Æskan - 01.11.1984, Blaðsíða 51

67. Það er bjart af tungli og trén varpa löngum
skuggum. Skilnaðarorð konunar hljóma óhugn-
anlega í eyrum Bjössa. Hann veit vel hve argur
sá getur orðið sem svíður í nefið - því að hann
var með slæmt kvef fyrir stuttu. Ekki er að vita
nema birnir séu langræknir.
68. Skyndilega kemur stór veiðihundur og
slæst í för með Bjössa. Honum líkar það vel. -
Þú kannast áreiðanlega vel við bjarnarþef. Helst
vildi ég hafa þig hjá mér en veiðihundur á auðvit-
að að reka björninn í skotfæri.
69. Það er sem hundurinn skilji Bjössa því að
hann hverfur á braut. Bjössi tyllir sér á trjástubb.
- Þetta hefur nú verið meiri dagurinn! Fyrst tvær
ferðir með svifflugu og svo lendi ég í þessu. Ég
gat ekki setið og horft á björninn brjótast inn í
fjósið.
70. Bjössa verður kalt af því að sitja svo að
hann stendur upp og ber sér. Byssuna lætur
hann standa upp við tré. Hann heyrir hundgá í
fjallinu. - Skyldi veiðihundurinn hafa fundið
björninn? Bjössi grípur til byssunnar og gengur
hægt á hljóðið.

Texti: Oyvind Dybyad - Teikn.: Hákon Aasnes.

HHH