Æskan - 01.10.1969, Síða 58

Björg scr tíma til att vcita honum nánnri athygli. Hún fann
mcíS sjálfri scr, hvafi fram fór í sál hans, og aö maönrinn, sem
var aö scgja |>cim |>cssa tilhúnu frásögn, vissi meira cn margir
afirir um |>ær hættur og Jiann vanda, sem aö mönnum stcíSja.
I’egar hann liaffSi kveikt i pípunni og hagrætt sér hetur í stóln-
um, hóf hann frásögnina á nýjan leik:
„Nokkrir mcnn úr flokki hyltingarmanna komu hlaupandi nifS-
ur á hryggjuna. l'cir svcifluðu vopnum sinum og kölluðu: (Irip-
ið ]>ær. l’ctta eru aðalskonur á flótta."
(ireifafrúin Ivfti dóttur sinni upp úr vagninum, cn skipstjór-
inn tók við henni og settu hana niður á bryggjuna. „Stökktu
út i bátinn," hvíslaði hann.'„Móðir |>in kcmur á cftir."
Danicllc gcrði eins og hcnni var sagt, og hún slapp um borð,
áður en mcnnirnir gátu umkringt vaguinn. Hún faldi sig hak vlð
tunnu á |>ilfarinu. haðan sá hún |>á umkringja vagninn og hcyrði
|>á scgja við móður sína:
„Eruð |>ér að leggja af stað í langfcrð, frú?“
Mcnnirnir ráku upp rokna lilátur. Danicllc var nærri farin
að hljóða af hræðslu. En nú sá hún þrekvaxinn, lotinn mann,
scm kom haltrandi niður á hryggjuna. Skvndilcga flaug hcnni i
hug maðurinn, sem hún hafði hcvrt til hak við limgirðinguna
hjá höllinni. Henni datt i hug örvicntingarfull von um, að ]>essi
maður mundi vcrða til ]>css að hjarga ]>cim. Hún sá mennina
lirifsa til sín kisturnar og tæma ]>ær, og innihaldinu stungu
|>cir i vasa sína. Einn |>cirra hraut upi> flatan kassa og |>á kom
gvllti rókókó-spegillinn í Ijós. I>á kallaði grcifafrúin: „Takið
allt, scm cr i kistunum. Látið mig aðcins halda spcglinum. Hann
cr mcr svo mikils virði.“
Dálitil ]>(>gn varð vcgna mvndugleikans í rödd hennar. Menn-
irnir litu livcr á annau, cn siðan litu |>cir á halta manninn,
scm nú var kominn alveg til |>cirra. Hann kinkaði rólcga kolli og
sagði:
„Eátið hana halda spcglinum og fara I Hún cr að visu af aðli
koinin, cn góð manneskja samt. Ég kannast við hana.“
Óánægjukurr hcyrðist frá mönnunum, cn ]>cssi halti maður
lcit reiðilega yfir liópinn, sem síðan dreifðist. (ircifafrúin stcig
niður og gckk að hátnum. Enski skipstjórinn kom á eftir mcð
spcgilinn og har liann um horð. (ireifafrúin sneri sér við á
landganginum og lcit til haka með tárin i augunum. J>á var
hinn hcrðahrciði maður við landganginn og sagði lágri röddu:
„Ég hef unnið i hjónustu grcifans aila mína ævi og ég cr
stoltur af ]>ví að hafa getað vcitt yður aðstoð mina. Ég mun
einnig gera, hvað ég gct til ]>ess að hjarga greifanum úr ]andi.“
Nú undu hátsmcnn upp segl og háturinn ]>okaðist út úr
höfninni.
Danielle |>urrkaði sér um augun og sagði: „(icrir nokkuð til,
mamina, ]>ótt við höfum ekkcrt mcðferðis? Eg get farið að vinna
fyrir fötum og fæði handa okkur.“
„Vcrtu óhrædd, vina min,“ sagði móðir hennar. „Bak við glcr-
ið i speglinum inínuin góða cr hréf til vina föður ]>ins í Englandi.
