Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.2002, Síða 31

Teikningar: Ragnar Lár
framan í andlitið, en hann sýndi ekkert
lífsmark. Þá vissi ég að hann var látinn
og ég sagði við hann:” Ef sjórinn tekur
þig, þá skal hann einnig taka mig. Það
skiptir ekki máli úr þessu”. Ég tók Víctor
undir arminn og lét reka. Tímaskynið var
horfið og ég átti þá von eina, að brátt
birti af degi.
Þyrlur bjarga níu manns
Aðfararnótt 6. mars 2001 berst skeyta-
sending til “Clyde Coastguard”, sem er
deild í skosku strandgæslunni. Þýski
fiskibáturinn Hansa kallar “mayday”.
Hann reynist vera á 56. breiddargráðu,
15 minútur norður og á 13 lengdargráðu,
09 mínútur vestur; það er 380 km frá
skosku eyjunni Tiree.
Stjórn björgunaraðgerða sendir þyrlur
frá írlandi og Skotlandi á svæðið. Þrjú
úorsk skip, sem eru á svæðinu, taka þátt
í leitinni.
Fjórum tímum síðar bjarga þyrlur níu
úr áhöfninni úr björgunarbát, þar á með-
sl skipstjóranum. Sumir þeirra eru í
þjörgunarbúningi, aðrir ekki.
Tíu tímum eftir slysið tilkynnir yfir-
ntaður hjá “Clyde Coastguard” að vart
túegi búast við að fleiri hafi komist lífs
af.
1 Riveira horfði Mary Pérez Queiruga á
sjónvarpsfréttir og hugsaði með sér að
nú væri hún orðin ekkja. Hún gekk að
simanum, en gat ekki valið neitt númer,
þar sem hún hafði enga stjórn á höndun-
úm. Hún stóð við símann og hágrét.
börnin fóru þá líka að gráta. Hún hljóp
úm íbúðina, reif í hár sitt og barði hnú-
úm i vegginn; nágrannarnir komu og
héldu utan um hana. Henni voru gefnar
röandi töflur.
Mary Pérez Queiruga er kona trúuð:
'Guð, gef þú honum tækifæri” bað hún
hljóðlát.
Hún sat í stofunni og beið eftir að eitt-
hvað skeði. í hádeginu heyrði hún að níu
hefðu lifað af og verið flogið með þá á
Suðureyjuna Benbecula.
Juan Jesús og Víctor voru ekki meðal
þeirra.
þeir fundu okkur
hrisvar sinnum sá ég þyrlurnar fljúga
yfir svæðið og leita að einhverjum með
hfsmarki. Þeir létu ljóskastara flökta unt
sjöinn. í hvert sinn sem ljósgeislinn nálg-
a<5ist mig, var slökkt á ljósinu og þeir
flúgu burt. Eitt sinn hugsaði ég sem svo:
Jæja karlinn, hér kemur þú til með að
vera.
Ekki eitt augnablik vildi ég hætta að
hfa, nema á þvi andartaki, þegar Victor
hó. Ég bað til guðs og hugsaði heim. Ég
sá fyrir mér þá yndislegu stund þegar við
S1gldum i höfn og konurnar stóðu þar og
hiðu eftir okkur. Ég sagði við sjálfan mig:
þín er enn þörf”. Ég var þess áskynja að
það birti af degi þegar eitthvað sem líkt-
Gegnt henni siturjuan Jesús...
ist þoku, tók að bera fyrir augu. Ég gat
ekki lengur séð skýrt. Of mikið salt hafði
sest á augun. Oft sá ég línukaðla og fiski-
körfur úr bátnum okkar reka fram hjá.
Ég batt Víctor fastar við mig og sagði við
hann: Þeir skulu finna okkur saman,
ekki einn hér og hinn þar.
Síðan komu mávarnir og gogguðu mig
í bakið, en ég hafði ekki lengur þrótt til
að banda við þeim hendinni.
Ég velti mér á bakið til að hvílast, en
öldurnar voru of stórar. Þær drógu mig
niður, mér svelgdist stöðugt á söltum
sjónum.
Einhvern tímann kom þessi flugvél.
Hún flaug rnjög lágt og beint yfir ntig.
Hún kom aftur í átt til mín og skildi eftir
reykský. Þá sagði ég við Víctor: Jæja, þá
hafa þeir fundið okkur.
Ég lét mig reka með höfuðið á hlið í
sjónum. Þá varð ég var við skugga. Ég
sneri höfðinu við og sá stórt skip
skammt frá mér.
Þeir sendu einhverja yfir til mín í
gúmmíbát. Þeir skáru á taugina sem batt
okkur Víctor saman, en ég hélt honum
fösturn. Þeir slógu mig í andlitið, en ég
hélt bara fastar um Victor. Ég sleppti þá
fyrst takinu, er þeir slógu mig í bakið
með árinni.
Þrekið var á þrolum.
13 tímum eftir að Hansa sökk, var
Juan Jesús Caamano Puente bjargað á lífi
úr 10 stiga köldum sjónum af norsku
flutningaskipi. Talsmaður breska flug-
hersins sagði: Þetta er furðu líkast. Mað-
urinn hlýtur að hafa sterkan lífsvilja.
Þetta er afar óvanalegt í sögu björgunar-
aðgerða.
Á sjúkrahúsi á Benbecula komast
læknar að raun um, að hásetinn þjáist af
uppþornun. Þar sem hann hafði drukkið
mikið saltvatn, þá losuðu líkamsfrum-
urnar mikið vatn frá sér. Juan Jesús var
nærri þornaður upp.
Um hálf átta leytið unt kvöldið hringir
Sjómannablaðið Víkingur - 31