Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 23

Brot úr æfisögu.
17
»Eg skal senda til þín þegar þú átt að koma.
Komdu snöggvast með mér út í kirkju«.
Sigurðr setti upp mesta fýlusvip, enn þorði þó ekki
annað enn gera eins og honum var sagt.
Enn þegar kom út í kirkjuna hýrnaði yfir honum.
þorlákr vissi að Sigurðr átti bágast með að standast
freistingu fiöskunnar, tappaði því á hálffiösku og
fétti að honum.
i’það er von þér leiðist Siggagarmr,... hafðu þér
þetta til skemtunar uppi í hlíðiuni«.
Sigurðr varð allshugar feginn, og stakk flöskunui
í buxnavasann, kvaddi þorlák með handabandi, þakk-
aði honum fyrir sig og fór út.
A meðan var rauði klárinn boðinn upp. Valgerðr
kom út rétt í því að fyrsta boðið féll. Hún bar
barnið á handleggnum.
það var auðsóð henni var eittlivað þungt. það
var eins og þunn slæða yfir augunum; kinnarnar
voru rauðar fyrir neðan auguti, og gljáði á þær.
það var auðséð hún hafði grátið, en hafði með of-
boldi vilja síns bælt niðr tilfinninguna og liætt þvf.
Hún gekk að Eauð, og strauk eftir bakinu á hon-
urn- Eauður sperti eyrun, og þefaði af henni.
Hann var níu vetra gamall, reiðhestr hennar, og
bafði þeim altaf fallið sérlega vel hvoru við annað.
“Aumingja Eauðr minn, ætla við sjáumst nú í
seinasta sinn« sagði prestskona hægt og lngt—augna-
lokin titruðu.....
Allir steinþögðu.
“Hvað er búið að bjóða?« spnrði hún aftr eins
hægt og áðr.
Iðunn. III.
2