Æskan - 01.11.1984, Blaðsíða 24

Norðurlandahúsið lætur ekki mikið yfir sér við fyrstu sýn en er þó
stórglæsilegt hið innra. Snæþór og Hlynur voru sammála um að
þetta væri skrítnasta hús sem þeir hefðu nokkru sinni séð.
Björn, sem áöur stjórnaði Sportver í Reykjavík og fleiri
fyrirtækjum, tekur nú virkan þátt í útflutningsversluninni og
verður vel ágengt. Þau hjónin Björn og Ásta kunna vel við
sig í Þórshöfn og Færeyingar kunna vel við þau.
Fjórði dagurinn í Færeyjum rann upp bjartur og fagur. Nú
skyldi haldið yfir á Austurey og farið víða. Þennan dag kom
ferjan frá íslandi og með henni fjöldamargir Austfirðingar
sem ætluðu að spila bridge við Færeyinga. Snæþór þekkti
ýmsa, bæði af Jökuldal og Héraði og vænst þótti honum þó
um að hitta þarna ömmu sína, en hún býr á Egilsstöðum og
hafði slegist í hópinn. Austfirðingarnir komu á Hótel Föroy-
ar, fylltu reyndar hótelið, og Mejnhard Jensen hótelstjóri
varð glaður við. Nýtingin hefur verið mjög góð í ár og
reksturinn gengið með miklum ágætum. Eftir morgunverð
var stigið upp í bílinn og haldið sem leið lá áleiðis til
Kollafjarðar. Sól skein í heiði og það var fagurt um að litast.
Fjöllin fagurgræn eftir rigningu næturinnar og víkur og
vogar blikandi í logninu. Á leiðinni til Kollafjarðar fóru þau
framhjá radarstöðinni sem Norður-Atlantshafsbandalagið
rekur þar. Þar blakti danski fáninn við hún. Uppi á fjallinu
uppi yfir stöðinni sáust radarbelgirnir og bar við himin.
Þeir Snæþór og Hlynur ræddu um að þeir væru misgamlir,
vegna þess að annar var mun dekkri, sennilega orðinn
veðraður því þarna blása miklir vindar er þannig liggur á
veðurguðunum.
BILFERÐ UM STRAUMEY
Ekið var niður Kollafjarðardal og ofan í Kollafjörð. Byggð'
in liggur meðfram ströndinni; það er reyndar ekki nema ein
aðalgata í Kollafirði og húsin standa beggja megin við
hana. Þau héldu áfram út í Hósvík, og þar sem Snæþór
langaði til þess að komast í verslun var stansað. Ekkl
fékkst margt í þeirri búð en afgreiðslumaðurinn var mjög
vingjarnlegur og hjálpsamur við þá Hlyn og Snæþór. Eitt-
hvað smávegis var keypt en síðan var haldið áfram norður
með sundinu og nú var Austurey á hægri hönd. Þau ætluðu
að fara í gegnum Hvalvík og upp að Saksun en þar þýk'r
mjög fagurt. Þau vonuðu bara að sólskinið entist, þannig
að hægt væri að taka góðar litmyndir. Það þykknaði dálítið i
lofti þegar þau komu upp í dalinn og brátt komu þau að
stórri skurðgröfu sem hindraði alla umferð. Þarna voru
heimamenn að grafa skurð fyrir ofan veginn til að verja
hann vatni. Eftir nokkra bið var þeim hleypt framhjá og brátt
blasti Saksun vatnið við.
Þarna voru laxveiðimenn en ekki leist þeim Hlyni °9
Snæþóri neitt sérlega veiðilega á þá. Þau stönsuðu nokkra
stund en enginn fékkst fiskurinn. Héldu síðan áfram eins og
leið lá niður að kirkjunni í Saksun. Þeir Snæþór og Hlynur
fóru inn í kirkjuna og skoðuðu altaristöfluna. Þarna voru
teknar margar myndir því landslagið er með því fegurra og
sérkennilegra sem þeir höfðu séð. Stór og vingjarnlegur
hundur kom heiman frá bænum. Dillaði skottinu og þefaði
af þeim félögunum en þeir klöppuðu seppa í bak og fyrir;
Það var annars merkilegt fannst þeim, hvað hundarnir 1
Færeyjum, en þeir voru margir, voru vingjarnlegir og ekkl
geltu þeir að bílum svo séð yrði.
Frá Saksun var ekið niður í Hvalvík. Þau ætluðu að fá ser
hressingu í Hvalvík en grillstaðurinn var ekki opinn un1
þessar mundir. Opnar fyrst síðari hluta dags svo þau héldu
áfram alla leið að brúnni yfir á Austurey. Mikill straumur er'
sundinu enda er það mjótt þar sem brúað er. Síðan var
beygt til vinstri og ekið norður með ströndinni. Vegimir '
Færeyjum eru frábærir og þeir ferðafélagarnir hlökkuðu
mikið til þess að fara í gegnum lengstu jarðgöng a
eyjunum.
A AUSTUREY
Næsti viðkomustaður er bærinn Eiði sem stendur nyrs
Austurey. Þarna gengu þeir um drykklanga stund °9
skoðuðu enda ýmislegt að sjá. Stór og vel búinn 'Þr°!
völlur er á eiðinu sem bærinn dregur nafn af og þeir ræd
það félagarnir að ef knattleikur væri á vellinum væri
sitja í bíl í brekkunni fyrir ofan og horfa á. Frá Eiði var hal
sem leið liggur uppá fjallið, framhjá Loranstöðinni og a
bænum Gjógv. Þar höfðu þeir heyrt að maður af íslensku
ættum, Jón Sivertssen, væri að byggja hús, ætlað se
gististað fyrir ferðalanga og jafnframt dvalarstað fyrir al
aða. Þessi litli bær sem kúrir þarna í dalverpinu var vi
24