Náttúrufræðingurinn - 1941, Qupperneq 46

40
NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN
sérprentaða ritgerð á latínu, sem mikið fjallar um gróðurathug-
anir mínar og telur þar m. a. upp þær plöntur, sem ég hefi fundið
á nýjum fundarstöðum og teljast mega fremur sjaldgæfar, eins
og t. d. bláhveiti (Agropyrum violaceum), vafsúru (Polygonum
convolvulus), noregsmuru (Potentilla norvegica), rauðkoll (Knau-
tia arvensis) o. fl. Laugamöðruna (Galium uliginosum) fann ég
ekki fyrr en s.l. sumar (1940). Hún vex þar í rakri malarjörð, á
milli steina við tjörn, og er um 30 cm á hæð. Héraðsvötn flæða
þar yfir á vorin og gæti fræið hafa borizt með flóðum, en ekki
er um að villast, að þetta er laugamaðra.
í tilefni af grein eftir hr. Jakob Líndal um bláhveiti, sem birtist
í 1.—2. hefti Náttúrufræðingsins 1940 vil ég taka þetta fram:
Ég hygg að bláhveitið sé ekki eins sjaldgæft eins cg álitið hefir
verið til þessa. Ástæðu til þess, að almenningur tekur sjaldan
eftir því, hygg ég vera þá, að plantan vex víðast hvar strjált og
þá oft innan um puntgrös, sem sum geta litið svipað út í fljótu
bragði séð, eins og t. d. sauðvingull, sem einmitt vex í sams konar
jarðvegi og bláhveiti. í Hegranesinu er bláhveitið alls ekki sjald-
gæft, og mig minnir áð ég hafi séð það einhvers staðar á Lang-
holtinu fyrir mörgum árum. Þó þori ég ekki að fullyrða það. Hitt
tel ég vafamál, að svo stöddu, að hægt sé að telja Skagafjarðar-
dali aðalheimkynni bláhveitisins hér á landi. Dr. Emil Haddach
hefir athugað eintök þau af bláhveiti, sem ég á úr Hegranesi, og
viðurkennt ákvörðun mína á þeim rétta.
Síðasta vetrardag 1941.
VIÐBÆTIR.
Eftir að þetta var ritað, hefi ég fundið eftirfarandi tegundir
í Hegranesi:
Graminae (Grasættin).
1. Finnungur (Nardus stricta). Grasbrekka hjá Hendilskoti.
Ranunculaceae (Sóleyjarættin).
2. Dvergsóley (Ranunculus pygmæus). Við dý hjá Hróarsdal.
Eallitrichaceae (Vatnsbrúðuættin).
3. Vorbrúða (Callitriche verna). Grunnur pollur hjá Hró-
arsdal.
J. N. J