Æskan - 01.11.1984, Blaðsíða 85

best mundi að fljúga í land. Hún varð að fá fæðu við
sitt hæfi og hún hóf sig til flugs af seglinu svefnstað
sínum - einn sjómaðurinn sá hana - sjáið lóuna! -
hún hlýtur að hafa dulist á skipinu yfir hafið, og
sjómennirnir fylgdu henni eftir á fluginu.
Hún flaug lengi yfir hafnarmynnið, yfir hús, bæi,
borgir, skýjakljúfa sem spegluðu skýin, lengi, lengi
flaug hún þar til hún fór að þreytast og lægði flugið
og settist í undurfagran blómareit þar sem rósirnar
voru svo undur stórar, og blómin svo litrík og stór, allt
var svo nýtt, framandi og stór fiðrildi í öllum litum
flögruðu yfir og undarlegir fuglar sem lóan hafði
aldrei séð áður - þeir sungu ókennilegum tónum,
lóan minntist fjallagróðursins heima, allir litirnir voru
mjúkir og látlausir, hún minntist fjallafjólunnar, gleym-
mér-einnar í klettaskorunum, blágresisins, allir lit-
irnir umhverfis voru svo hógværir, allt var hér sem
þrúgað af sólinni og hitanum, litirnir sem lýsandi
marglitar sólir, öll blómin svo stór svo undur stór.
Lóan hafði ekki enn gefið neitt hljóð frá sér, hún
undraðist svo þennan nýja heim sem hún var komin
til.
Loks sá hún unga elskendur sem sátu á fögrum
stað inn milli blómanna. Ö, ástin er svo yndisleg
hvíslaði lóan og það var söknuður í rödd hennar.
Henni var ósköp heitt og vatnið sem hún náði til
var mengað, ekkert líkt vatninu heima, þar var það
svalt, tært og heilnæmt - allt var hér til að minna
hana á kalda landið í norðrinu - hér svaf hún óvært
og kveið fyrir að vakna - og hún hóf sig til flugs, heim,
heim skal ég komast svo fljótt sem vængirnir bera
mig - hún þaut yfir hálaufguð trén sömu leið og hún
kom - hún þekkti leiðina yfir borgir og bæi, háu
skínandi skýjakljúfana yfir höfnina og út yfir hafið -
hafið endalaust - veglaust og heillandi - heim til
ættjarðar sinnar þar sem gleði hennar bjó! - ást
hennar og fögnuður.
Jóhanna Brynjólfsdóttir frumsamdi.
85