Syrpa - 01.03.1914, Qupperneq 28

154
SYRPA
viö Arnór og- ganga með honnm um
strætiö.
Þegar eg var búinn aö heilsa þeim
og segja þeim hvað eg héti, spurði
eg hvor þeirra væri frú Colthart.
Sú eldri sagöi að það væri nafn sitt.
Hún var há vexti og þreldeg, meö
rautt hár, mikið og gróft, freknótt
í andliti og breiðleit. Á málfæri
hennar og oröatiltækjum var auö-
heyrt, aö hún var fædd og uppalin
á Suöur-Englandi. Hún slepti h-
hljóðinu úr öllum þeim oröum og
atkvæðum, sem eiga þann staf meö
réttu, en hún setti þaö aftur meö
mikilli áherzlu framan viö öll orð,
sem byrja á hljóöstaf. Og r-hljóðið
mátti heita að ekki væri til í hennar
munni. Hún tæpti á því, þegar
bezt !ét, og slepti því með öllu, þeg-
ar þaö kom fyrir í enda orös. Hún
sagði ,wa/o1 fyrir waier, ,ome' fyrir
hcme og ,hand‘ fyrir and. Hún
næstum söng síðasta oröið í hverri
setningu, sem hún talaði. Og þaö
var einhver undarlegur gremju-
hreimur í röddinni.
,,Kemur þú meöskilaboðtilmín?11
sagði hún og hélt áfram að sníða.
,,Já, eg kem með skilaboð frá
ungum manni, sem er vinur minn
og heitir —“
,,Harno", bætti hún viö.
,,Já“, sagði eg; ,,skírnarnafn
hans er Arnór. Og hann baö mig
að segja þér, að hann væri mjög
lasinn“.
,,Og hvað meira?“ sagði hún.
,,Þetta er alt, sem eg átti að segja
þér“.
,,Og gat hann ómögulega komið
sjálfur og sagt mér þe tta ?“ sagði
hún; ,,þurfti hann endilega að fá
annan til þess ?“
,,Hann liggur rúmfastur“, sagði
eg, ,,og hefir verið sárlasinn nokkra
daga“.
,,Þetta er dálaglegt, Edna“, sagði
frú Colthart og leit til ungu kon-
unnar; ,,nú er Harno veikur, og svo
verður ekkert úr neinu. Eg hefi
alt af sagt þér að svona mundi fara“.
,,Er hann rnjög þungt haldinn ?“
sagöi unga konan mjög stillilega.
Hún var sérlega góðleg og rnynd-
arleg. •
,,Hann var mjög veikur í dag“,
sagöi eg.
,,Það var viö þessu að búast",
sagöi frú Colthart, ,,því útlit Harnos
hefir veriö alt annaö en heilbrigö-
islegt“.
,,Hvað er það, sem aö honurn
gengur?“ sagði unga konan. Og
mér sýndist ofurlíti 11 roöi brjótast
fram í kinnum hennar.
,,Eg veit það ekki,“ sagði eg.
,,Hefir læknir veriö sóttur enn
þá?“ sagði hún. Og það kom
undrunarsvipur á stillilega og höfð-
lega andlitið hennar.
,,Hann hefir ekki viljaö láta vitja
læknis,“ sagði eg.
,,Þarna er hans ófvrirgefanlega
sérvizka lifandi komin,“ sagði frú
Colthart.
,,Hvernig hagar veikin sér?“
sagði unga konan. Og' roðinn í
kinnum hennar var alt af að aukast.
,,Áköf höfuöþyngsli og verkur
fyrir brjóstinu, “ sagði eg.
,,Að líkindum meinsemd í lung-
unum," sagði frú Colthart.
,,Þaö veröur endilega að leita
læknis," sagöi unga konan. Og
fallegu dökku augun hennar urðu
hvöss.
,,En Arnórhefir harðbannað það, “
sagöi eg.