Samvinnan - 01.12.1981, Blaðsíða 23

Ég man aðeins eftir einu atviki þegar kynlegum
bjarma brá fyrir í augum móður minnar,
og hún hló og skemmti sér eins og daginn
sem hún trúlofaðist...
minn studdi fingri á öxl mér og lét mig
setjast. Móðir mín var óþekkjanleg aS
sjá; það lýsti af andliti hennar einsog
regn og eldingar léku um það. Hún
setti hnykk á höfuðið. Ég minntist
þess að langt hrafnsvart hárið lá
skyndilega laust og féll niður herðar
henni, nam við mjaðmir. Hún hóf
sönginn ... Hvílík rödd: djúp, blíð,
svolítið kverkmælt, ástríðufull. Hún
lygndi augunum til föður mins, og
söng manvísu sem ég mun aldrei
gleyma. Ég skildi ekki þá hversvegna
hún söng þessa vísu, né fyrir hvern.
Síðar, þegar ég komst á legg, skildi ég
það. Augu hennar véku ekki af föður
mínum, ljúf röddin þrungin stilltri
ástríðu. Hún söng:
Hvi gróa ekki blóm á götunni sem
hann fer?
Hví breytist’ann ekki í örn sem
gullnum vængjum ber?
Eg leit undan til að þurfa ekki að
sjá föður minn, til að þurfa ekki að sjá
móður mína. Að glugganum gekk ég,
þrýsti enni að rúðunni og horfði á
regnið falla og éta jörðina.
Daglangt flæddi úr gáttum him-
insins. Nóttin var skollin á; út
að sjá var allt dimmgrátt, himinn og
jörð orðin sambreiskja, umhverfið í
forareðju. Það var kveikt á lömpum.
Menn skipuðu sér meðfram veggjun-
um. Borð og stólar voru færð til að
rýmka plássið; jafnt unglingar sem
aldraðir ætluðu að dansa. Á háfættum
stól útá miðju gólfi mundaði gigjarinn
bogann liktog sverð, tuldraði lagstúf
í gegnum skeggið, og hóf lagið. Fætur
fóru að iða, mannslíkaminn viðraði
vængina, karlar og konur horfðust í
augu og stukku á fætur. Fyrst til að
stíga dansinn varð fölleit grannvaxin
kona, um fertugsaldur, með rauðgular
varir því hún hafði núið um þær val-
hnotulaufi, gljásvart hárið smurt lár-
viðaroliu svo það sindraði. Ég varð
óttasleginn þegar ég leit við og sá
hana: um augun voru dregnir dimm-
bláir baugar, og kol-kolsvört sjáöldrin
blikuðu djúpt inní höfðinu; nei blik-
uðu ekki, loguðu. Um tíma fannst mér
hún horfa á mig. Ég þreif i pils móður
minnar, mér fannst þessi kona ætla
að grípa í handleggina á mér og fara
með mig i burtu.
,.Eravó, Súrmelína!“ hrópaði gamall
raumur með geitarskegg. Hann stökk
til hennar, þreif af sér svartan klútinn,
rétti henni eitt hornið, tók í annað
sjálfur, og bæði tvö — uppljómuð,
hnarreist — hófu þau dansinn, grönn
og bein einsog kerti.
Konan var í tréskóm; hún barði
þeim í gólffjalirnar, barði þeim af
krafti, og allt húsið skalf. Hvít háls-
slæðan losnaði. Nasir hennar þöndust,
sulgu loftið; allt umhverfis kraumaði
23