Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 44

38
Alexander Puschkin:
til þess að geta fylgt dæmi þeirra, og neyðumst því
til að játa, að Adrian var mjög líkr í lundinni eins
og hin óglaða atvinna hans. Hann var optast fúll
og hugsandi. Reyndar rauf hann þögnina öðru
hverju, enn oftast þá til þess að skúta út dætur sín-
ar þegar hann sá þær voru iðjulausar, og hann sá
þær sitja út við glugga og horfa á þá er fram hjá
gengu — eða ef beðið var um vörur hans með óvæntu
verði af þeirn, sem voru svo óhepnir — eða stundum
svo hepnir — að þurfa þeirra við. Svona var það
nú, að Adrían sat út við gluggann, og var að smá-
súpa á sjöunda tebollanum, og var sokkinn niður í
þungar hugsanir eins og vant var. Hann var að
hugsa um steypiregnið, sem fyrir viku síðan heltist
úr loftinu rétt í sömu andránni og útför lierdeildar-
foringjans sáluga byrjaði. Margar sorgarskikkjur
höfðu kryplast og margir sorgarhattar stórskemzt við
það tækifæri. Hann sá að hann komst ekki hjá
töluverðum útgjöldum, því að gamla sorgarbúninga-
safnið hans var orðið heldr illa útlítandi. Bnn
hann vonaðist eftir að fá drjúga skildinga fyrir fit-
för gömlu frúarinnar hans Truschins kaupmanns,
sem hafði verið rótt við grafarbakkann nærri heilt
ár. fi'.n kerlingin lá í andarslitrunum í Rasgulai-göt-
unni, og Prochoroff var hræddr um, að erfingjar
hennar mundi ekki senda til sfn, þó að þeir hefði
lofað því, af því að það væri svo langt, og mundi
koma sér saman við næsta greftrunarmann.j
Hann hrökk upp úr þessu grufli sínu við það, að
það var drepið þrisvar svo frímúraralega á dyrnar.
uHver er þar ?« spurði grafarinn.
Dyrnar opnuðust og inn gekk maðr; þekti hann