Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 40

34
Helgun dýrlinga.
og sungu allir einum rómi: »miserere nostrú (mis-
kunnaðu þig yfir oss).
Nú tók kardínálinn til máls í annað sinn og flutti
aptur sömu bæn og áður, um að helgunin mætti fram
fara, en hafði nú orðin: instanter, instantius (innilega, *
innilegar). Páfi er enn á báðum áttum. Tekur þá
söfnuðurinn til að biðja á ný og syngur: Veni
sancte spiritus! (Koin heilagur andi !). Síðan
hefir kardínálinn upp bæn sína í þriðja sinn og knýr
nú enn fastara á eu áður; instanter, instantius, in-
stantissime, segir hann (innilega, innilegar, innileg-
ast!). Nú fær páfinn eigi staðizt léngur. Iíann
les nú upp helgunarformálann og lýsir þá hina hásælu
guðsvini, N. N. og N. N. o. s. frv., rjettkjörna dýr-
linga, og heitir að staðfesta það með postullegu brjefi.
Nú kyrjar hann sjálfur upp: Te deum (þjer mikli >
Guð o. s. frv.), en ekki heyrðist til hans nema upp-
hafið, því hin mikla söngmannasveit páfans tók óð-
ara undir og þar með allur hinn mikli söfnuður, og
sungu einum rómi hinn forna og fræga lofsöng Am-
brósíusar biskups, með svo þróttmiklum hljómi, að
tók undir í hinum geysiháu hvelfingum af manns-
röddunum eintómum, því ekki var hafður neinn org-
ansláttur, og þó af svo mikilli list, að það fór hvað
eptir annað titringur um mig allan — svo varð jeg
frá mjer numinn. Jeg hefi aldrei á æfi minni heyrt
neitt því líkt. Meira en tuttugu þúsundir sálna
voru saman komnar í musterinu, og engin þagði.
það var eins og hvelfingarnar ætluðu að rofna,
og þó var það fagurt. Jeg gleymi því aldrei, meðan
jeg lifi.
I sama bili sem páfinti hóf' upp 'l'e deum, kváðu