Syrpa - 01.03.1914, Síða 45

ORUSTAN VlÐ SARATOGA
171
þetta bragð Ameríkumanna og um
leið aðstoðað félaga sína í vinstri
fylkingararminum, hina hraustu
sveit, sem átti við slíkt ofurefli að
etja, og hefði hlotið að riðlast ef
henni hefði ekki komið þessi hjálp.
Nú var barist ákaft á báðar hlið
ar. Ensku fallbyssurnar voru tekn-
ar og náðust aftur livað eftir annað;
en þegar enska liðið, sem næst þeim
var lét undan síga vegna liðsmunar
náðu Ameríkumenn einni fallbyss-
unni alveg og skutu með henni á
Englendinga. Majórarnir Williams
og Ackland voru báðir teknir hönd-
um, og báru Ameríkumern hærri
hluta á þeim hluta orustuvallarins.
Miðhluti brezku fylkingarinnar stóð
ennþá fastur fyrir; en nú kom ame-
ríski hershöfðinginn Arnold í orust-
una og hjálpaði landsmönnum sín-
um meira en heilar hersveitir hefðu
getað gert. Þegar orustan hófst
hafði Gates svift Arnold öllu for-
ingjavaldi, út af deilu, er þeir höfðu
komist í um orustuna 19. september.
Hann hlustaði um stund í amerísku
herbúðunum á gnýinn af orustunni,
sem hann, samkvæmt herlögum,
hafði engan rétt til að taka þátt í,
hvorki sem foringi né óbreyttur
liðsmaður. En hið æsta skap hans
gat ekki þolað slíkt aðgerðarleysi.
Hann heimtaði hest sinn, stóran
brúnan bardagahest, varpaði sér í
söðulinn • og reið á harða stökki
þangað sem orustan var áköfust.
Gates kom auga á hann og sendi
aðstoðarforingja sinn til að skipa
honum að snúa aftur; en Arnold
keyrði hest sinn áfram og tók sjálf-
ur stjórn yfir þremur liðsveitum,
sem hann hafði áður ráðið yfir, og
buðu þær foringja sinn velkominn
með fagnaðarópum. Hann leiddi
þær viðstöðulaust móti niiðri fylk-
ingu Breta; og síðan þeysti hann
um aliar fylkingar Ameríkumanna
og gaf skipanir um að endurnýja
áhlaupið, og var skipunum hans
óðara hlýtt. Var Arnold sjálfur
fyrirmynd að hreysti og dirfsku, og
hleypti nokkrum sinnum með
brugðnu sverði inn í miðja brezku
fylkinguna. Brezku herforingjarn-
ir gerðu skyldu sína; og var Frazer
fremstur þeirra í því að koma aftur
skipulagi á íylkingarnar þar sem
þær riðluðust og koma kjarki í liðið
bæði með orðum og verkum. Ilann
reið steingráum hesti og var klædd-
ur í fullan einkennisbúning yfirfor-
ingja. Var hann mjög mikið íaug-
sýn bæði vina og óvina, Morgan
ofursti hélt að útkoma orustunnar
væri undir því komin, að þessi djarfi
foringi félli; kallaði hann saman
nokkra hina beztu skotmenn úr
sveit sinni, benti á Frazer og sagði:
,,Þessi maður er Frazer yfirforingi.
Eg dáist að honum, en hann verður
að deyja. Sigur okkar er undir því
kominn. Verið á verði í runnanum
þarna og gerið skyldu ykkar“.
Innan fimm mínútna féll Frazer
dauðsærður og var borinn til ensku
herbúðanna af tveimur hermönnum.
Rétt áður en að kúlan, sem veitti
honum banasárið, hitti hann, hafði
kúla stýft sundur hnakkreiða hans
og önnur farið gegnum makkann á
hesti hans rétt fyrir aftan eyrun. Að-
stoðarforingi hans hafði veitt þessu
eftirtekt og sagði við hann: ,,Það
er sýnilegt að það er sérstaklega
miðað á þig; væri ekki hyggilegt
að þú yfirgæfir þennan blett?“ Fraz-
er svaraði: ,,Skylda mín bannar
mér að fiýja hættuna“; og í sömu
svipan féll hann.