Iðunn - 01.07.1885, Page 45

Jraugaveizlan. 39
strax að það var þýzkr iðnaðarmaðr; gekk hann
glaðlega til grafarans.'
“Fyrirgefið þér, virðulegi herra nábúi« sagði hann
á rússneskri málýzku, sem vér getum ekki annað en
hlegið að Rússarnir; »fyrirgefið þér, að eg ónáða
yðr með að koma, enn mig sárlangar til að kynnast
yðr. Eg er skóari, og heiti Gottlieb Schulze, og
eg á heima þarna í litla húsinu, rétt á móti glugg-
unum yðar. Eg held silfurbrúðkaup mitt á morgun,
°g kem að biðja yðr og þær ungfrúrnar, dætr yðar,
að gera svo vel og borða hjá mór«.
Boðinu var vel tekið. Grafarinn bað skóarann að
gera svo vel og setjast niðr og drekka einn bolla af
*e, og þeir voru innan stundar farnir að tala saman
eins og aldavinir, af því að Gottlieb Schulze var svo
glaðlyndr«.
»Hvernig gengr það með atvinnuna ?« spurði
Adrian.
»Nú« svaraði Schulze, »svona og svona; eg get
ekki barið mér svo mikið um það, þó að vara mín
8é annars kyns enn yðar ; lifandi maðr getr bjarg-
azt skólaus, enn dauðr maðr kemst ekki af líkkistu-
laus«.
»það er alveg satt« svaraði Adrian, »og ef sá lif-
andi hefir ekkert til að borga með skó á sig, verðr
honum ekki láð þó að hann gangi berfættr, enn
dauðr húsgangr fær líkkistu ókeypis«.
Svona spjölluðu þeir langa hríð, enn loks stóð
skóarinn upp og kvaddi, og ánýjaði boð sitt.
Daginn eftir, kl. rétt 12 kom grafarinn og dætr
hans skrefandi út úr dyrum nýkeypta hússins, og
fóru til Schulze nágranna síus. Bg ætla hvorki að