Æskan - 01.10.1969, Síða 56

Björgu var undarlega innanbrjósts eftir að lufa skyggnzt inn
í þcnnan fjölskylduharmleik. Fyrstu viðbrögð hennar voru þau,
að bregðast ekki trausti gömlu konunnar, ])ví hún skildi vel ]>örf
hennar á því að létta á huga sínum við einhverja góða sál.
Næstu daga hugsaði hún oft um undarleg örlög Birgis Bentsons,
og óskaði þess oft með sjálfri sér, að honum mætti auðnast að
vinna verðlaunasamkeppnina. Happdrættismiðinn kom henni þó
ekki framar í hug þessa daga.
Dag einn var hún á gangi meðffam vatninu ásamt Stínu stall-
Systur sinni. I'egar þær komu í grennd við hús Birgis Bentsons,
itóð hann þar utan dyra klæddur i gallaföt og köflótta skyrtu
og var að mála gluggana. Hann kom auga á þær og veifaði til
þeirra. Síðan kallaði liann:
„Halló, Björg. Hvernig gengur með 250 000 króna vinninginn
minn. Og hvernig hefur þér svo liðið sjálfri?"
Björg gladdist yfir að sjá hann í svona léttu skapi.
„Ja, ætli drætti sé ekki lokið í þetta skipti?" sagði hún. „Hafið
þér séð nokkra vinningaskrá?"
„Nei, hér sjást aldrei nein blöð. En komið nú inn og fáið ykk-
ur hressingu. Hver er þessi vinkona þín?“
Björg kynnti Stínu og þær gengu inn í stofuna. I>ar var
meira af bókum og blöðum en nokkru sinni fyrr.
„Mamma skrapp til borgarinnar en kemur bráðlega. Hún ætl-
aði að liitta kunningja sina í sparisjóðnum," sagði hann, en
bætti svo við: „Hef ég sagt þér nokkuð frá dóttur minni?"
Björg svaraði: „Jú, mér het'ur verið sagt frá henni. Hvernig
líður henni?“
Hann hristi höfuðið og sagði: „Henni líður ekki vel. Mín
heitasta ósk er sú, að ég ætti peninga fyrir fari til Sviss, en
þangað cr bæði löng og dýr ferð. Ég má vist vera þakklátur, ef við
getum fengið að hírast liér.“
ÞAÐ SEM ÁÐUR ER KOMIÐ:
Tónskáldið Birgir Bentson keypti happdrættismiða af
heimavistarskólastúlkunum Björgu og Karenu. Hann býr
ásamt móður sinni í gömlu húsi með stráþaki. Frú Bent-
son segir Björgu sögu sonar sins, sem reyndar er iæknir,
en hætti störfum, eftir að kona hans skildi við hann.
Nokkru síðar ferðaðist hann til hinna fjarlægari Austur-
landa, en siðan hefur hann fengizt eingöngu við tón-
smiðar, sem ekki hafa þó gefið mikla peninga i aðra
hönd. Björg skilur vel, hve kringumstæður mæðginanna
eru erfiðar.
Björg leit upp. „Ég hélt, að þér ættuð húsið,“ sagði hún.
Hann hló gleðilausum hlátri. „Engir eiga hús, nema veðhafar,
hankar, sparisjóðir og þess háttar peningastofnanir. I>ess vegna
er móðir mín i borginni. Hún er að semja um næsta lánstímabil-
Nú fara skuldirnar að hlaðast upp, því við höfum enga peninga.
Ég leitaði fyrir mér um vinnu við útvarpið, en mín ]>urfti ekki
við ]>ar og mér hefur ekki gengið vel að semja við útgefanda
minn. I>að er vissulega erfitt að vera byrjandi, einkum fyrir
menn á mínum aldri.“
„En ef ])ér getið ekki greitt á gjalddaga?" spurði Björg kvíð-
andi.
„I>á verður okkur vísað út,“ sagði hann og yppti öxlum.
„Og hvað tekur þá við?“
„I>á verðum við að leita fyrir okkur um aðra húsetu, í versta
falli í horginni."
„Hvernig fer þá með að semja óperuna?"
„Hún veldur mér áhyggjum. Ég verð að fara að Ijúka henni,
og skilyrði til þess er, að ég geti verið i næði.“
„Hvert er efni óperunnar?"
„I>að er saga frá tímum frönsku stjórnarhyltingarinnar. Ég
hef mikinn áhuga fyrir sögu þess tima. Viljið ])ið heyra eitthvað
úr óperunni?"
„Já, mjög gjarnan," sagði Björg.
Hann settist við pianóið, tók fram nótnahefti og kynlegir
samhljómar fylltu loftið. Þetta var mjög nýstárleg og sér-
kennileg tónlist.
Hann lék litla stund á píanóið, en sneri sér svo að Björgu
og spurði tortryggnislega: „Er nokkuð athugavert við þetta, sem
ég lék?“
„En ]>etta er mjög athyglisverð tónlist," sagði Björg. „Þetta
verður alveg dásamlegur söngleikur. Lofaðu okkur að heyra
efni hans.“
„Það er löng og flókin atburðarás i sögunni og hún gerist i
stjórnarhyltingunni frönsku, eins og ég sagði áðan,“ sagði hann.
„Jú, en við fengum alls ekki að lieyra slíka tónlist með
kennslunni þar.“
„Já, en þetta átti líka að vera eins konar rókókó-tónlist i
stil við spegilinn þarna á veggnum. Umgerð hans er einmitt >
rókókó-stíl.“
„Þetta er fallegur spegill," sagði Stína.
Nú datt Björgu nokkuð í hug og hún spurði áköf: „Á ekki
þessi spegill sér sögu eins og tinnuöxin, sem við sáum um
daginn?“
Þá sagði hann glaðlega: „Þú kannt að grípa tækifærið til að
koma mér út i slikt. Auðvitað á spegillinn sína sögu. Og nú kem-
ur hún:
Það var mjög snjall franskur listamaður, sem hjó til þennan
spegil. Francois de Vernon greifi lét smíða spegilinn og gaf
konu sinni hann sem afmælisgjöf. Því ])ótti henni vænna um
spegilinn en nokkurn annan hlut í höllinni. Er þetta ekki nóg11
góð byrjun á sögu?“ spurði hann.
„Ágæt byrjun," sagði Björg áköf. „Láttu okkur heyra fram-
lialdið."
„Við skulum hugsa okkur að greifafrúin hafi heitið Klara-
Hún speglaði sig í honum daglega. Hún var hæði fögur álitum
og góð og hjó ásamt manni sinum og litilli dóttur í höll einni
í Norður-Frakklandi, sem nefndist Domart. OIlu fólki í héraðinu
þótti vænt um þau hjónin, vegna ])ess live vingjarnleg og hjálP'
söm ]>au voru. En dag nokkurn árið 1789 kom riddari á harða
stökki og hað leyfis að mega tala við greifann, ]>ar eð lianU
hefði mikilsverð tíðindi að flytja. Honum var fljótlega fylgt upP
i skrifstofu greifans. Gesturinn sagðist koma frá Paris og að
þar væri ýmislegt hræðilegt á seyði þessa dagana. Lengi hefði
verið mikil óánægja meðal alþýðunnar vegna yfirdrottnunaf
aðalsmanna og konungsins og að nú hefði brotizt út uppreisi’
í borginni, fólkið færi vopnað i kröfugöngur um horgina,
hefði nýlega ráðizt á horgarfangelsið, Bastilluna. Sem stsrð'
472