Syrpa - 01.03.1914, Qupperneq 22

148
SYRPA
,,Hann heitir Arnór,“ sagtSi eg.
,,Blessi mig!“ sagtSi O’Brian.
,,Já, Arnór heitir hann. Og það er
nafn, sem er vissulega fullboðlegt
hverjum sannkristnum manni, enóa
er pilturinn verulegt prúðmenni.“
,,Ertþú ef til vill eitthvað riðinn
við lögregluna í Winnipeg?“ sagði
stóri maðurinn.
,,Hreinskilnislega sagt, þá er eg
það ekki núna sem stendur, en það
getur farið svo, að eg hafi eitthvað
saman við hana að sælda áður en
dagur rennur, ekki sízt, ef eg finn
ekki piltinn.11 Og gamli O'Brian
barði stafnum í gólfið nokkuð sterk-
lega um leið og hann sagði þetta.
, ,Hér í húsinu eru engir aðrir en
þeir, sem þú sérð, að undanteknum
tveimur konum og einu ungbarni,“
sagði stóri maðurinn.
,,Hvað hafið þið þá gjört við
piltinn?“
,,Hvaða pilt?“
,,Piltinn, sem eg er aö leita að—
hann Arnór. “
,,Hér er enginn piltur sem heitir
því nafni“, sagði stóri maðurinn
mjög önuglega. ,,Eg hefi sagt þér
það áður, og segi það enn, að hér í
húsinu eru engir aðrir karlmenn en
þeir, sem þú sérö. Ykkur er þvi
ráðlegast að snáfa héðan burtu hið
skjótasta, því við förum bráðum að
hátta, og hýsum enga gesti.“
,,Við höfum alls enga löngun til
að gista hér í nótt,“ sagði O’Brian;
,,og efast eg þó ekki um, að það
færi hér prýðisvel um okkur. Ei;
hitt er líka áreiðanlegt, að við för-
um ekki héðan fyr en við vitum með
vissu, hvað orðið hefir af piltinum,
honum Arnór“.
,,Ut með ykkur undir eins!“
sagði stóri maðurinn mjög bistur og
stóð upp. ,,Við getum sýnt þér
það, gamli skröggur, að við bæði
þorum og getum kastað þér út, þó
þú sért írskur, og heitir O’Brian,
og hafir þar að auki háð linefaleik
við hinn heimsfræga Jón Sullivan—
sem eir,s vel getur verið tóm lygi“.
Kynblendingarnir stóðu nú líka
upp, fóru úr treyjunum, brettu upp
ermunum á skyrtuuum, og sýndu
sig líklega til að ráðast á okkur. —
Og ekki var nú hugprýðin hjá mér
meiri en svo, að eg skalf á beinun-
um, þar sem eg stóð á baki O’Bri-
an. Og sjálfsagt hefir Björn hvíti
Kaðalson borið sig betur að baki
Kára, þegar þeir Sigfússynir og
aðrir brennumenn sóttu að þeim.
En þrátt fyrir hræðsluna, sem í mér
var, einsetti eg mér aðgjöra O’Bri-
an það gagn, sem eg mætti, ef til
orustu kæmi.
,,Það get eg sagt ykkur, góðir
hálsar“, sagði O’Brian, ,,að eg hefi
aldrei viljað gjöra hark og hávaða í
annara húsum, ekki sízt, ef konur
og börn eru á næstu grösum. En
hins vegar kemur mér ekki til hug-
ar að fara héðan út, fyr en þið hafið
sagt mér, livað orðið ef af piltinum
— honum Arnór — sem kom hing-
að í kvöld. Og á meðan við vitum
það ekki með vissu, höfum við lög-
mæta heimild til að vera hér, eða
að öðrum kosti.að gjöra lögreglunni
aðvart um hvarf piltsins“.
, ,Eg skal þá sýna þér það, þorp-
arinn þinn,hvort þú verður ekki feg-
inn að fara héðan út, og það býsna
fljótlega1', sagði stóri maðurinn og
var reiður. Og um leiö fór hann
með hendina ofan í annan buxna-
vasann. Hann var rétt í þann veg-
inn að draga stóra marghleypu upp
úr vasanum, þegar haun gætti að