Syrpa - 01.03.1914, Qupperneq 13

í RAUÐÁRDALNUM
139
vaknaöi, gættí eg strax aö því, aö
Arnór lá í rúmi sinu og var aö lesa
ljóömæli eftir Tennyson — aö lík-
indum ,,Maud“.
IV.
Æfintýrib í Rlmwood.
Heföi eg nú strax látið Arnór vita,
aö eg heföi veitt honum eftirför um
nóttina, og heföi eg sagt honum
frá því, sem konan í Rue Grandin
sagði mér, þá heföi eg gjört honum
stóran greiöa og létt þungum á-
hyggjum af huga hans. En þó eg
væri ungur og fiysjungslegur, þá
kom mér ekki til hugar aö láta
hann, eöa nokkurn annan, fá hina
allra minsu vitneskju um þaö, því
eg óttaðist aö Arnór yröi þá svo
var um sig, aö eg fengi aldrei fram-
ar færi á aö fylgja honum eftir á
þessum leynilegu feröalögum hans;
og svo þótti mér líka minkunn að
því, aö láta nokkurn vita, aÖ eg
væri aö hnýsast inn í heimulleg
málefni annara manna.
Nú liöu svo nokkrir dagar, að
fátt bar til tíöinda í skakka húsinu.
Arnór vann um tíma stöðugt viö
byggingu eina á Aöalstrætinu, og
var nú ekki alveg eins þunglyndis-
legur og fyrstu dagana, sem eg
kyntist honum. Hann tók nú oft
þátt í viöræöum yfir boröum, og lét
í ljós álit sitt á ýmsum af hinum
kynlegu blaöa-fréttum, sem Kjart-
an var stööugt aö segja okkur frá.
Og stundum, þegar viö Arnór vor-
um komnir inn í herbergið okkar á
kvöldin, þá ræddi hann viÖ mig um
ýmislegt, en oftast var þaö alvar-
legs efnis. — Hann haföi lesiö svo
mikið um söknuð og sorg, unt svikn-
ar vonir og ástarþrá, at5 hann vildi
helzt ekki um annað tala, þegar viö
vorum einir saman. í hjarta hans
var einhver beiskja, einhver skuggi
í huga hans, einhver undarleg æsing
í blóöinu og ókyrö á taugum hans.
Hann fann mjög til þess, hvaö sárs-
aukinn í lífinu er mikill, hvaö tor-
sótt leiöin er frá vöggunni til graf-
arinnar, og hvað fáir sólskinsblettir
eru á þeirri leiö. Og þó fanst hon-
um manns-æfin vera alt of stutt.
En eg átti svo bátt með að skilja
í hugsunum hans og tilfinningum,
því í mínum luiga varsól og sumar.
Og þó eg aö vísu þekti vel af eigin
reynslu, hvaö söknuöur er og von-
brigöi, þá haföi hvorugt skiliö eftir
neinar varanlegar minjar í hjarta
mínu. Og mér fanst aö lífið — þó
stutt væri — mundi vera þess virði
að lifa þaö.
Stundum lét Arnór þaÖ í ljós viö
mig, aö sér leiddist í Ameríku, og
aö hann mundi fara heim til íslands
innan fárra ára. Eg varö líka var
við þaö, aö hann haföi miklar and-
vökur meö köflum. Eg vaknaði
oft viö þaö um miöjar nætur, aö
hann fór fram úr rúminu og gekk
um gólf í herberginu stundarkorn.
Ef eg talaöi þá til hans, lagöi hann
sig strax fyrir aftur, en án þess þó
aö svara mér einu orði.— Þær næt-
ur mun honum elcki hafa komið dúr
á auga.
Mér duldist ekki, aö hann haföi
mjög þuugar áhyggjur og aö hann
bjó yfir alvarlegu leyndarmáli. Og
atvikin höguöu því svo til, að eg
komst aö þessu leyndarmáli hans
áöur margar vikur liðu.
Og nú verö eg aö segja frá því,
sem kom fyrir mig aðfaranótt hins
þrettánda ágústmánaöar. Sú nótt
verður ntér jafnan minnistæð, og