Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 19

Brot úr ævisögu.
13
»]pað kom nú fram við uppskriftina, að ærnar væri
54 og gemlingarnir 46, og þó pað væri nú ekki í sem
beztu standi eftir vetrinn f vetr, þá er það ekki nærri
því með versta móti. Nú hefi eg hugsað mér, hvort
það mundi ekki takast að selja svo sem milli 10 og
20 ær, þegar að því er komið, á aktsíóninni, og svo
sem annað eins af gemlingum, enn hafa einhver ráð
rneð að fresta sölunni á hinu og segja bara fólki að
það verði ekki selt fleira fé; svo þegar byrjar aftr
þá vona eg að flestir verði farnir. Svo er náttúrlegt,
að það, sem verðr selt á eftir, geti fengizt með svo
bærilegu verði, að við gætum sloppið skaðlausir af
að kaupa það, og það þó að aldrei nema það vantaði
UPP á það, sem við eigum inni í búinu«.
»þarna ertu lifandi kominn, kunningi, eg sé þetta
ör ágætt ráð, ...það er bara eitt að því«.
»Já, já, hvað er það?«
«... Að það er aðstoðin prestsekkjunnar, sem fann
það upp«, sagði þorvaldur og glotti við.
»það gerir ekkert til«, svaraði þorlákr í einlægni,
því að hún nýtr einskis af því livort ið er. Br
það annað ?«
»Svo það, að eg veit svosem varla, hvað á að gera
með það, að vera að selja nokkuð af fénu, það er
ekki rétt að vera að selja neitt af því«.
“það stendr »búfé« í aktsíónsauglýsingunni«.
"Ilvað gerir það til, það verða seldir hestar og
býr. það má segja að hún ætli að ilytja það burt
með 8Ór«.
"Dugir ekki, þogar búið verðr þrotabú«.
»Enn að það eigi að koma upp í kirkjuskuldina?«
»'Ja, það getr vorið . . það má láta þá trúa öllu