Valsblaðið - 24.12.1967, Blaðsíða 53

VALSBLAÐIÐ
51
Valur og Færeyingar fyrir leikbyrjun.
sigurgöngu flokksins, það verður
gert af öðrum. Eitt er það, sem
mig langar til að ræða frekar hér,
en það er Færeyjaförin fræga, sem
flestir meðlimir Il.-flokks áttu
kost á að fara í sumar. Þetta var
fyrsta utanferð margra okkar, ef
svo mætti segja. Ferð þessi var í
alla staði mjög vel heppnuð. Sýnir
það betur en margt annað hve vel
hefur tekizt með allt félagslíf í
Val, að enginn árekstur skyldi
verða í ferðinni milli hinna tveggja
svo mjög ólíku hópa, sem voru
skipaðir I. og II. flokksmönnum.
Á hádegi föstudaginn 22. ágúst
hófst Færeyjaferðin. Við skildum
við vini og vandamenn með vinsæl-
um Valssöng, á meðan „Drottn-
ingin“ fór frá hafnarbakkanum.
Hópurinn, sem kvaddi okkur var
ekki stór, en þeim mun hugheitari
voru árnaðaróskir þeirra. Allir
þátttakendurnir voru mættir og
báru sig karlmannlega, þó von
væri á suðvestan slampanda fyrir
Garðskaga. Flestir voru uppi, er
farið var út sundin, en er utar
dró, var gengið niður og sezt að
snæðingi. Allir höfðu hina beztu
matarlyst a. m. k. fyrst í stað. Þó
fór svo að lokum, að sjóveikispill-
urnar hans Úlfars hættu að virka.
Og nokkrir lögðust fyrir og not-
uðu óspart bakkana. Kom þá
greinilega í ljós, að raddstyrkur
sumra var miklu meiri en fram
kom á söngæfingum. Röddum okk-
ar blandaðist raddir þýzkra nunna,
sem bjuggu hinum megin við þilið.
Þannig gekk það í nokkrar klukku-
stundir eða þar til austur fyrir nes,
þá fór aftur batnandi og hresstust
flestir, nema Gunni Gunn og þær
þýzku, sem kölluðu alltaf af og til
„klæne koppen“, en Gunnar mátti
þekkja á hinni miklu bassaröddu
sinni. Fyrir þá, sem sluppu við
sjóveikina, var sjóferðin hin á-
nægjulegasta, nóg af öllu, en það
vildi brenna við, að lítið var um
afganga, er allir mættu til borðs.
Þriðja pláss á Drottningunni er að
vísu ekki vistlegt, en þegar um
góðan félagsskap er að ræða, verða
fínheitin ekki svo þýðingarmikil.
Eftir tæpra tveggja sólarhringa
siglingu var komið til Færeyja.
Þær risu úr hafi, hömrum girtar
og mikilúðlegar. Sannarlega hafa
þær breytzt mikið síðan Jón
Trausti sá þær, en hann lýsir
þeim svona:
Mót norðri þær rísa og
hika ekki hót,
við hretanna hvin eða
sjávarins rót,
því svipur og eðli og
ættarmót
er allt saman stórfellt og
norrænt að kyni.
Slík hin sömu voru hin fyrstu
áhrif. sem við urðum fyrir af Fær-
eyjum, er við sigldum inn Nöls-
oyjarsundið til Þórshafnar, höfuð-
staðar eyjanna. Klukkan 6 f.h. á
öðrum degi fararinnar var lagzt
að bryggju. Þar var þá mættur
Martin Hólm, íþróttaleiðtogi og
þingmaður, en honum áttum við
eftir að kynnast betur, og reyndist
hann í alla staði hinn bezti félagi.
Hann bauð okkur velkomna í nafni
Iþróttasambands Færeyja. Frá
borði var haldið upp á hótel Perlu.
Var þar drukkið kaffi, en síðan var
farið með okkur á þá staði, sem
við skyldum halda til á. Flestir
bjuggu hjá privat fólki, en hinir
á hóteli. Við, sem lentum á heimil-
unum urðum hálf vonsviknir í
fyrstu. Kviðum því, að málið yrði
okkur Þrándur í Götu. Allar slíkar
bollaleggingar urðu, sem betur fer,
að engu, og má ég segja, að einmitt
þessi þáttur ferðarinnar verður
sumum seint gleymanlegur, enda
kom það á daginn, að þeir sem mest
hrósuðu happi yfir hótelvistinni í
fyrstu, dauðöfunduðu hina. Það
mætti margt um dvöl okkar á
heimilunum segja og mörg urðu
atvikin, sem þar gerðust, að næsta
ótrúlegt er að fara með þau. Svo
mikilli gestrisni hefur maður
aldrei kynnzt. Hinni íslenzku gest-
risni er viðbrugðið, en þó hugsa
ég, því miður, að slíkt fyrirfinnist
varla á okkar góða landi lengur.
Ef maður ætti að líkja Þórshöfn
við einhvern íslenzkan bæ, þá dytti
manni Akureyri helzt í hug. Bæ-
irnir eru að vísu ekki mjög líkir,
en áhrifin verða eitthvað svipuð.
Helzt gæti maður sagt að Þórs-
höfn t. d. væri allt í senn, íslenzk-
ur, danskur og færeyskur staður.
Dönsk áhrif eru hér hvarvetna
auðsæ, enda eru Færeyingar að
nafni til danskt land. Danskir
embættismenn skipa og margar
stöður. I stíl bæjarins gætir hinna
furðulegustu tilbrigða. Þar eru
fallegar beinar götur með nýtízku
húsum, næsta gata er svo kannske
frá 18. öld, lítil hús, óhrein og
óásjáleg á allan hátt. Þröng húsa-
sund, öll í hlykkjum og krákustíg-
um, eftir því hvernig byggt var
upphaflega. Einkennilegt þótti
okkur að sjá mörg hús með torf-
þökum í hinni færeysku höfuð-