Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 49

ORUSTAN VIÐ SARATOGA
175
síftan um morguninn; feröin yfir
Ana gekk því seint og var mjög
hættuleg. Það var löngu oröiö al-
dimt er þau komu aö forvöröum
Ameríkumanna; einn vöröurinn
heyröi áraglamrið og heilsaði þeim.
Frú Harriet svaraði sjálf. Hin
hreina, mjúka rödd konunnar í
myrkrinu fylti huga varöarins með
grun og ótta, og hann kallaði á
einn félaga sinn til að fylgja sér of-
an á árbakkann. Feröafólkið sagöi
erindi sitl, en vörðin grunaöi, aö hér
byggju svik undir og leyföi þeim
ekki að stíga á land fyr en hann
heföi sent eftir Dearborn majór.
Majórinn bauð þeim til híbýla sinna
og var þeim vel tekið þar. Þar
fékk frúin þá gleðifregn, að maður
hennar væri í engri hættu. Um
morguninn sýndi Gates hershöfö-
ingi henni fööurlega umhyggjusemi
og sendi hana til manns hennar
með viðeigandi fylgdarliöi. Þar var
hún þar til hann var fiuttur til
Albany“.
Burgoyne setti síðast herbúðir
sínar á hæðunum skamt frá Sara-
toga. Ilann var umkringdur af ó-
vinum á allar hliðar, sem neituðu að
leggja ti! orustu og ónýttu allar til-
raunir hans að komast burt. Ilann
beið þar þangað til hungursneyð
rak hann til að gefast upp. Hug-
prýði brezka hersins á þessum vand-
ræöa tíma hefir réttilega verið lofuð
af mörgum enskum sagnariturum,
en eg vil heldur taka upp orð út-
lends manns, sem eru algerlega laus
við hlutdrægni. Sagnaritarinn
BottaO kemst þannig aö oröi:
,,Því veröur ekki meö orðum lýst
hversu aumt ástand brezka hersins
i) ítalskur sagnfiæðingur.
var oröið. Hermennirnir voru upp-
gefnir of erfiði, skorti, veikindum
og höröunr bardögum. Indíánarnir
og Kanadamenn vorti búnir að yfir-
gefa þá; og hið stöðuga mannfall
sem hafði komiö haröast niöur á
duglegustu hermönnunum og fræg-
ustu foringjunum, hafði fækkað að-
alhernum, sem upprunalega var
10,000, um meira en helining. Og
af þessum leifum var aö eins rúm
þrjú þúsund Englendingar.
,,Þannig á sig komnir voru þeir
umsetnir af her,sem var fjórum sinn-
um mannfieiri en þeir sjálfir, og
lukti þá inni á þrjúr hliðar af fjórum.
Umsátursherinn, sem vissi hversu
aðfram komnir þeir voru', færöist
undan beinum atlögum, og lands-
lagsins vegna varö hvergi á hann
ráðist. Hermenn Burgoynes liéldu
sínum vanalega kjarki mitt í þess-
um hörmungum, þó að fallbyssur
Ameríkumanna sendu skeyti sín
um allar herbúðir þeirra og jafnvel
byssukúlur óvinanna hvinu oft yfir
höfðum þeirra. Þeir sýndu aö þeir
áttu betri forlög skiliö, þó að þeir
yrðu að beygja sig fyrir ofurmegn-
inu. Þeim varð ekki borið á brýn
að þeir sýndu í orði eða verki skort
á stillingu og hugprýði“.
Loksins kom 13. október, og þar
sem ekkert útlit var fyrir að hjálp
kæmi og vistir voru því nær þrotn-
ar, sendi Burgoyne, samkvæmt ein-
róma áliti herráðs síns, sendiboða
til herbúða Ameríkumanna, til að
koma á bráðabyrgðar friðarsamn-
ingum.
Gates hershöföingi kraföist þess
í fyrstu að konungsherinn gæfi upp
alla stríösfanga. Hann fór einnig
fram á, að Englendingar Iegöu niÖ-
ur vopn sín. Burgoyne svaraði: