Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 78

72
Mars.
Mars eða lofthvolfi jarðarinnar, beindi Huggins ljós-
könnuði sinum á tunglið, enn þá sá hann engar 3líkar
rákir. Var þá auðsætt, að rákirnar kæmi frá loft-
hvolfinu í Mars, og það jafnframt sannað, að í því
er vatnsgufa, enn þá vcrðr og Ijóst, að inir dimmu
blettir á Mars sé höf.
Nú skulum vér athuga Mars glöggara. Haustið
1872 var Mars svo nærri jörð sem mest rná verða,
þ. e. f 7 rnilj. mílna fjarska. Hantr var þá svo
bjartr, að hann bar jafnvel af Júpíter, og í sjón-
pípu, sem stækkaði 300-falt, var hann á stærð við
tungl í fyllingu. Mars er lítill hnöttr og fyrirferð
hans er eigi meira enn ^ af fyrirferð jarðarinnar ;
hann or 900 mílur í þvermál, enn jörðin er um
1700 mílur í þvermál. A jörðunni eru nær þrír
fjórðu hlutir hvelsins vatni þaktir, ertn á Mars er
nærri um flatarmál sjávar og landa. Löndin á Mars
eru mjög vogskorin, og fjölmörg sund eða skurðir
ganga gegn um löndin. Ef vér líturn á inn stóra
uppdrátt, er Schiaparelli liefir gert af Mars, hljót-
um vér að játa, að skurðirnir við Suoz og Panama,
sem taldir eru með mestu mannvirkjum sem vér
þekkjum, eru eigi annað enn smáræði hjá skurðun-
um á Mars. A uppdrættinum eru sýndir um 60
skurðir, er ganga þvert yfir löndin millum úthaf-
anna. þeir eru sumir um 70 mílur á lengd og um
16 mílur á breidd. þeir eru svo þráðbeinir og svo
skipulega lagðir, að eigi verðr annað séð, enn að þeir
sé mannaverk. það er reyndar djarft að fullyrða
það enn sem komið er, að Mars sé bygðr af mönn-
um og að mannkynið hafi þar náð meiri fratnförum
enn mennirnir hér á jörðunni, erm hitt er eugu síðr