Morgunblaðið - 11.10.2007, Page 41

MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 11. OKTÓBER 2007 41
MINNINGAR
Bréf til blaðsins
Morgunblaðið Hádegismóum 2, 110 Reykjavík  Bréf til blaðsins | mbl.is
Í FYRRA fékk ég birtar í blaðinu
þrjár greinar þar sem ég gagn-
rýndi Tryggingastofnun og ráða-
menn fyrir meðferð á eldra fólki
vegna réttinda þess til ellilauna
o.fl. Þar ræddi ég m.a. um þá
óhæfu að spyrða hjón saman við
útreikning tryggingabóta og hvers
vegna réttindi eldra fólks væru
skert vegna lítilfjörlegra tekna eft-
ir að það er komið á ellilaunaaldur.
Líklega minnast flestir þess að
þeir sem í framboði voru til Al-
þingis í vor og töluðu um þessi mál
hétu því að gera allt fyrir gamla
fólkið. Hins vegar voru kveðjurnar
sem það fékk eftir vorþingið 2007
bæði kuldalegar og óvenjulegar að
ekki sé meira sagt.
Hingað til hefur ellilífeyrisaldur
verið 67 ár hjá öllum nema sjó-
mönnum og er svo enn. Við breyt-
ingar á lögum um málefni aldraðra
frá 21. júní 2007 gerist tvennt
óvænt og uggvænlegt:
Í fyrsta lagi: Hætt verður að
spyrða saman hjón við útreikning
tryggingabóta þegar bæði hafa náð
70 ára aldri! Hvers konar rugl er
þetta. Ég fór að hugsa um öll þau
hjón sem ekki eru jafnaldrar og
kom mér þá fyrst í hug föðurbróðir
minn, Stefán Bjarman, sem var 30
árum eldri en kona hans. Til þess
að ná þessu takmarki hefði hann á
sínum tíma þurft að verða 100 ára.
Í öðru lagi: Atvinnutekjur mega
ellilífeyrisþegar hafa án skerð-
ingar eftir 70 ára aldur. Hvað um
þá sem orðnir eru 67 ára og kjósa
að hætta störfum þá? Eiga þeir að
sitja með hendur í skauti í þrjú ár,
og fara svo aftur að vinna. Hverj-
um dettur þessi vitleysa í hug og
hvers vegna?
Ég held að flestum sem biðu eft-
ir raunverulegri réttarbót í þess-
um efnum hafi orðið svo mikið um
þessar fáránlegu reglur að þeir
hafi meira og minna lamast og því
ekki gripið til vopna sinna, enda
langt til næstu kosninga. Það sem
aðallega skelfir fólk er þessi
skyndilega 70 ára viðmiðun. Hvað
merkir hún? Ef eldra fólk heldur
áfram að kvarta, skammta þing-
menn því þá e.t.v. viðmiðunina 75
ár eða 80 ár?
Kópavogi í október 2007.
STEINUNN BJARMAN
ellilífeyrisþegi.
Óvæntar ofsóknir
Frá Steinunni Bjarman
Í MORGUNBLAÐINU þ. 9. októ-
ber birtist frétt með fyrirsögninni
„Stjórnlaus umræða getur skemmt
fyrir“. Í greinninni, sem er eftir
Steinþór Guðbjartsson, er rætt við
Guðmund Þóroddsson, forstjóra
Reykjavik Energy Invest, eða
REI. Allir sem fylgjast með vita
hvaða athygli REI hefur notið að
undanförnu og hvers vegna.
En það sem er merkilegast og
vakti mikla athygli mína kemur í
lok fréttarinnar þar sem haft er
eftir Guðmundi að erfitt sé að
segja til um hvaða áhrif atburða-
rás undanfarinna daga hafi á REI,
en „hann vonar að hún skemmi
ekki mikið fyrir“. Svo kemur bein
tilvitnun í hann í lok fréttarinnar;
„en svona stjórnlaus umræða get-
ur gert það“, segir hann. Tilvitnun
í blaðagrein lýkur.
Það verður að teljast afar
merkilegt að hér skuli Guðmundur
afgreiða þá umræðu sem farið hef-
ur fram að undanförnu, og er ein-
faldlega eðlileg, lýðræðisleg um-
ræða um aðgerðir lýðræðislega
kjörinna fulltrúa og aðila úr við-
skiptalífinu, sem „stjórnlausa“. Og
enn merkilegra finnst mér að
blaðamaður Morgunblaðsins hafi
ekki beðið hann um að skýra út
nánar hvað hann meinti með þess-
um orðum.
Því það vakna ýmsar spurn-
ingar: Hvers vegna á að stjórna
umræðunni, hver á að stjórna
henni, hvernig og af hverju?
