Kirkjuritið - 01.12.1976, Blaðsíða 41

ast til að embættismenn hætti þá störf-
utn, þá hófst nýr þáttur í ævistarfi
hans. — Hann tók prestsvígslu í Dóm-
kirkjunni ásamt fjórum ungum kandi-
dötum 23. ág. 1942. Hann vígðist sem
heimilisprestur að Elli- og hjúkrunar-
heimilinu Grund. Man ég, að vígslu-
faðir okkar, Sigurgeir Sigurðsson bisk-
up lét í Ijós við mig ánægju yfir tæki-
faarinu til að vígja þennan mann. Hann
hiat vissulega mikils það starf, sem
hann vígðist til, en jafnframt leit hann
svo á, að með því að vígja Sr. Sigur-
urbjörn á svo óvenjulegu aldursskeiði,
vildi kirkjan veita honum verðuga við-
urkenningu og sæmd fyrir það mikil-
væga starf, sem hann hafði lengi unnið
kirkju sinni, starf, sem að hluta til var
raunverulega prestleg þjónusta óvígðs
manns.
Ókunnugir kynnu að hyggja, að
heimilisprestur elliheimilisins væri
fremur nafnbót en nokkurt verulegt
starf. En svo varð ekki í höndum sr.
Sigurbjörns. Hvern helgan dag var al-
æenn guðsþjónusta á Grund og morg-
unbænir alla virka daga. Þá var sál-
ðæslan mikið verkefni, kvöldmáltíðar-
s3kramenti reglubundið um hönd haft
°9 þátttaka í því mjög almenn.
Mig langar til að bregða upp einni
mynd af sálgæslustarfi sr. Sigurbjörns.
Sjúklingur er lá á sjúkradeild segir
sv° frá: Háaldraður maður lá á sömu
stofu, en þegar hann vakti, var lítið
hægt að ræða við hann, því að hann
virtist hafa öllu gleymt. Þó mundi
hann nafn sitt og heimilisfang oftast.
itt sinn vaknaði þessi gamli maður af
^nókinu með hljóðum. Hann endurtók
veinstafi sína í sífellu: Ó, mér líður
sv° iHa, getur ekki einhver hjálpað
mér? Mig vantar svo mikið Guðs orð,
qetur ekki einhver gefið mér Guðs
orð?
Heimilispresturinn var til kvaddur,
hann gekk að sjúkrarúminu, tók í
hönd sjúklingsins og las eitt vers úr
passíusálmunum: Allra síðast, þá á ég
hér. Samstundis tók sjúklingurinn und-
ir og fór með versið til enda með
prestinum:
Allra síðast, þá á ég hér
andláti mínu að gegna,
sé þá minn Guð fyrir sjónum þér
sonar þíns pínan megna,
þegar hann, lagður lágt á tré
leit til þín augum grátandi,
vægðu mér því hans vegna.
Eftir það lásu þeir saman mörg önnur
vers úr ýmsum passíusálmum. Sjúkl-
ingurinn, sem búinn var að gleyma allri
sinni ævi, kunni þau öll frá bernsku og
flutti þau öll skýrri rödd með gleði.
Hann þakkaði fyrir sig að lestri lokn-
um og sofnaði vært. Birta og friður
lýstu af ásjónu hans. Eftir þetta fór
hann oft með versin sín þær stundir,
sem hann vakti, og sálarfriðurinn,
birtan og helgin yfir svip hans hvarf
ekki þaðan.
Sálusorgarinn fann fyrir gamlamann-
inn lykilinn að Drottins náð, þann lyk-
il, sem móðir hafði lagt við hjarta
barnsins er hún kenndi því að biðja
og kenndi bænavers.
Það, sem mér þótti tilkomumest (
fari hins höfðinglega og drengilega
manns, sem stundum virtist bera nokk-
urt yfirbragð þótta, var auðmjúk sam-
úð hans, heit og virk samúð með
sorgarbörnum nær og fjær, með þeim,
sem voru þunga hlaðnir, og þeim, sem
279