Æskan - 01.11.1984, Side 100

Þegar Ólafur varð sex ára gaf
faðir hans honum lítinn svartan
hund. Hundurinn var ungur og
skemmtilegur, og Ólafur varð mjög
glaður við þessa gjöf.
Ólafur mælti: „Ég læt hann heita
Svart. Má ég það ekki mamma?"
Hún svaraði: „Þú átt hundinn og
hefur leyfi til þess að láta hann bera
hvert það nafn er þú vilt.“
Og seppi var nefndur Svartur.
Það var margt sem kenna þurfti
seppa. Ólafi var falið að gæta þess
að hann óhreinkaði ekki gólfið og
héldi sig sem mest úti í húsagarðin-
um. Svartur var vaninn á að éta af
vissum diski í ákveðnu horni. Hann
mátti ekki draga kjötbein eftir gólf-
ábreiðunni, því að við það myndu
fitublettir koma í hana.
Seppi fékk líka skál er hann lapti
úr vatn og mjólk. Faðir Ólafs harð-
bannaði það, að hundurinn fengi
leyfi til þess að eta úr eða af matar-
ílátum manna. Svartur var
greindur, og því engum vand-
kvæðum bundið að kenna honum.
En þó var það erfiðleikum bundið
að fá hann til þess að liggja í körfu
sinni. Honum hætti til að stökkva
upp í legubekkinn og stólana. Hann
notaði hvert tækifæri, er gafst, til
þess að skemmta sér á þennan
hátt.
Húsfreyjunni var hin mesta raun
að þessu. Stólarnir og legubekkur-
inn slitnuðu á þessu háttalagi, og
það var ekki geðslegt að sjá þessi
dýru húsgögn löðrandi í hundshári.
En hundurinn fór sínu fram.
Faðir Ólafs mælti: „Ef Svartur vill
ekki gegna með góðu neyðumst
við til að berja hann.“
Og hann var barinn þrátt fyrir
mótmæli Ólafs. En það var óþol-
andi að hundurinn rifi áklæði stól-
anna með beittum klónum. Og ekki
bætti það úr skák, að seppi sóttist
næst eftir því að komast í stóra
hægindastólinn húsbóndans. Faðir
Ólafs sat á stól þessum er hann
kom heim á kvöldin að afloknu
dagsverki. Þótti honum vænt um
stólinn, og vildi ekki láta skemma
hann.
Einn góðan veðurdag sá Ólafur
að hringleikahússleikendur voru
komnir til bæjarins. Hann flýtti sér
heim, og bað mömmu sína um leyfi
til þess að fara á skemmtunina.
Móðir hans sagði: „Ég vildi gjarn-
an leyfa þér að fara. En pabbi þinn
þarf að nota svo mikla peninga um
þessar mundir. Okkur vantar eldi-
við, vetrarklæðnaði o.fl. Nei, vinur
minn. Við verðum að spara, svo ég
get því miður ekki látið þig fá pen-
inga fyrir aðgöngumiða að þessu
sinni.“
Ólafi þótti þetta leiðinlegt, en
ákvað að sætta sig við þessi úrslit.
Hann mátti fara með foreldrum sín-
um í heimsókn til Birgis frænda
þetta kvöld. Og var það bót í máli.
Þegar þau voru að ferðbúast sagði
móðir Ólafs: „Lokaðu Svart inni í
borðstofunni, en gættu þess að
dyrnar séu lokaðar milli hennar og
setustofunnar, svo hundurinn kom-
ist ekki upp á stólana." Ólafur gerði
þetta. En hann gleymdi því að loka
hurðinni á milli stofanna. Það var
svo mikill ferðahugur í honum. Svo
var farið til Birgis frænda og tafið
all-lengi.
Þegar heim kom, og faðir Ólafs
fór inn í seturstofuna sá hann þegar
spellvirki þau er Svartur hafði fram-
ið. Hann mælti við hundinn: „Þú ert
þokkalegur, eða hitt þó heldur. Hef-
urðu rifið og tætt allt áklæði hæg-
indastólsins?"
Þetta hafði Svartur aðhafst.
Tróðið úr stólunum lá á gólfinu
hingað og þangað.
Svartur vissi að hann hafði gert
óskunda. Hann fór út í horn og var
sneypulegur.
Móðir Ólafs mælti, er hún kom
og sá verksummerkin: „Hann hefur
eyðilagt stólinn. Hvenær ætli við
fáum peninga til þess að láta gera
við hann?
Ólafi féll þetta mjög illa. Hann átti
sök á því hve illa stóllinn var leikinn.
Hann hafði gleymt að loka dyrun-
um á milli stofanna.
Faðir Ólafs gekk þegjandi að
stólnum. Skyndilega mælti hann:
„Þetta er merkilegt. Hér liggur
veskið mitt sem ég áleit að vasa-
þjófur hefði stolið í sumar. í veskinu
voru á sjötta hundrað krónur. Ég
hef týnt því hér í stólnum. Það hefur
runnið niður milli baksins og set-
unnar á honum. Þetta var mikil
heppni!"
Svartur fékk enga refsingu, og
Ólafur losnaði við skammir þær, er
hann átti í vændum. Hér var um
mikla fjárupphæð að ræða. Nú var
hægt að kaupa föt handa foreldrum
Ólafs og honum sjálfum. Ennfrem-
ur láta gera við stóiinn. Svo gat
hann fengið peninga til þess að
fara á skemmtunina.
En frá þessum degi gleymdi
Ólafur því aldrei, að gæta þess að
Svartur færi ekki inn í setustofuna.
Og það tókst að venja hundinn á að
vera í borðstofunni þegar hann var
inni í húsinu.
Svo fór að lokum, að Svartur
hætti að stökkva upp á stóla. Hann
skildi það, að stólar eru ætlaðir
mönnum, en ekki hundum, og
hegðaði sér samkvæmt því.
100