Syrpa - 01.03.1914, Page 20

146
SYRPA
þrjú hundruð dáli lcantu að geta
sloppið ómeiddur fríi ræningjanum,
sem mætir þér á þjóðveginum; en
ævarandi viniittu hins grinimasta
hunds færðu fyrir þrjá dálitla kjöt-
bita. Mikill er sá munur! Og
samt er maðurinn æðsta dýrið á
jörðinni — mestur að viti og mestur
að grimd.“
Þegar við komum heim undir hús-
ið, kom hundurinn æðandi á móti
okkur og gelti grimdarlega. Við
námum þá staðar, og O’Brian kast-
aði einum kjötbita til hans. Hund-
urinn hrökk frá i fyrstu og urraði,
en hann áttaði sig vonum bráðara,
fann þefinn af kjötinu, leitaði það
uppi og át það, og fór svo aftur að
gclta. O’Brian kastaði þá til hans
öðrum bita. Það fór á sömu leið:
hundurinn hrökk frá sem snöggvast,
þefaði síðan upp kjötbitann og át
hann með mikilli græðgi, og fór svo
aftur að urra, en þó ekki með eins
mikilli áfergju og áður. En þegar
O’Brian fleygði til hans þriðja bitan-
um, þá hörfaði hundurinn ekki und-
an, heldur greip hann kjötbitann á
lofti umsvifalaust og gleypti hann,
og hætti jafnframt að gelta. Og
þegar við færðum okkur nær hon-
um, lagði hann niður rófuna, eins
og iiann skammaðist sín, og snaut-
aði aftur fyrir húsið.
Við genguni svo upp að framdyr-
um hússins, og biðum þar fáein
augnablik. Við heyrðum að menn
voru að tala þar inni, og var auð-
heyrt að þar var gleði á ferðum,
því einhver hló þar mjög dátt.
O’Brian drap nú ádyr, og voru þær
jafnskjótt opnaðar af háum og
kraftalegum manni. Hann hafði
fremur bjartan hörundslit og leit út
fyrir að vera frakkneskur.
,;Gott kvöld, vinur minn!“ sagði
O’Brian.
Maðurinn tók kveðju hans sein-
lega, en kvaðst vilja að vita, hvert
erindi okkar væri.
,,Erindi okkar skaltu fá að vita,
þegar við komum inn, “ sagði O’Bri-
an, gekk inn á gólfið og eg á
eftir honum. ,,Það veit trúa mín,“
sagði hann, ,,að það er ekki fyrir
hunda, hvað þá menska menn, að
standa út í þessari óskapa dembu“.
Inni í húsinu var alt á ringulreið
og bar þess vott, að þar hefðu áflog
farið fram þetta kvöld. Álitluboröi,
sem stóð á miðju gólfi, var stór
brennivíns flaska, þrír handarhalds-
lausir bollar og gömul fiðla. Tveir
kynblendingar sátu við borðið. En
þeir stóðuupp um leið og viðgengum
inn. Þeir voru báðir vasklegir menn
að sjá, en þó ekki eins hávaxnir og
maðurinn, sem opnað hafði dyrnar.
Fjórði maðurinn lá á gólfinu inn við
stafninn og hafði treyjuna undir
höfðinu. Ilann var líka kynblend-
ingur, bólginn mjög í andliti, og
hraut hátt. Og sá eg að það var
sá, er talað hafði við Arnór um
kvöldið.
, ,Hver þremillinn keinur ykkur
til að vaða hingaö inn án míns leyf-
is?“ sagði maðurinn, sem opnað
hafði dyrnar, á góðri ensku. Hann
hélt enn um hnúðinn á hurðinni án
þess að láta hana aftur.
,,Margt ber til þess, góðir hálsar,
að við gengum hirígað inn óboðið, “
sagði O’Brian og hristi vatnið af
hattinum sínuín; ,,fyrst og fremst
er það, að vatniö steypistúr loftinu,
rétt eins og allir gluggar himins
séu opnir, en hér á árbakkanum er
fátt um skúta til að skríða inn í;
þar að auki leizt okkur vel á hús