Hverjir hafa, eða hefðu, hag af því
að „stjórna“ umræðunni?
Og fyrir hverjum skemmir þá
svona „stjórnlaus“ umræða?
Skemmir hún einhverjar útrás-
aráætlanir? Og eru þær þá hafnar
yfir lýðræðislega og opna um-
ræðu? Er það kannski kjarni máls-
ins? Á öll útrás að geta farið fram
án nokkurrar umræðu og aðhalds
þess lýðræðislega kerfis sem við
búum eða eigum að búa við?
Það hefði verið gott ef blaða-
maður Morgunblaðsins hefði gefið
sér aðeins meiri tíma til að íhuga
ummæli viðmælanda síns og leyft
sér kannski þann munað að hugsa
á gagnrýninn hátt. Því það er ein-
mitt eitt af lykilhlutverkum fjöl-
miðla.
GUNNAR HÓLMSTEINN
ÁRSÆLSSON,
stjórnmálafræðingur.
Um „stjórnlausa“
umræðu um REI
Frá Gunnari Hólmsteini
Ársælssyni
DAGANA 3.–5. október sl. fór
fimm manna hópur frá Blindra-
bókasafni Íslands til London á
ráðstefnu um svokallaða DAISY
tækni, en það er tækni sem gerir
blindum og sjónskertum fært að
hlusta á hljóðbækur, eins og
venjulegt fólk les svartlet-
ursbækur, þ.e að geta flett milli
lesinna blaðsíðna eins og verið
væri að fletta í venjulegri bók.
Þessi tækni er þó ekki alveg ný
af nálinni, en verið er að þróa
hana og nú eru til alheimssamtök
um þessa tækni, Daisy Consorti-
um, sem halda utan um staðalinn
fyrir þessa tækni. Þessi ferð var
mjög fróðleg og fékk hópurinn
mikla innsýn í notkun þessarar
tækni fyrir fleiri hópa sem eiga
við lesörðugleika að stríða, s.s les-
blinda og vonumst við til að geta
nýtt okkur þessa tækni fyrir
stærri hóp en áður og á fleiri snið-
um en áður, en hingað til hefur
bókasafnið eingöngu notað þessa
tækni fyrir hljóð, en einnig er
hægt að nýta hana á fleiri sniðum,
s.s textasniði.
EINAR LEE,
Hamrahlíð 17, Reykjavík
Blindum gert kleift
að lesa næstum
eins og sjáandi
Frá Einari Lee
Hinn 22. ágúst sl.
andaðist í Reykjavík
elskuleg frænka mín Gróa Krist-
jánsdóttir. Hafði hún eitt ár yfir
nírætt þá er hún lést. Hún fæddist
á Brúsastöðum í Vatnsdal 12. maí
1915. Foreldrar hennar voru hjón-
in Margrét Sigríður Björnsdóttir
Blöndal og Kristján Sigurðsson
barnakennari til 40 ára, er þar
bjuggu. Við Gróa vorum systkina-
börn, því faðir minn Benedikt
Blöndal og Margrét frænka eins
og ég kallaði hana alltaf, voru
systkini. 13 ára aldursmunur var á
okkur frænkunum og þegar ég var
að alast upp var Gróa mikið að
heiman vegna skólagöngu sinnar,
fyrst í Gagnfræðaskóla á Akureyri
og síðan í Kennaraskólanum í
Reykjavík. Þau systkin Gróa og
Björn bróðir hennar, fetuðu í fót-
Gróa Kristjánsdóttir
✝ Gróa Kristjáns-dóttir fæddist á
Brúsastöðum í
Vatnsdal í Austur-
Húnavatnssýslu 12.
maí 1915. Hún lést á
heimili sínu í
Reykjavík 22. ágúst
síðastliðinn og var
útför hennar gerð
frá Laugarnes-
kirkju 30. ágúst, í
kyrrþey.
spor föður síns því
bæði störfuðu við
kennslu barna, Gróa
allan sinn starfsaldur
en Björn kenndi
ásamt því að stunda
búskap á Húnsstöð-
um. Gróa kenndi
lengst af við Laugar-
nesskóla í Reykjavík
og á yngri árum við
farkennslu í sveitum.
Gróa var einhleyp
alla tíð og eignaðist
ekki börn en hún
eignaðist mörg
frændsystkini sem hún var afar
góð og fór ég ekki varhluta af því.
Þær gleymast ekki gjafirnar frá
henni við hin ýmsu tækifæri. Mikið
var hlakkað til, þá sjaldan hún kom
heim. Alltaf hitti hún á að finna
skemmtilegustu bækurnar og fal-
legustu munina sem hugurinn gat
kosið sér.
