Æskan - 01.11.1984, Blaðsíða 81

Aflraunir j
Snúðu svo við hendinni og athug-
Þegar Lúðvík XIV. réð ríkjum í
Frakklandi, var þar í lífvarðarsveit
konungsins hermaður, sem var svo
sterkur, að hann var almennt kall-
aður „Barrabas sterki". Ótal sögur
eru til um hann, en ekki er hægt að
ábyrgjast að þær séu allar sannar.
Ein sagan er á þá leið, að eitt
sinn, er konungurinn var á ferð í
Flandern, sökk vagn hans á kaf í
mýrarfeni. Þegar hestarnir náðu
vagninum ekki upp úr feninu, voru
sóttir dráttaruxar frá bóndabæ þar
nálægt, en þeir orkuðu ekki heldur
að ná vagninum upp. Barrabas
sterki, sem var einn af fylgdarliði
konungsins, fór þá af baki hesti
sínum, gekk að konungsvagninum
og dró hann upp með einu, snöggu
átaki.
Eitt sinn var Barrabas sterki
staddur á veitingahúsi með vinum
sínum. Þá kom þar inn maður nokk-
ur, sem spurði eftir Barrabas, og
sagði, að sig langaði til að reyna afl
við hann. „Ágætt“, sagði Barrabas,
„gefðu mér þá hönd þína upp á
það.“ En þá kreisti hann höndina
svo fast, að beinin brotnuðu.
Eitt sinn kom Barrabas sterki inn
til konu, sem verslaði með kaðal,
og bað um sterkan kaðal! Flún
sýndi honum kaðalenda, sem hann
sleit samstundis.
„Jæja“ sagði konan, „þér getið
fengið sterkari kaðal. En hann er
dýr og það er ekki víst að þér viljið
greiða svo mikið fyrir hann.“
Barrabas lagði gullpening á
borðið. Konan tók peninginn, at-
hugaði hann ofurlítið og braut hann
svo í tvo hluta. Hún fleygði brotun-
um til hans og mælti:
„Þessi gullpeningur yðar er ekki
sterkari en kaðallinn minn. Eigið
þér engan betri?“
Þá varð Barrabas alveg undr-
andi. Hann spurði um nafn hennar
og ætt, og þá kom í Ijós, að hún var
systir hans. Þegar foreldrar þeirra
dóu, voru börnin látin til vanda-
lausra. Þá týndu þau hvort öðru.
Þau urðu því bæði ánægð yfir að
hittast aftur.
Vefjarhötturinn
Við höfum áður talað saman um
ýmiss konar hnúta, eða hvernig
megi bregða ýmislegt úr snæri, en
nú skal ég sýna ykkur hnýtingu,
sem mörgum þykir furðuleg, þang-
að til þeir hafa lært hana. Enginn
getur nefnilega botnað í, hvernig
maður fer að töfra fram fléttuna,
sem sést á mynd 9. Takið vel eftir
teikningunum, takið ykkur spotta
og gerið hvert bragðið eftir annað,
eins og myndirnar sýna. Mynd 1 og
2 sýna byrjunina. Mynd 3 sýnir,
hvernig lausa endanum er brugðið
undir B. Mynd 4 sýnir hvernig þráð-
urinn á að liggja, að baka til á hend-
inni. Taktu nú x og y og bregðu
þeim á misvíxl eins og sýnt er á
mynd 5 og stingdu lausa endanum
gegnum. Stingdu síðan sama enda
undir y (mynd 6) og dragðu fast að.
Það er einnig sagt, að Barrabas
fylgdi eitt sinn prinsi, sem bað hann
að sýna sér einhverja aflraun.
Barrabas fór þá af baki hestinum
og sagði: „Hesturinn minn hefur
svo oft borið mig, að ég get vel
borið hann svolítinn spöl.“ Svo
beygði hann sig undir kviðinn á
hestinum, lyfti honum upp með
herðunum og bar hestinn, sem var
skjálfandi af hræðslu, um 30 metra
eftir veginum.
aðu, að þráðurinn sé eins og á
mynd 7. Bregðu lausa endanum
undir B og A eins og sýnt er á mynd
8 og nú er fyrsta umferðin á vefjar-
hettinum búin. Svo er ekki annar
vandinn en að bregða lausa end-
anum aðra umferð, sömu leiðina og
þá fyrri og þá er hægast að taka
„vefnaðinn" af fingrunum, því að
umferðin heldur lögun, þó að hönk-
in sé tekin af fingrunum.
Hjartagóður grátittlingur.
Skrýtlur.
Þessa leiðina á Röntgen
deildina.
81