Vikan


Vikan - 02.01.1970, Blaðsíða 17

Vikan - 02.01.1970, Blaðsíða 17
Ég á við að ég vil að stúlkurnar mínar séu í fötum sem klæða þær. — AAynstrið er skemmtilegt, og hæfilega aust- urlenzkt .... — Nei. — Það leiðinlega við þig er að þú hefur venju- lega á réttu að standa, sagði ég, súr á svipinn. — Hvað varstu að hugsa um að kaupa þarna hjá skartgripasalanum? Hring handa Emily? — Ég ætlaði að kaupa skartgrip handa ást- inni minni. Bláa perlu fyrir bílinn. — Bláa perlu? Fyrir bílinn? Það sem þér get- ur dottið í hug. Hann hló. — Bláar perlur eru vörn gegn „vonda auganu". Þær eru keyptar handa úlföld- um og ösnum, því skyldi ég þá ekki kaupa vernd- argrip fyrir bílinn minn? En ég get keypt hana seinna. Ætlar þú að kaupa þetta efni? Búðareigandinn sagði, svolítið bitur: — Okk- ur kom ágætlega saman áður en þér komuð. — Það efast ég ekki um. Hafið þér ekkert fallegra til að sýna okkur. Andlit mannsins Ijómaði. — Fyrirgefið herra, ég skil. Þér eruð eigin- maður frúarinnar? — Ekki ennþá, sagði Charles. Þetta fór þannig að ég keypti hvítt efni, dá- samlegt brókaði, sem Charles gróf upp úr hillu við gólfið. Ég varð ekkert hissa þótt ég heyrði Charles tala arabisku, sem hinn skildi greini- lega. Hann var kannski (eins og ég hafði oft heyrt foreldra mína segja) „vonlaust dekurbarn", en enginn gat neitað því að hann var óvenju- lega greindur, ef hann vildi beita því. Bíllinn hans reyndist vera hvítur Porche. Við ókum burt frá manngrúanum á sölutorg- inu, inn í mjóa götu. — Við erum vonandi trúlofuð ennþá, sagði Charles. — Það er meira en líklegt. En mig minnir að þú hafir skrifað mér og slitið trúlofunni, þeg- ar þú hittir lóshærðu fyrirsætuna. Hvað hét hún? — Samönthu? — Hvað varð af henni? — Hún fann þann eina rétta, vona ég. — Er þá engin núna, sem stendur i vegi fyrir mér? Hvað varð um Emily? Hann snarbeygði inn I aðra ennþá mjórri götu, og jók ferðina. — Hvaða fjandans Emily? — Hét hún ekki Emily? Hún frá ( fyrra. Mig minnir að mamma hafi sagt mér að hún héti Emily. Það eru nú meiri nöfnin. — AAér finnst Christabel ekkert sérlega fallegt nafn. Ég hló. — Þakka þér fyrir. — Hvað mér viðvíkur, sagði frændi minn, — þá erum við jafntrúlofuð nú, eins og við höfum verið frá því við vorum í vöggu. — Tekur þú þetta ekki of alvarlega? Og það eingöngu vegna þess að ég var þér trú og trygg öll æskuárin. — Þú hafðir ekki um neitt annað að velja, sagði frændi minn. — En ég verð að segja að þú hefir dafnað vel. Þú ert eiginlega orðin f|ári lagleg. Ef þú ætlar að sigra mitt auma harta, þá gerðu það fljótt. Er nokkur annar í sigti hjá þér? Ég hló. — Varaðu þig, vinurinn, svo þú fallir ekki í valinn. Hann hægði á ferðinni og beygði inn í lítinn húsagarð, þar sem tveir kettir létu fara vel um sig í sólinni. I einu horninu var sóltjald, þangað Framhald á bls. 32. i. tw. VIKAN 17

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.