Gróa frænka var yndisleg mann-
eskja. Bókhneigð, fróð og vel að
sér um hvað eina, enda bráðgreind.
Ég hélt í barnaskap mínum að hún
væri svo rík, en seinna skildi ég að
hún var ekki rík af veraldlegum
auði, en svo gjafmild og gaf á báð-
ar hendur af brjóstgæðum sínum
og hjartahlýju. Heimili hennar var
indælt og gott þar að koma og naut
ég þess oft í ríkum mæli.
Í fyrsta skipti er ég fór í Þjóð-
leikhúsið bauð hún mér og það var
ekki í eina skiptið. Hún átti sér
íbúð að Karlagötu 20 í Reykjavík
en síðustu árin dvaldi hún á Dal-
braut, heimili fyrir aldraða í
Reykjavík, og leið þar vel. Þar var
gott starfsfólk sem sinnti henni.
Ekki má gleyma þætti Ingibjargar
systur Gróu, barna og Árna Her-
mannssonar sambýlismanns Ingi-
bjargar. Þau komu oft og voru
henni afar kær.
Gróa var alltaf svo fín og falleg
og ákaflega smekkleg, þess báru
líka heimili hennar og klæðaburður
glöggt vitni. Henni vildi ég líkjast,
hugsaði ég oft, lítil. Svo hafði hún
skemmtilega kímnigáfu og oftast
var hún hress og glöð og heilsugóð,
en ellina enginn flýr. Ég hitti hana
síðast í sumar sem leið. Sat hún þá
í matsal Dalbrautarheimilisins og
drakk sunnudagskaffið sitt bara
hress og undrandi að sjá okkur
mæðgur.
Nokkrum vikum síðar var hún
öll þessi góða frænka mín sem gott
er að minnast.
Hún var jarðsett í Gufunes-
kirkjugarði að aflokinni athöfn í
Laugarneskirkju að viðstöddum
fjölmörgum vinum og ættingjum
hinn 30. ágúst.
Far þú í friði
friður Guðs þig blessi
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Ragnheiður Blöndal
frá Brúsastöðum.
Elsku frændi.
Þegar við horfum
til baka þá munum
við bara eftir því hvað
þú varst duglegur að skemmta öll-
um í kringum þig. Vinur,brosið þitt
verður minningin sem fylgir þér í
hjörtum okkar. Það er allt svo tómt
hérna núna en við höfum þá full-
vissu að Guð heldur á þér núna.
Allir brandararnir sem þú sagðir
um Pétur, maður vissi alltaf að
brandari væri í uppsiglingu þegar
þú minntist á Pétur. Þú snerir öllu
upp í grín og gast alltaf fundið
fyndnu hliðina á hlutunum.
Okkur langar bara til að þakka
þér, elsku vinur, fyrir tímann okk-
ar. Þó það hafi oft verið erfitt þá
var alltaf gaman. Þegar við fengum
nýtt gæludýr þá vildir þú alltaf
skíra það Pétur. Ef einhver minnist
á Pétur þá brosum við og sjáum þig
glottandi fyrir okkur. Að hafa feng-
ið þennan tíma með þér, elsku vin-
ur, er ómetanlegt. Þú varst okkar
stjarna hér á heimilinu. Við fengum
að sjá þig blómstra á svo stuttum
tíma og þegar þú fórst að vinna við
smíðarnar þá var dásamlegt að sjá
þig. Þú varst svo ánægður að fá að
byggja eins og pabbi þinn. Þú sagð-
ir alltaf ,,þessi hús byggja sig ekki
sjálf“. Þú varst alltaf vinurinn sem
reyttir af þér brandarana. Þó svo
að sorgin sé mjög mikil þá kemur
enn bros á andlit okkar með ynd-
islegum minningum, engillinn okk-
ar. Við stóðum upp saman og þú
varst góður vinur. Foreldrar þínir
eru dásamleg alveg eins og þú lýst-
ir þeim alltaf. Alveg frá því þú
komst inn í líf okkar, elsku Dúddi,
þá var fjölskyldan þín þér efst í
huga og þótti þér erfitt hvað þú
hefðir lagt mikið á þau. En svo
þegar þú blómstraðir þá sagðirðu
okkur sögur af þínum yngri árum
með fjölskyldu þinni og þú áttir
dásamlega æsku og fjölskyldu,
dýrð sé Guði. Þú leist svo mikið
Þorsteinn
Þorsteinsson
✝ Þorsteinn Þor-steinsson fædd-
ist á fæðingardeild
Landspítalans 29.
desember 1984.
