest-
ir skiptinemar sem ég þekki hafa ekki kynnst neinum Ís-
lendingum. Þeir eru alltaf að biðja mig um að kynna sig
fyrir vinum mínum,“ segir hún og skellir upp úr.
Ég hef verið ótrúlega heppin,“ segir AlexandraHaeringová Karpenkova oft og mörgum sinn-um þegar hún lýsir dvöl sinni á Íslandi. Alexandra er tékknesk og bjó í Prag. Hún er
nú við skiptinám í Háskóla Íslands og vinnur þar að meist-
araverkefninu sínu í mannfræði. Verkefnið er rannsókn á
Íslendingasögum.
„Ég fékk fyrst áhuga á Íslandi út af Íslendingasög-
unum,“ útskýrir hún. „BA-verkefnið mitt tengdist þeim
líka. Eftir að ég kláraði það fór ég að þrá að koma hingað.“
„Ég hef verið hér í fimm mánuði, en trúi því varla enn
að ég sé komin,“ segir hún, skellihlær og bætir við: „Ég
hef líka verið svo heppin hérna! Einhvern veginn gengur
bara allt upp.“
Alexandra kom um miðja nótt í janúar. „Það var niða-
myrkur og ég sá ekkert út um gluggann á flugvélinni. Þeg-
ar við nálguðumst Keflavík birtist svo ljósabreiða sem var
eins og taumur af fljótandi hrauni að renna í sjóinn. Það
var mjög fallegt,“ segir hún.
Tilviljun
Alexandra kynnti sér
íslensk miðaldalög fyrir
BA-ritgerðina sína. M.a.
las hún bók eftir Sigurð
Líndal lagaprófessor.
Hún var því mjög
spennt þegar hún var svo
heppin að skiptinemahóp-
ur bauð henni með sér á
Þingvelli, sem hún hafði lesið um í bókinni, nokkrum dög-
um eftir að hún kom hingað.
„Það var snjór yfir öllu, stillt og milt. Ég táraðist af því
það var svo fallegt,“ segir hún. „Þingvellir eru uppáhalds-
staðurinn minn á Íslandi.“
Alexöndru fannst hún ekki síður heppin þegar hún fór
að velja námskeið fyrir vorönnina og sá að Sigurður Lín-
dal kenndi í áfanga í miðaldalögum. Hún sótti þá tíma og
fannst mjög sérstakt að vera nemandi manns sem hún
hafði áður lesið bækur eftir í Tékklandi.
Hjálp í Háskóla Íslands
Auk áfangans í miðaldalögum sótti Alexandra tíma í
miðaldabókmenntum og íslensku í háskólanum. Henni
fannst mjög gagnlegt að læra íslensku en fannst of hratt
farið yfir málfræðina, of margir í bekknum og ekki nægur
tími til að æfa sig.
Að öðru leyti var hún mjög ánægð með háskólann og að-
stoðina sem hún fékk þar. M.a. fékk hún hjálp við að finna
húsnæði.
„Ég fékk frábært herbergi, hjá góðri konu, alveg í mið-
bænum, á mjög góðu verði,“ segir hún, og tekur fram að í
því, eins og öðru, hafi hún verið mjög heppin, því hún
þekki skiptinema sem hafi átt í miklum vandræðum með
að finna húsnæði.
Tékkinn Alexandra vinnur að meistararitgerð um Ís-
lendingasögur. Þær kveiktu áhuga hennar á Íslandi..
Morgunblaðið/Frikki
Þegar maður kynnist
Íslendingum verða
þeir alvöru vinir
manns.
… eru mjög
hreinskilnir