Valsblaðið - 24.12.1967, Blaðsíða 34

32
VALSBLAÐIÐ
félag var á Vesturgötunni sem
kallaði sig Héðinn og var skipuleg
samvinna milli félaganna, þar sem
var efnt til keppni bæði vor
og haust, og keppt um lítinn bik-
ar. Annars var piltum þessum
fátt óviðkomandi hvað snerti
íþróttir. Má segja að við höfum
verið nokkurskonar bergmál af
því sem fram var að fara í bæn-
um á hverjum tíma. Þegar frjáls-
íþróttamót var á Iþróttavellinum
fór hópurinn þangað, og þegar
heim var komið, var hafizt handa
um að búa sig undir að keppa í
þeim greinum, sem keppt var í á
Vellinum.
Þegar glímumót eru haldin, vor-
um við þar, og svo þegar á eftir
var svo auðvitað glímumót á Eólu-
túninu, og gengu slík mót oft
skemmtilega til, en ekki vil ég full-
yrða að allir hafi farið með heilar
buxur heim að kveldi! Þá hrifu
langhlaupin okkar ekki síður en
annað og auðvitað urðum við að
eiga okkar hlaup ámóta og Víða-
vangshlaupið.
Við efndum til Grandahlaups, og
þurfti það ekki alltaf mikinnundir-
búning. Það þurfti oft ekki annað
en að einhver í hópnum segði: Eig-
um við ekki að hlaupa Granda-
hlaup núna, og allir af stað!
Magnús Ingimundarson, trésmíða-
meistari varð frægasti Granda-
hlauparinn. Hjólreiðar voru líka
eftirlætisíþrótt okkar, og þar var
Sigurður Halldórsson (hjá Har-
aldi) methafinn.
Ekki má gleyma að geta grísk-
rómversku glímunnar. Við höfðum
séð hana og fannst hún tilvalin,
þar voru átök við hæfi okkar. En
hver átti að æfa? Góð ráð voru
dýr. Eldhúsgólfið heima var heppi-
leg stærð, og þá semjum við við
pabba og mömmu að mega nota
það þegar búið væri að borða
á kvöldin. Tókust samningar
og þá var hafizt handa um að
sauma dýnu sem var horn í horn
í eldhúsinu. Til þess að flýta fyrir
því að hægt væri að byrja, tókum
við þátt í uppvaskinu, og svo var
tekið til og haldið út í nærri 2
tíma.
Voru það 8—10 ára strákar, sem
lögðu stund á æfingarnar og var
oft glatt á hjalla og átök hörð!
Dansað og teflt á Rólutúninu.
Það kom líka oft fyrir að mikil
taflmót fóru fram á Rólutúninu á
sunnudögum, þegar gott veður var
á sumrin, og þá sérstaklega eftir
að taflmót höfðu verið hér í bæn-
um. Var þá teflt á mörgum borð-
um. Mun það hafa verið dálítið
sérkennileg sjón að sjá tvo og tvo
drengi sitjandi eða húkandi yfir
taflborðum, sem komið var fyrir á
túninu hér og þar; hljóðlátir og
lausir við öll ærsl. Við urðum að
krýna okkar taflkóng! Og úr þess-
um hópi komu síðar margir ágætir
taflmenn. Eg minnist einnig að
eitt haustið, eftir að við vorum
flestir komnir á dansaldurinn,
fundum við upp á því að æfa dans
á Rólutúninu á kvöldin í góðu
veðri, og þar var heldur fjölmennt
af stúlkum og piltum. Og þótt
dansgólfið væri ekki sem sléttast,
var ekki um það fengizt, við döns-
uðum með sízt minni áhuga og
ánægju en gert er í Glaumbæ eða
Klúbbnum, eða hvað þau nú heita
öll danshúsin í borginni í dag. Við
vorum líka svo heppin að fullorðna
fólkið skildi okkur og kom til
móts viðokkur.Ágæturharmóniku-
leikari, Valtýr Karvelsson að
nafni, kom á hverju kvöldi og lék
fyrir dansinum. Gróa móðir Sigur-
jóns Péturssonar, síðar mark-
manns í KR kenndi honum að
dansa marsurka og síðan kenndi
hann okkur, og þar með var þessi
skemmtilegi dans endurvakinn. Þá
þótti okkur ekki lítið varið í þegar
Sveinn Þórðarson, (bankagjald-
keri), kom til okkar og kenndi
okkur „Lanciér", mjög skemmti-
legan dans. Það má því segja,
að Rólutúnið hafi verið fé-
lagsheimili okkar á þessum ár-
um. Skemmtanalíf var ekki mik-
ið í þá daga, og auraráð unglinga
ekki mikil, svo við urðum að hjálpa
okkur sjálf eftir því sem bezt gekk.
Aðalskemmtunin var að fara í
KFUM og hlusta á sr. Friðrik
Friðriksson á sunnudögum, þegar
hann var að þýða og lesa upp
Tarzan. Aðsóknin var svo mikil að
við urðum að fara af stað klukku-
stund áður en fundurinn hófst til
þess að ná í þokkalegan stað í hús-
inu, og var þá komin margföld bið-
röð. Þessi ár hefðu sannarlega mátt
vera lengri, en tímans rás er ekki
svo gott að stöðva, og þetta
skemmtilega skeið er liðið og eftir
er aðeins minningin.
Baldur leggst niður og Héðinn
um sama leyti. Héðinsmenn voru
raunar allir í KR líka, en ekki
nærri allir Baldursmenn. Má segja
að þetta hafi verið forleikurinn að
knattspyrnuferli mínum í KR, sem
varð upp undir 20 ár.
Bardagar með sverðum og lag-
vopnum milli Austur- og Vestur-
bæjar.
Áður en við sleppum þessum
æskudögum er ekki úr vegi að
drepa svolítið á mál, sem oft hefur
verið á minnzt, en sem ég held að
hafi verið heldur orðum aukið, en
það voru bardagar milli stráka úr
Austur- og Vesturbæ. Ég vil þó
geta þess að hin raunverulegu
„landamæri“ milli bæjarhlutanna
voru þar sem Garðastræti er nú,
ekki Lækjargatan, eins og oft er
haldið fram. I miðbænum og með
Suður- og Tjarnargötu var alveg
áhrifasvæði Víkings, og var þar
naumast aðra að finna, sem höfðu
knattspyrnuhagsmuna að gæta.
Ég minnist þó orustu, sem átti
sér stað á svokölluðu Geirstúni
fyrir vestan, þar sem Garðastræti
er nú. Var þar samankominn hóp-
ur Vesturbæjarstráka, og höfðu í
höndum alvæpni, sem voru aðal-
lega spýtur alllangar. Mun Austur-
bæingum hafa borizt fregn um að
þar væri saman kominn álitlegur
hópur, og munu þeir hafa hugsað
sér að leggja til atlögu við þá. Vit-
um við ekki fyrr til en ískyggilega
stór hópur stráka kemur upp
Grjótaþorpið. Fara þeir laumulega
og fikra sig framhj á húsum þar og
láta þau skýla sér sem þeir mega.
Þegar þeir komu upp fyrir Grjóta-
þorpið, þéttist hópurinn, og var
ekki árennilegur á að líta!
Margir höfðu alllangar spýtur
og lagvopn. Aðrir höfðu fengið sér
pjátursverð, sem voru hin glæsi-
legustu og blikaði á þau fagurlega,
en það var varla nema að sýnast,
því þau dugðu illa þegar á hólm-
inn kom og bognuðu og ónýttust
við fyrstu högg.
Mig minnir að fyrir þeim Aust-