Við munum |>vi fá allar okkar nauðsynjar lijá |>eim, unz l'aðir
l>inn kemur til okkar. Við földum bréfið ]>ar, ]>vi spegillinn er
sá lilutur, sem ég vildi sizt skiljast við. Nú verður |>að cinmitt
hann, scm hjargar okkur. Er ]>að ckki undursamlcgt ?“
Birgir Bcntson |>agnaði og lcit hrosandi til stúlknanna. Björg
lcit til Slinu og sá, að hún |>urrkaði i laumi tár úr augnakrók-
unuin.
„Þctta var viðhurðarik frásögn," sagði Stína. „'Mikið er ég
fegin ]>ví, að ]>ær skyldu sleppa."
„heim hefur tekizt l>að, ]>vi annars hcfði spcgillinn ekki vcrið
hér.“
Nú voi'u dvrnar opnaðar og frú Bentson gckk inn. Hún héils-
aði, cn Björg vcitti ]>ví athygli, að hún virtist annars hugar.
„Hvcrnig gckk ferðin, mamma?“ spurði Birgir glaðlega.
„Ekki gckk vel með mín crindi," sagði hún. „Við fáum ckki
greiðslufrest. En hirðum ekki um ]>að núna. Hvað heitir |>essi
vinkona ]>in, Björg?"
„Hún hcitir Kristin og cr alltaf kölluð Stina," sagði Björg.
„Iin nú cr trúlega kominn timi til að halda lieim á lcið. Mér
þykir vcrst að hafa gcrt ykkur ónæði.“
„Ég hcf sagt ykkur i eitt skipti fyrir öll, að ]>ið gerið mér
aldrei ónæði,“ sagði hann. „I>ú hefðir átt að licyra söguna uin
spegilinn, martima. l>ar var einnig sagt frá fólki, sem l>arst
hjálp á síðustu stundu.“
„Ég vildi gjarnan óska l>css, að okkar saga cndaði á ]>ann
vcg,“ sagði gamla konan, en hætti svo við: „Við neyðumst til að
flytju, cf við getum ekki grcitt fyrir ]>ann ‘20. |>essa mánaðar.*'
„En ef |>ið hafið nú unnið i happdrættinu?" sagði Björg í
flýti.
„Við vinnum aldrci í happdrætti,“ sagði Birgir Bciitson og
hristi liöfuðið.
„Hafið l>ið gáð í vinningaskrána? Hún var hirt i hlaði fvrir
fáeinum dögum,“ sagði Björg og leit i kringum sig. Blaðahunkar
lágu hér og ]>ar. Hún fór að leita i ]>eim, Birgir Bcntson lióf
cinnig leit og Stina skömmu síðar. Þau leituðu í hillum og skáp-
um, i skúffum og undir húsgögnum. Allt i einu sagði Birgir
Bcntson:
„Manstu númcrið á miðanum, Björg?“
„Jú, ]>að cr BB-56234. En hvar er miðinn?" spurði hún og fór
að lcsa auglýsingadálk i hlaði.
Allt í cinu kallaði Stfna: „Hér stcndur ]>að. Aðalvinningurinn
kom á miða númer BB-56234."
„Hvað segirðu?" sagði Birgir Bentson. „Er ]>að virkilcga
númerið?"
,,.)á, okkur fannst einmitt svo auðvelt að muna l>ctta númer,“
sagði Björg.
„Ég var húinn að gleyma númerinu, enda hef ég haft urti
annað að hugsa, cinkum óperuna," sagði hann.
„Jæja, ]>etta er númcrið og ]>ið hafið unnið 250 000 krónur,"
sagði Björg. „Ég óska innilega til hamingju." Hún lcit í kringun)
sig með leiftrandi augum.
Stína starði á ]>au hin full undrunar. Það var greinilcgt, ao
hún áttaði sig ekki til fuils á |>essu öllu saman.
„Þetta gctur varia verið rétt,“ sagði Birgir Bcntson.
Þeir eru hjálpfúsir viS húsbónda sinn-
474