Syrpa - 01.03.1914, Síða 16

142
SYRPA
að mennirnir inni í húsinu voru
komnir í íiflog. Eg heyrði að stól-
ar og borð fóru um koll, og að gler-
ílát brotnuðu (að líkindum voru það
flöskur og staup). Svo var eins
og eitthvað þungt dytti ofan af loft-
inu og niður á gólfið, og um lcið
brast í einhverju fram við dyrnar.
Á sama augnablikinu rak einhver
upp, sem snöggvast, hátt og hræði-
legt óp, eins og hann hefði verið
stunginn með hníf. Því næst datt
alt í dúna logn þar inni.
Eg sá að eg mátti ekki lengur
standa þarna aðgerðarlaus. Eg
varð endilega að fara heim og fá þá
Kjartan og Björn til að sækja Arnór.
Eg þóttist viss um að það liefði
verið hann, sem rak upp hið voöa-
lega óp eða kvalavein, sem eghafði
heyrt. Og ef til vill var hann nú
dáinn, eða í þann veginn að deyja.
Hver gat sagt um það? En rétt í
því, að eg var að leggja af stað
heim, opnuðust dyrnar á eldhúsinu,
og sá eg að tvær konur komu út.
Þær töluðu saman í lágum hljóðum,
og gat eg ekki heyrt hvað þær
sögðu; og þó eg hefði heyrt það,
mundi eg að líkindum ekki hafa
skilið það, því þær voru kynblend-
ingar. En eg sá, að það var eitt-
hvert ógnarlegt fát á þeim. Þær
læddust á bak við húsið og kölluðu
á hundinn, og heyrðist mér að þær
siga honum á eitthvað. Hundurinn
fór strax að gelta og kom æðandi
fyrir húshornið, og um leið gætti
hann að mér. Þóttist eg þá vita
að konurnar hefðu séð mig út um
eldhúsgluggann, og heföu komiðút
til að siga hundinum á mig.
Eg tók nú til fótanna og hljóp alt
hvað af tók í áttina til Louise-brúar-
innar, og hundurinn á eftir mér. —
Eg skil ekki í því, enn þann dag í
dag, hvernig eg gat sloppið ómeidd-
ur frá svo stórum og griminum
hundi, því hann hafði engan beyg
af regnhlífinni, semeghéltá. Hann
glepsaði samt nokkrum sinnum í
mig og var alt af á hælunum á mér,
þangað til eg var kominn út á brúna.
Þar sneri hann aftur og snautaði
austur til skógarins,
Aldrei á æfi minni hefi eg hlaupið
harðara en í þetta sinn. Eg stökk
og hentist áfram, eins og vitstola
væri, og eg fór ekkert hægara fyrir
það, þó eg vissi, að hundurinn væri
hættur að elta mig. Eg fór jafnvel
á harða hlaupum yfir sjálfa brúna,
og vissi eg þó, að það varekki leyfi-
legt. Enda kallaði brúarvörðurinn
til mín hvað eftir annað, og skipaði
mér að nema staðar og segja sér
hví eg færi svo geyst. Eu egsvar-
aði honum ekki, og leit ekki einu
sinni um öxl, og nam ekki staðar
fyr en eg kom heim.
Þegar eg kom upp á loftið í
skakka-húsinu, sá eg að klukkan
var næstum ellefu. Þær mæðgur
voru háttaðar og sofnaðar, en þeir
Kjartan og I3jörn voru enn ekki
komnir heim. Þeir höfðu farið vest-
•ur í bæinn nokkru áður en eg fór
að heiman. Eg bjóst við að þeir
mundu nú koma heim á hverri
stundu, og ætlaði eg að bíða þeirra
í stiganum fyrir utan. Þar ætlaði
eg að segja þeim, hvað í efni væii,
og fá þá til að fara með mér tafar-
laust austur að bjálkahúsinu og
sækja Arnór. En eg vildi ekki að
frænkur mínar vissu neitt um þetta
fyr en alt væri um garð gengið.
En ekki var eg fyr kominn út á
loftsvalirnar, en eg gætti að því, að
maður gekk upp stigann. Það var