Vikan - 12.11.1964, Side 48

Ódýpustu
sterkustu
og
vinsælustu
leikföngin
I
dag
*
SlilliiiiÍIÍI
ÍNTCRNATIONAt POCKET CÁTAtOCUE
130
mismunandi
tegundlr
Tó m stunóabúðin
Nóatúni — Sími 21901.
Tó m stundabúðin
Aðalstræti 8 — Sími 24026.
Póst-
tiólff
822
Þegar þau voru farin sneri Vivi-
an sér að Ra.fni, með aðra hönd-
ina ó handfanginu og svartur kjóll-
inn myndaði fallega skuggamynd
gegnt gleri hurðarinnar.
— Voru þau ekki skemmtileg?
— Jú, sagði hann, — og þeim
þykir vænt um þig.
— Og mér um þau.
— Þú eignast alltaf skemmtilega
kunningja. Hann gekk fram og aft-
ur um gólfið. — Ég er sennilega
eini landshornamaðurinn, sem þú
þekkir.
—. Segðu þetta ekki, Rafn. Hún
kveikti sér óstyrk í sígarettu og
leit ó hann aftur. Hún leit ó stutt-
klippt hórið, skyrtuhnappinn, sem
glóði á þegar hann strauk hend-
inni þvert yfir sterklegan hálsinn.
Hún dáðist að herðunum, sem
klæddu jakkann svo vel og hátta-
laginu, sem fékk hvern heldri mann
til að gapa af aðdáun.
— Æ, þetta fólk, sagði hann,
rétt eins og hann hefði lesið hugs-
anir hennar. — Allan tímann, með-
an ég ræddi um lánið við Charlie
hugsaði ég ekki um annað en að
hann hafði truflað okkur.
— Truflað okkur? 'spurði hún
óörugg, eins og hún óttaðist að
heyra svarið.
— Einmitt. Hann nálgaðist hana.
— Ég var að kyssa þig þegar þau
komu. Manstu það ekki? Mundirðu
vilja leyfa mér að kyssa þig aftur?
Hún færði sig, þvert yfir skil-
rúm tíma og rúms, sem hafði að-
skilið þau, í minningunni um gamla
vináttu. Varirnar mættust, og þau
héldu hvort öðru í örmum sínum,
fast, eins og þau vildu hvorugt
öðru sleppa.
— Vivian, hvíslaði hann þegar
hann náði andanum.
— Usss ... Og þau kysstust
aftur.
Þegar þau loks gerðu hvíld, leit
hann blíðlega í augu hennar. —
Þetta er það, sem ég hef alla tíð
óskað mér.
— Og núna?
— Og núna, á morgun ... öll
okkar framtíð.
1 FULLRI ALVORU
Framhald af bls. 2.
Og í beinu framhaldi af þvi
mætti nefna þann sérstaka á-
huga, sem hér rikir á ævi-
sögum og viðtalsbókmenntum.
Þá skiptir naumast mestu máli,
hvort ævisöguhetjan eða viðtals-
persónan er fræg, heldur hitt
að margt fólk sé gert að umtals-
efni: Þá finnur lesandinn ör-
ugglega eittlivað um einhvern
sem liann þekkir.
Enn er Reykjavík ekki stærri
borg en svo, að persónulegur
kunningsskapur ræður ótrúlega
miklu um gang mála á öllum
hugsanlegum sviðum. Það er
augljóst mál, að engin betri að-
ferð er til á íslandi til þess að
skara eld að sinni köku- en kunn-
ingsskapur á réttum: stöðum. Þá
hefur og verið um það rætt,
hvort vera megi að kunnings-
skapur hafi stundum orðið til
þess að menn hafi verið misjafn-
lega jafnir fyrir lögunum. Þar
kemur einmitt að þeirri hlið
þjóðfélagsrekstursins, sem einna
verst samræmist almennum
kunningsskap. Það er til dæmis
mjög eðlilegur og mannlegur
hlutur að verðir laganna sjái
lremuir í gegnum fingur við þá
sem þeir þekkja, án þess að ég
viti dæmi um það.
Ég hef stundum hugleitt þessa
sérlcennilegu hlið mannlífs á
íslandi, þegar ég hef verið ein-
samal 1 i einhverri útlendri stór-
borg, jiar sem maður gengur um
allan liðlangan daginn án þess
að sjá eitt einasta kunnuglegt
andlít. Þá hefur mér fundizt að
þetta umrædda fyrirbrigði geri
lífið á ísa köldu landi öllu auð-
ugra og tilbreytingarríkara en
það ’annars væri. Það er fátæk-
legt að vera þar sem maður þekk-
ir engan. „Maður er manns gam-
an,“ segir í Hávamálum, og Einar
Benediktsson tekur enn dýpra
í árinni:
„Maðurinn einn er ei nema
hálfur
með öðrum er hann meiri
en liann sjálfur ...“
Hvimleiðustu hliðar kunnings-
skaparins lief ég fundið í ýmsum
smáþorpum úti á landi, þar sem
tilbreytingarleysi liversdagsins
leiðir af sér öfgafulla forvitni
um hag náungans og rætinn sögu-
hurð. En það er ekki einungis
íslenzkt fyrirbrigði. Þrátt fyrir
augljósa ókosti, mundu sjálfsagt
fæstir vilja skipta á þjóðfélags-
liáttum kunningsskaparins og
öðrum ópersónulegri. GS.
ÞAR HEFUR TlMINN
SERSTAKAN GANG
Framhald af bls. 29.
standa í margar aldir, veglegur
minnisvarði um stórhuga bónda,
sem ekki horfði í mikinn kostnað
og ærna fyrirhöfn við það að húsa
bæ sinn sem bezt. Nú er kirkjan
máluð hvít að utan sem innan, en
vel sést móta fyrir steinunum.
Það þarf varla kunnáttumann til
að sjá, að altaristaflan er máluð
með prýðilegu handbragði og sýni-
leigri færni. Hún á sér þá sögu,
að Arngrímur Gíslason á Auðnum
í Laxárdal bjargaði hluta af mynd-
skreyttum prédikunarstól úr kirkju-
bruna í Eyjafirði. Arngrímur var
afbragðs málari og hefur raunar
málað altaristöflur í margar kirkjur.
En altaristöfluna í kirkjuna á Þverá
málaði hann eftir mynd á þess-
um umrædda prédikunarstól.
Eftir Jón Jóakimsson bjó á Þverá
sonur hans, Snorri, faðir Jónasar
hreppstjóra og bróðir Benedikts á
Auðnum. Hann var talinn gull að
manni, litill vexti en þolgóður.
Snorri var afburða gáfum gæddur
og hafði mikinn áhuga á hvers-
— VIKAN 46. tbl.