Æskan - 01.11.1984, Blaðsíða 91

Það var vorið 1951, að ég var að
aka af túninu heima á Hrærekslæk,
að ég fann átta rjúpuegg í einni
afrakshrúgunni svona tíu metra frá
bænum. Ég hætti við að taka þessa
hrúgu, lagaði hanatil svo beturfæri
um eggin. Rjúpan undi þarna vel
hag sínum og bætti tveim eggjum
við. Hún lá svo róleg á að ég mátti
strjúka hana í hreiðrinu.
Nú fór ég að hafa áhyggjur út af
rjúpunni og ungunum hennar. Ég
átti nefnilega kisu sem var þó nokk-
uð mikil veiðikló, að loka hana inni
fannst mér ekki koma til mála.
Hvað átti ég að gera, láta lóga
kisu, nei, þá myndi einhver segja,
nei, nei, ég vil það ekki, en að
reyna að semja við kisu og láta
hana skilja að hún ætti að láta allt
kyrrt. - Þegar að því var komið að
ungarnir færu að skríða úr eggjun-
um, tók ég kisu, fór með hana út að
hreiðrinu, sýndi henni það, -
strauk rjúpunni um bakið og sagði
við hana: „Kisa mín, ég á þetta, þú
lætur það kyrrt eða ég tek fast í
skottið á þér,“ og kippti um leið í
skottið á henni til áherslu. Síðan
komu margir ánægjulegir dagar.
Rjúpan kom með allan hópinn heim
á hlað og át með hænsnunum,
einnig önnur rjúpa sem ungaði út í
arfabing nokkuð lengra frá bænum.
Oft sat kisa á bæjarhellunni og
horfði á rjúpurnar með ungana en
tók engan þeirra. Þá var það einn
dag að ég sá að maður var að
læðast að hópnum mínum, sem var
í mestu makindum að tína í sarpinn
sinn rétt hjá fjárhúsi fram á túni.
Hann var með byssu svo ekki var
að efast um hver ætlunin var. Þá
klappaði ég saman lófunum, þær
flugu allar til mín heim á hlað. Ég
sagði þessum manni að láta mínar
rjúpur í friði, á meðan þær væru
undir minni hendi ætti ég þær.
Seint í nóvember hurfu þær burt og
hef ég ekki séð þær síðan svo að
ég viti enda voru þær ekkert auð-
kenndar.
Seint í mars sat ég við baðstofu-
gluggann og var að lesa í bók. Þá
sé ég að þrjár rjúpur komu fljúgandi
heim á baðstofuþakið. Það voru
tveir karrar og einn kvenfugl. Karr-
arnir voru að fljúgast á og hjuggu
og rifu hvor annan. Seinast var
annar orðinn svo særður að blóðið
lagaði úr honum, og mér virtist
hann allur flakandi í sárum, en hinn
flaug á brott með konuna sem um
var barist. Kisa varð vör við þetta
og þaut út um opinn gluggann. Hún
gegndi mér ekki. Rándýrseðlið
varð ekki svæft að því sinni og þeg-
ar ég kom út var hún farin að gæða
sér á rjúpukarranum sem ósigurinn
beið. Ég gekk inn aftur og fannst
fæturnir varla geta borið mig og
það kom einhver móða á gler-
augun mín sem ég réði ekki við.
Mér fannst veröldin vond og fláráð.
Hvort þetta voru mínar rjúpur veit
ég ekki, en það gæti verið.
Svava Jónsdóttir
frá Hrærekslæk
FLOKIN
KAPPREIÐA
SAGA
Þrír menn, sem hétu Lárus,
Kristján og Sigurður fóru á veð-
reiðar. Þeir áttu einn hestinn
hver, og tóku þeir þátt í
hlaupinu. Einn hestur hét Ljómi,
annar Bessi og sá þriðji hét
Soldán.
Það er hægt að finna hver af
hestunum kom fyrstur í mark, af
lýsingunum, sem ég gef hér á
eftir. Nú skaltu reyna að komast
að þessu en þú mátt ekki vera
nema 5 mínútur að því.
Hestur Sigurðar var jarpur á
lit, Bessi hafði unnið 250 króna
verðlaun áður og hestur Lárusar
hafði aldrei verið á kappreiðum
áður.
Ljómi datt þegar hann var að
fara af stað og meiddist í fæti og
gat ekki tekið þátt í hlaupinu.
Hestur Kristjáns hafði verið
fyrstur allan sprettinn þangað til
brúnn hestur fór fram úr honum í
marki og varð fyrstur. — Hver af
hestunum vann? — Svar er að
finna á bls 101.

91