Vikan - 25.02.1965, Side 46

BRILLO
stálsvömpum sem
GLJÁFÆGIR
potta og pönnur jafnvel
fljótar en nokkru sinni
fyrr.
^ D-G-10-9-5-4-2
¥ 3
♦ 7
Jf, D-G-7-5
Kí6
¥ 8-6-4-2
♦ 3
* 10-8-6-4-3-2
N & V A-K-D-G-10-7
V A 4 G-8-5-2
S * 9
* A-7
¥ 9-5
♦ A-K-D-10-9-6-4
* A-K
-— Hvar búið þér hér í Luzern?
spurði unga konan, sem afgreiddi
hana. Julie sagði henni það.
— Oho, uppi í Alpenstadt.
Dyravörðurinn þar var svo sann-
arlega duglegur maður, eins og
þér kannski vitið. Albert Noessl-
er. Ég er viss um, að hann get-
ur hjálpað yður með öll smá-
atriði. Staðurinn hefur orðið svo
miklu, miklu betri, síðan hann
kom þangað. Og stúlkan hélt
áfram að lofsyngja hann svo yf-
irgengilega, að ekki var hægt að
draga aðra ályktun, en að hún
væri ástfangin af honum.
Julie jánkaði því, að Noessler
væri bæði myndarlegur og dug-
legur, en sagði við sjálfan sig, að
hann væri án efa athafnasamur
kvennamaður, sem hefði skilið
eftir sig djúp spor í Luzern. Svo
sneri hún sér að því að panta
far fyrir sjálfa sig heim. Það
var ekkert flugfar laust fyrr en
í lok vikunnar en með tilliti til
kringumstæðna var lofað að setja
nafn hennar efst á biðlistann.
Hvílíkur munur var á Alpen-
stadt nú eða fyrsta morguninn,
þegar það hafði glitrað af slíkri
fegurð, slíkum vonum. Þennan
morgun héngu þung ský yfir
nærliggjandi fjallstindum og það
var móða á glerdyrum hótelsins.
— Ó... frú Thorpe ... Noessl-
er kom framfyrir afgreiðsluborð-
ið. Hann hneigði sig og kyssti á
hönd Julie. Með augun full af
meðaumkun horfði hann á hana.
—- Mér þykir þetta svo leitt,
Madame. Og nú? Hvað get ég nú
gert? Hann leiddi hana inn á
einkaskrifstofuna sína, sem var á
bak við afgreiðsluborðið, og Jul-
ie lét þakklát fallast niður í stól.
Herra Noessler settist á skrif-
borðsbrúnina. Hann skyldi sjá
um allt. Hún skyldi ekki hafa
áhyggjur. Hann skyldi sjá um að
líkið yrði hæfilega undirbúið
undir flutninginn til Ameríku.
Hann vissi um mjög áreiðanlegan
mann... Hann hafði talað við
hann, aðeins daginn áður, varð-
andi flutninginn á leifum vesa-
lings herra Simpsons til Londan.
Hann ætlaði að herða á flugfélag-
inu varðandi far hennar heim,
því hvað var skiljanlegra en að
hún vildi vera við jarðarförina?
Hann horfði niður í gólfteppið
nokkur andartök og sveiflaði yf-
ir. það velburstaðri skótá. Svo
leit hann upp: — Og nú, Mad-
ame: Nú er bezt að færa yður
góðar fréttir til tilbreytingar:
Þeir hafa handtekið þennan karl.
Þann, sem elti yður. Þeir náðu
honum í Heize, mjög drukknum.
Þetta var fjósamaður, skugga-
legur náungi, sem heitir Gruen,
og hann hefur meðgengið.
— Herra Noessler. Julie reis á
fætur og rétti honum höndina.
Hann renndi sér niður af skrif-
borðinu og færði handarbakið
upp að vörum sínum. — Ég veit
ekki hvernig ég get þakkað yður.
Þér eruð stórkostlegur.
Vestur Norður
3 spaðar pass
pass pass
Útspil hjartaþristur.
Ofangreint spil er úr nýrri
bridgebók, „The Bridge Player's
Bedside Book“, eftir Bandaríkja-
manninn George F. Hervey. Bók
þessi er að höfundar hálfu hugs-
uð til skemmtilestrar eingöngu,
en þrátt fyrir það býst ég við,
að margir geti lært af henni líka.
Spilið er úr kafla, sem fjallar
um hið „fína svindl" í spila-
mennskunni.
Vestur spilaði út einspilinu í
hjarta, austur drap á ásinn og
spialði meira hjarta. Suður
trompaði með tígulníu en vestur
kastaði spaðaníu. „Ekkert hjarta,
makker", spurði norður. Suður
horfði á spil sín, muldraði eitt-
hvað um kæruleysi og skipti á
tígulníunni og hjartaníunni. En
hann hafði auðvitað fengið þær
upplýsingar, sem hann þurfti.
Vestur gat ekki trompað yfir
tígulníuna og þess vegna hlaut
Hann roðnaði og leit með djúp-
um, brúnum augum á hönd henn-
ar. •— Þrátt fyrir sorglegar kring-
umstæður, sem eru orsakir til
þess, Madame, er ég mjög ham-
ingjusamur yfir því að þér eruð
aftur komin hingað til Alpen-
stadt. Hann sem var venjulega
svo mjúkur og lipur í hreyfing-
um, kyssti klunnalega á hönd
hennar, og eitt andartak var eins
og hann væri næstum orðlaus
af óframfæmi.
— Mig myndi einhvern tíma
langa til að koma til Ameríku.
Kannski væruð þér þá svo vin-
gjarnleg að sýna mér svolítið
um? Við gætum kannski farið í
Radio Music Hall.
— Já, sagði Julie. Svo sannar-
lega skal ég gera það. Og þakka
yður svo enn einu sinni fyrir.
Rúm hennar var uppbúið.
Vöndur af hvítum rósum hafði
verið settur við höfðalagið, sem
Austur Suður
4 hjörtu 5 tíglar
pass
austur að vera með tígulgosann.
Þegar austur spilaði svo hjarta
í þriðja sinn, þá trompaði hann
með tígulníunni, fór síðan inn
á spaða og svínaði fyrir tígul-
gosann.
Þetta er gott dæmi um hið
„fína svindl“. Suður getur varla
tapað á því að svíkja lit í öðr-
um slag. Ef vestur trompar yfir
með gosanum, þá leiðréttir suð-
ur litarsvikin og stingur síðan
drottningunni í þriðja hjartað í
þeirri von að gosinn hafi verið
annar hjá vestri. Mörgum finnst
ef til vill ótrúlegt, að þannig at-
vik geti komið fyrir og að vissu
leyti hafa þeir rétt fyrir sér.
Spilið var útbúið af Bandaríkja-
manninum Oswald Jacoby til
þess að benda á veikleika í
bridgelögum um litarsvik.
Þátturinn ræður ölum bridge-
spilurum að eignast þessa ágætu
bridgebók.
hluttekningartákn frá hótelinu.
Hún tók upp úr töskum sínum
og skoðaði þá muni Cesiliu
Thorpe, sem hún hafði fengið
með sér á lögreglustöðinni. Það
var ekki mikið: Vegabréfið,
nokkrir skartgripir og leður-