Syrpa - 01.03.1914, Síða 11

í RAUÐÁRDALNUM
137
,,Þá er vinur minn áreiðanlega
inn í einhverju af þessum þremur
húsum, sem hér eru“, sagði eg;
,,það eru ekki iimm mínútur liðnar
síðan eg sá hann beygja inn á þessa
götu.“
, ,En hvað var vinur þinn að
fara?“ sagði kynblendingurinn.
,,Eða hvern ætlaði hann að finna?“
,,Alt, sem eg veit um erindi
hans“, sagði eg, ,,er það, að hann
þurfti í kvöld að finna einhvern
mann hér í þorpinu. Hvað sá
maður heitir, get eg ekki sagt, en
hann hlýtur að eiga hér ' heima,
fyrst eg sá vin minn beygja inn á
þessa götu, eg sá að hann var horf-
inn, þegar eg kom ú strætishornið
fyrir vestan, fám augnablikum
síðar. “
,,Þetta er skrítið,“ sagði kyn-
blendingurinn; ,,eg get svarið það,
að liann er ekki hér, því að eg hefi
engan mann séð, í síðastliðnar tíu
eða tólf mínútur, fara inn í neitl af
þessum húsum, og ekki heldur hefi
eg séð neinn fara hér fram hjá.
Þess vegna hefir vinur þinn hlotið
að hafa horfið ofan í jörðina ■'eða
liðið upp í loftið. — En var hann
nokkuð drukkinn?“
Eg svaraði ekki þessari spurningu
hans, því að um leið og hann slepti
síðasta orðinu, kom kona út úr
vestara bjálkahúsinu, gekk til okk-
ar og spurði, hvað um væri að vera.
Eg þóttist vita, að þetta væii
kona mannsins, sem hafði verið að
tala við. Hún var sýnu dökkari á
hörund en hann, en öllu greindar-
legri og töluvert yngri, var fremur
há vexti og nokkuð holdug, og var
heldur þokkalega klædd. Eg heils-
aði henni hæversklega, og sagði
henni hið sama og eg hafði sagt
manninum.
,,Það er áreiðanlegt11, sagði hún
og talaði góða etisku, ,,að enginn
er gestkominn hjá olckur í kvöld.
En eg skal biðja manninn minn að
spyrja um þ;ið í báðum húsunnm
fyrir’" austan, hvort þar sé nokkur
aðkominn maður. En þú bíður
hér á rneðan.11
Eg kvaðst vera henni innilega
þakklátur.
Því næst talaði hún fáein orð á
frakknesku við mann sinn. Hann
sagði eilthvað á söntu tungu, ypti
öxlum og gekk á bak við húsin.
,,Hvort ert þú enskur eða skozk-
ur?“ spitrði konan, þegar maðurirtn
var farinn.
,,Eg er hvorugt,1* sagði eg; ,,en
eg er íslendingur“.
,, Hvað er þetta?“ sagði hún og
brosti. , ,Ertu að spauga? Eða
skil eg þig ekki?“
,,Nei, eg er ekki að spauga. Eg.
er fæddur á íslandi. ■—■ Það er ey-
land langt norður í höfum.“
,,Er langt síðan þú komst til
þessa lands?“ spurði hún, og efa-
semdarglott lék um varir hennar.
„Átta ár í haust.“
„Það hlýtur að vera“, sagði hún,
„því þú virðist tala góða ensku“.
„Hefirðu aldrei heyrt getið um
íslendinga?11 sagði eg.
„Nei, aldrei. “
„Og þó eru nokkur hundruð af
þeim yfir í Winnipeg, og sjö eða
átta ár síðan þeir byrjuðu að flyta
hingað í Rauðárdalinn. “
„Það er ekkert undarlegt, þó eg
hafi ekki hevrt þeirra getið,“ sagði
hún, „því síðastliðin þrettán ár hefi
eg dvalið langt vestur í landi—meira
en þrjú hundruö mílur héðan. Það