Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 48

42
Alexander Puschkin:
Enn meðan stóð á öllu þessu bukti og hneiging-
um, sneri Jurko sér við að sessunautum sínum og
hrópaði :
»Hó hó, faðir sœll, eg drekk minni hinna dauðu !«
Allir hlógu, en grafarinn stygðist og varð fúll við.
Enginn skifti sér af honum, gestirnir hóldu áfram að
svalla, og klukkan hafði þegar hringt til kvöldbæna,
er allir voru staðnir upp frá borðum.
Seint og síðar slcildu gestirnir, og voru flestir góð-
glaðir. Digri bakarinn og bókbindarinn,—andlitið
á honum var eins og að það væri bundið inn í rautt
saffían—selfiuttu Jurko á milii sín heim í húskornið
haus, og sönnuðu máltækið rússneska: »Borguð
skuld ber til sæmdar«.
Adrian kom blindfullr og húðvondr heim til sín.
»þ>ví, vil eg spyrja, því« æpti hann hátt upp, »því
skyldi ekki mín atvinna vera eins sómasamleg eins
og annara ? Er þá kann ske greptrunarmaðrinn
bróðir böðulsins ? Hvað þurftu þeir að hlæja að
mór, hundingjarnir? Eg ætlaði mér að bjóða þeim
svall, og halda þeim veizlu ; enn eg held það verði
nú bið á því. Og í staðinn fyrir þá, skal eg nú bjóða
þeim,semeg vinnfyrir------mínumrétttrúuðu dauðu«.
»Hvað er þetta, faðir sæll«, sagði stúlkan, sem var
að draga af honum stígvélin, »hvað ertu að þvaðra?
signdu þig, maðr! Að bjóða dauðum mönnum í
veizlu. Mikil skelfing!«
»Og eg býð þeim í allra djöfla nafni«, hélt Adrian
áfram ; »eg býð þeim strax—strax á morgun. Gerið
svo vel og komið, velgjörðamenn mínir, komið og
borðið og drekkið hjá mór annað kvöld, og eg skal
veita ykkr það, sem guð hefir mór úthlutað*.