Syrpa - 01.03.1914, Síða 4

130
SYRPA
En á þeim dögfum gat eg ekki setið
lengi kyr á sama stað, fór eg því
brátt á fætur og fór að skoða mig
um. Mér þótti gaman að horfa yfir
dalinn, og telja bæina sem stóðu
hér og þar undir fjallahlíðunum
beggja megin við ána, sem rann
milli sléttra graseyra eftir endilöng-
um dalnum.
Fyrst var eg hálfhræddur að ganga
framarlega á hamrabrúnina, en
smátt og smátt hvarf hræðslan og
eg fór að gjörast nærgöngull við
klettana. En þá heyrði eg að Guð-
rún gamla kallaði með hræðslu-
blandinni röddu:
,,Drengur minn, varaðu þig í öll-
um bænum að hrapa ekki fram af!“
Eg hljóp til baka snöggvast. En
ekki leið á löngu áður en eg var
búinn að gleyma áminningum henn-
ar og var kominn fram á brúnina og
farinn að velta smásteinum ofan, en
þá vissi eg ekki fyr en að Guðrún
gamla lagði höndina á öxlina á mér
og mælti í bænarróm:
,,Komdu með mér góði drengur-
inn minn, eg er svo hrædd um að
þú dettir fram af“.
Eg stóð hálf nauðugur á fætur og
gekk við hlið hennar upp í brekkuna
og þar settum við okkur niður. Og
tók hún þá aftur til máis:
,,Eg ætla að biðja þig að muna
mig um það í sumar þegar þú ert
einn hjá ánum, að fara aldrei fram-
arlega á klettabrúnina, því þú get-
ur hrapað ofan og þá deyrð þú. Eg
gæti sagt þér sögu um mann ssm
hrapaði hérna í hömrunum fyrir of-
an Hól og beið bana af“.
Það fór heldur að glaðna yfir mér
þegar eg heyrði sögu nefnda, því
og var þá eins og flestir krakkar
eru, mjög sólginn í sögur.
,,Ó, segðu mér söguna“, sagöi
eg og horfði bænaraugum upp á
Guðrúnu gömlu. En það var eins
og hún heyrði það ekki, því hún leit
ekki við, heldur horfði eitthvað út í
bláinn. Eg ítrekaði aftur bæn mína
og þá leit hún við, og mér virtust
góðlegu augun hennar vera full af
tárum.
,,Jæja, barnið mitt, eg skal segja
þér söguna ef þú lofar mér því að
gæta að þér í sumar hérna við
hamrana".
Eg lofaði því, og síðan byrjaði
hún á sögunni.
,,Eg er fædd og uppalin hérna á
Hóli, og var eg einbirni. Eg misti
ung móður mína og tók þá faðir
minn ráðskonu, og var hún hjá hon-
um þar til eg var 18 ára. En þá
tók eg við búsforráðum. Þegar eg
var búin að vera eitt ár fyrir framan
hjá föður mínum, vistaðist að Hóli
unglingspiltur vestan úr sveitum er
Einar hét. Höfðu feður okkar ver-
ið æskuvinir, en nú var faðir hans
dáinn og eldri bróðir hans tekinn
við búi þeirra bræðra. Einat' var
meðal maður á hæð og þreklegur á
velli, tneð bjart hár og blágrá augu,
kátur og skemtinn og hugljúfi allra
sem þektu hann.
Það leið ekki á löngu áður en
ungu stúlkurnar í sveitinni fóru að
renna til hans hýru auga. En hann
lét sem hann veitti því enga eftir-
tekt, en það fann eg að hann var
öðruvísi í framkomu sinni við mig
en við aðrar stúlkur, og eg fann að
mér var hann hugþekkari en aðrir
piltar, sem eg hafði haft kynni af,
og þegar eitt ár var liðið vorum við
trúlofuð. Hvernig það gekk til
þarf eg ekki að segja þér, enda ertu
svo ungur að þú hefir enga hug-