Æskan - 01.10.1969, Síða 48

l^ærisveinarnir tólf, sem oft eru nefndir postular, voru
sérstaklega valdir af Jesú, syni hins lifanda Guðs.
Hlutverk þeirra var mikiivægt, þó voru þeir menn eins og
þú og ég.
Verkefni þeirra var oft mjög erfitt. Þeir voru því stundum
komnir að því að gefast upp eins og ég og þú.
En Jesús var með þeim. Hann var þeim uppörvun og
styrkur. Hann valdi þá ekki af því að þeir voru sérstaklega
vel gefnir. Hann valdi þá ekki heldur af því að þeir höfðu
lært óvenju mikið. Fjórir voru fiskimenn. Einn var toll-
heimtumaður. Enginn þeirra var prestur eða neitt i þá átt.
Samt höfðu þeir allir mikilvægu hlutverki að gegna. Svo
mikilvægu, að hefðu þeir þagað yfir boðskapnum, sem
Jesús fól þeim að flytja, hefðu steinarnir hrópað!
Fyrirmyndin, sem þeir hafa gefið okkur, ætti að vera
okkur hvatning. Kærleikur þeirra til náungans ætti að knýja
okkur til framkvæmda.
Lærisveinarnir
Jesús var kennari þeirra og fræðari. Viljum við læra
af honum?
Jesús var vinur þeirra, sem fagnaði með þeim i sigri og
huggaði í örvæntingu og neyð. Vilt þú eiga hann að vini?
Jesús var þó fyrst og fremst endurlausnari þeirra, sem
veitti þeim ríkulegan frið af náð sinni á öllum þeirra vegum.
Er það þess virði að reyna að feta í fótspor þeirra?
Við lifum á öld geimferða, atóm- og rafeindaöld. Nútíma-
menn í nútímaþjóðfélagi í hraða, ysi og þysi — öryggi og
óttaleysi! Eða hvað? Er það yfirborðsmennska að segja, að
við séum örugg og óhult? Rlkir ekki friður og vissa á öll-
um vígstöðvum?
Gefum okkur aðeins tíma til þess að setjast niður og
hugsa. Hugsa um ástand og horfur — okkar sjálfra — ná-
ungans — heimsins alls.
Er nokkur hætta á ferðum? Er nokkur þörf á að hugsa?
Getur verið, að við þörfnumst...
I' næstu þáttum munum við reyna að spjalla ofurlítið um
postulana tólf og Pál. Þeir voru menn með margvíslega
reynslu — og sennilegt er, að þú hafir líkzt einhverjum, ef
til vill mörgum. En í þessum fyrsta þætti minnumst við
fyrst á þann, sem valdi þá, Jesúm Krist, son hins lifanda
Guðs.
Jesús
í rauninni ætti það að vera svo, að við reyndum að gera
Jesú mest skil í þessum þáttum. En hann var sérstakur,
hann var einstakur, hann var sannur Guð og sannur mað-
ur Af honum eigum við ekki nákvæmar lýsingar, en þurfum
varla á þeim að halda. Útlit hans skiptir ekki mestu máli.
1 lýsingu, sem Públíus Lentúlus, ríkisstjóri I Júdeu, gefur
Tíberíusi keisara í Róm, segir m. a. á þessa leið:
„Hann er hár vexti, vel skapaður og virðulegur í allri
framkomu.
Andlitsdrættir hans eru mildir, en nokkuð alvarlegir. Eng-
inn hefur séð hann hlæja, en þó er framkoma hans öll
einkar þægileg og aðlaðandi. Hann hefur grátið í nærveru
manna. Hann er þolinmóður, hæglátur og vitur.
464