Hann lést 17. sept-
ember síðastliðinn
og var jarðsunginn
frá Fríkirkjunni í
Hafnarfirði 27.
september.
upp til fjölskyldu
þinnar og var það
yndislegt, þó þú hafir
ekki verið á réttum
stað í lífinu þá varstu
alltaf litla barn for-
eldra þinna og vott-
um við þeim okkar
dýpstu samúð og fjöl-
skyldu þinni. Guð er
með þeim, elsku
Dúddi okkar. Bjarta
brosið þitt er minn-
ingin í hjörtum okk-
ar. Þótt erfitt sé að
kveðja þig núna þá
þökkum við Guði fyrir að hafa
fengið að eiga þig sem vin og bróð-
ur í Jesú Kristi. Elsku hjartað okk-
ar. Þó þú sért farin af jörðu þá
sjáum við þig þegar við förum heim
til föður okkar á himnum. Blessuð
sé minning þín, elsku besti vinur
okkar.
Sálm 51:19; Guði þekkar fórnir
eru sundurmarinn andi, sundur-
marið og sundurkramið hjarta
munt þú, ó Guð eigi fyrirlíta.
Þínir vinir að eilífu,
Anna Margrét og Baldur Freyr.
Ég trúi ekki að þú sért horfinn
yfir móðuna miklu, elsku Dúddi
minn. Þú varst einn af þeim sem
fékk að kynnast lausninni, það
ljómaði allur salurinn þegar þú
byrjaðir að segja frá þér, á þann
skemmtilega hátt, sem þér einum
er lagið. Ég fékk að njóta þess
heiðurs að sjá líf þitt lifna við í
þann tíma sem ég fékk að fylgja
þér, og kýs ég að láta þær minn-
ingar sitja eftir um dreng sem ég
dáðist svo að vegna lífshamingju,
blíðu og húmors.
Alltaf þegar ég hitti þig spurði
ég þig, hvað er að frétta? og þá
sagðir þú að það væri ekki hægt að
segja neitt annað, en að allt væri
frábært. Ég glotti út í annað og þá
sagðirðu: Ég meina það – getur
þetta verið eitthvað betra.
Þú varst svo ánægður að vera
kominn með fjölskyldu þína – og að
þú værir að massa vinnuna, og allt
var svo bjart yfir hjá þér, elsku
strákurinn minn. En það er stutt á
milli hláturs og gráts og því miður
varstu sigraður af sjúkdómi okkar.
Það er sárt að horfa á eftir þér,
drengur, en ég veit að þú ert kom-
inn á góðan stað. Þú skilur stórt
skarð eftir þig á svo margan hátt,
sem enginn getur fyllt upp í, og þú
verður geymdur í minningu okkar
og bænum sem eftir lifum.
Og hvað er að hætta að draga
andann annað en að frelsa hann frá
friðlausum öldum lífsins, svo að
hann geti risið upp í mætti sínum
og ófjötraður leitað á fund Guð
síns. Aðeins sá sem drekkur af
vatni þagnarinnar mun þekkja hinn
volduga söng. Og þegar þú hefur
náð ævitindinum, þá fyrst munt þú
hefja fjallgönguna. Og þegar jörðin
krefst líkama þíns, muntu dansa í
fyrsta sinn.
Sé þig hinum megin, elsku vinur.
Ég vil votta fjölskyldu þinni
dýpstu samúð mína á þessari sorg-
arstundu.
Sigrún Lína Helgadóttir og
litla vinkona þín Camilla Líf
Arnarsdóttir.
Elsku Dúddi okkar!
Það er erfitt að sætta sig við að
sjá á eftir jafn ungum og yndisleg-
um vini og þér!
En svona er víst lífið og góðu
minningarnar lifa áfram í brjósti
okkar.
Þú komst öllum alltaf til að hlæja
og varst hrókur alls fagnaðar.
Þú ert nú farinn úr þessum heimi
til ríkis hins hæsta þar sem þú ert
eflaust að láta alla hlæja.
Þú ert núna að undirbúa komu
okkar hinna og gerir það pottþétt
með glæsibrag.
Elsku Dúddi, þú munt alltaf eiga
stað í hjarta okkar.
Við hlökkum til að sjá þig þegar
sá tími kemur, þangað til hvíldu í
friði, elsku vinur
Drottinn er minn hirðir, mig mun
ekkert bresta.
Á grænum grundum lætur hann mig
hvílast,
leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakir nafns síns.
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal,
óttast ég ekkert illt,
því að þú ert hjá mér,
sproti þinn og stafur hugga mig.
Þú býr mér borð
frammi fyrir fjendum mínum,
þú smyr höfuð mitt með olíu,
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér
alla ævidaga mína,
og í húsi Drottins bý ég
langa ævi.
(23. Davíðssálmur.)
Við biðjum fyrir fjölskyldu þinni.
Þínir vinir í Kærleikanum.