Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.01.1965, Blaðsíða 6

Heimilisblaðið - 01.01.1965, Blaðsíða 6
Þegar ísa leysir Smásaga eftir Hans Kirh. Frá uppljómuðu gluggum krárinnar barst músíkin og drynjandi fótatak dansendanna. TJti fyrir, í frostbirtu þessa tunglskins- bjarta vetrarkvölds, stóðu þau tvö og töl- 'uðu saman í lágum hljóðum, en af ákafa. Hann var hávaxinn og herðabreiður með veðurbitið andlit. Hann var sjómaður og hét Anders Hög. Hún var þreklega vaxin stúlka með fagra og viðkvæma andlits- drætti og hýr og brún augu. Hún var dóttir bátsformanns í veiðistöðinni og hét Kristín. Sagt var, að þau tvö ættu saman, en í kvöld voru þau samt engir sérstakir mátar. ,,Þú hagar þér ekki eins og þér ber að gera," mælti Anders Hög hispurslaust. „Þú þýtur af stað með einum eftir annan, og ef maður þekkti þig ekki skyldi maður ætla það versta um þig — eins og þú lætur við strákana. Er það ætlun þín að gera þá alla snarvitlausa eða hvað?" „Ég veit ekki til, að ég hafi gert neitt rangt," svaraði stúlkan. „Ég er þó komin á ball til að skemmta mér, og ég dansa við þá, sem bjóða mér upp. Hvernig viltu annars, að ég hagi mér?" ,,Þú gætir ósköp vel skemmt þér á dá- lítið stillilegri hátt," svaraði sjómaðurinn. „Ég kæri mig ekkert um, að þú lendir á vörum almennings." Stúlkunni rann í skap, rödd hennar varð hrjúf og fráhrindandi. „Ég veit ekki, hvers vegna þú þarft að vera að tala um það, hvernig ég hagi mér," mælti hún. „Ég hef ekki gefið þér neitt leyfi til að stjórna mér. Ég er nógu gömul til að ráða mér sjálf og mun ekki spyrja þig um leyfi, þegar einhver strákur fer fram á að dansa við mig. Við erum hvorjn trúlofuð eða gift — og ef þú gefur mer ekki leyfi til þess að vera eins og ég á að mér að vera, þá verðum við það heldur aldrei!" „Vertu nú róleg og skynsöm," svaraði Anders Hög og stillti sig. „Þú veizt vel> að ég tala þannig af því að mér þykir vsent um þig og vil alls ekki, að neitt Ijótt se sagt um þig. Fólk er alltaf reiðubúið að leggja allt út á verra veg." „Mér finnst líka, að þú hafir nægan vilJa til að skipta þér af mér," svaraði Kristín afundin. „Það hefur þó enginn beðið Þ1" um það." Andartak leit sjómaðurinn þögull á hana> síðan sneri hann sér undan án þess a segja orð og gekk burtu. Kristín var að því komin að hlaupa a eftir honum og biðja hann um að láta n' indin vera gleymd. Hann meinti auðvita ekkert með þessum orðum sínum. En hu stóð kyrr í þrjózku sinni, því að henn fannst engin meining í því, hvernig han var stöðugt að ámæla henni og setja u á framkomu hennar. Hann var einum n1*1 of alvarlegur og átti ekki til að bera hf leika hennar til að njóta augnablikf' skemmtunar. En var hann fyrir þær saK eitthvað betri en hún? Kristín hnykkti ti höfðinu og gekk inn í danssalinn. Tve1 ungir menn komu samstundis í áttina hennar, og munaði minnstu að þeir f*1-. í hár saman út af því, hvor þeirra feng að dansa við hana fyrst. Það sem eftir v kvöldsins fór hún ekki af dansgólfinu. Dökkt, gljáandi hárið stóð í sveip um h° £ uð henni, og fagurlagað andlit hennar V heimilisblap1

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.