Valsblaðið - 24.12.1967, Blaðsíða 63

VALSBLAÐIÐ
61
Eg var í marki hjá
EINAR BJÖRNSSON þýddi
Er flokkur knattspyrnufélagsins
Dynamo frá Moskvu, kom árið
1945 til Englands til keppni, var
það aðeins einn leikmanna í hópn-
um, sem nokkra reynzlu hafði í
alþjóðlegum knattspyrnulegum
samskiftum. Var það foringi liðs-
ins á leikvelli, MikaelSemitsjantny.
Þó hafði hann aldrei augum litið
enska knattspyrnu, hvað þá heldur
leikið gegn Bretum. Þá kom það
einnig í Ijós, að aðeins einn hinna
rússnesku knattspyrnumanna,
hafði áður keppt gegn brezku liði
— þessi eini var markvörðurinn
þ.e.a.s. höfundur þessarar frásagn-
ar. En þeir Bretar, sem ég hafði
haft fyrir framan mark mitt, voru
ekki af þeirri gerðinni, sem nú
átti eftir að mæta í sjálfu „heima-
iandi“ knattspyrnuíþróttarinnar.
Þó ekki léki það á tveim tungum,
að þeir væru verðugir fulltrúar
enskrar knattspyrnu. Ég hafði
leikið gegn þeim árið 1944 í Te-
heran í keppni um „Bikar keisar-
ans."
En síðan það var voru liðin upp-
undir tvö ár, og á þeim tíma hafði
mér heppnazt að komast í það lið
heima, sem síðar sigraði í meist-
arakeppni Sovétríkjanna, og þeim
alls 20 leikjum sem ég hafði, til
þessa, leikið með Dynamo, hafði
ég þó ekki „,gloprað niður“ eða
misst af nema 12 boltum í netið.
Hinsvegar mun vart vera til sá
markvörður, sé hann þá ekki alveg
skaplaus, já, og þá er hann reynd-
ar enginn markvörður, sem getur
með jafnaðargeði hugsað til þeirra
knatta, sem sloppið hafa inn hjá
honum. Enginn sigur er algjör, að
áliti markvarðar, eða svo á það að
vera finnst mér, ef markatala mót-
herjanna rís yfir núll-stigið.
Smám saman tókst mér að valda
þeim vanda við markvörzluna, sem
mér áður voru erfiðleikar. En þrátt
fyrir allt var mér í mjög mörgu
ábótavant, já, næsta algjörlega of-
viða. Og innri rödd sagði: Ef þú
hefðir svo breiða bringu, að þú
gætir lokað markinu — ef þú að-
eins hefðir fætur sem stálfjaðrir,
svo þú gætir spyrnt þér horna á
milli — ef þú hefðir svo langa
handleggi, að þú gætir gripið sín
um hvora marksúlu. — Já, ef þú
hefðir, hefðir, hefðir. En jafnvel
bezti markvörður víðrar veraldar
er þó ekki nema maður, og verður
að leysa vandann, án þess að hafa
á sér yfirmannlegt snið.
En nokkrir meðfæddir hæfileik-
ar, traust þjálfun og sú reynsla,
sem skapast smátt og smátt með
þátttöku í leikjum, vegur að all-
harmi gegn, að bikarinn færi að
Hlíðarenda, og óskaði Val til ham-
ingju með sigurinn.
Sannarlega glöddu þessi orð
Valsmenn, á þeirri stundu sem þau
voru töluð. á stundu æstra tilfinn-
inga. En Hafsteinn Guðmundsson
„hélt höfðinu köldu,“ taugin til
„gamla félagsins" titraði að vísu,
en tognaði hvorki né slitnaði.
Hafsteinn Guðmundsson stund-
aði nám í Samvinnuskólanum.
Hvarf síðan til frekari náms í
íþróttaskóla Islands og til fram-
haldsnáms í Iþróttakennaraskóla í
Köln í Þýzkalandi. Að námi loknu
hóf hann kennslu í íþróttum við
skólana í Keflavík, Sandgerði og
Garði. Árið 1957 varð hann og er
enn forstjóri Sundhallar Keflavík-
ur. Varabæjarfulltrúi Alþýðu-
flokksins í Keflavík var hann á
árunum 1958—66.
Hafsteinn er kvæntur Jóhönnu
Guðjónsdóttur, ættaðri úr Kefla-
vík, hinni mætustu konu, eiga þau
fimm börn, fjórar dætur og einn
son. E.B.
DYNAMO
miklu leyti gegn nokkurri vöntun
á líkamlegum styrkleika. Röskleiki
í þjálfun og nákvæmni í störfum
þar að lútandi, sem öðru, láta ekki
á launum né árangri standa.
Þegar t.d. markvörðurinn varp-
ar frá sér knettinum, verður hann
að framkvæma þá athöfn eins ná-
kvæmlega og sá sem er að skjóta
á mark. Er hann stekkur í loft
upp, eftir knettinum, verður hann
að gera það með tilburðum há-
stökkvarans. Annars er það ekki
sjaldgæft að hann verði að sýna
listir sínar sem loftfimleikamaður.
*
Er til London var komið, var ég
ekki síður áfjáður í það en félagar
mínir, að fá tækifæri til að sjá sem
fyrst enskan kappleik. Það voru
margar spurningar sem við þurft-
um að fá svar við. Hvernig var
leikaðferðin? Hversu hættuleg var
framlínan? Voru framherjarnir
skotharðir og beinskeyttir ? Hvaða
aðferðir myndu þeir helzt nota til
að blekkja mig í markinu, er ég
hitti þá í fyrsta leiknum? Myndu
þeir t.d. hreinlega ráðast á mig og
hrinda mér inn — bera mig ofur-
liði með ofbeldi? Myndu þeir
kannske nota kænlegar aðferðir,
gabba mig með vippum og búk-
sveiflum? Ég var vissulega mjög
forvitinn að sjá samleik framherj-
anna, sendingar þeirra og skot. Já,
ég brann í skinninu eftir að sjá
hinn fræga „markgleypi" þeirra í
sóknarham. Já, sannarlega gladd-
ist ég yfir því, eins og við allir, að
fá tækifæri til að kynnast nokkuð
hinni ensku knattspyrnuhreyfingu,
leikmönnum hennar og oddvitum.
Hér erum við þá komnir — með-
al áhorfenda að leik Chelsea og
Birmingham. Það er seinni hluti
laugardags, — áhorfendapallarnir
eru þétt skipaðir. Áhorfendurnir
láta tilfinningar sínar í Ijós með