Syrpa - 01.03.1914, Síða 51

ORUSTAN VIÐ SARATOGA
177
ritarinn Batta) að lýsafögnuði þeini
sem fréttin um þenna atburð, vakti
í brjóstum Ameríkumanna. Þeir
fóru að gera sér glæsilegustu vonir
um enn þá happasælli framtíö. Eng-
inn var Iengur í vafa um aö þeir
munclu ná fullu frelsi. Allir vonuðu
og liöfðu góða og gilda ástæðu til
að vona, að Frakkland og önnur
ríki í Norðurálfunni, sem biðu eftir
að Frakkland gengi á undan, gerðu
yfirlýsingu um, að þau væru Amer-
íku hlynt, Það gat ekki lengur
verið nokkur vafi viðvíkjandi fram-
tíðinni, þar sem ekki var lei/gur
nokkur hætta at' því að taka að sér
málefni þjóðar, sem ekki var fær
um að verja sig sjálf“.
Sannleikur orða þessara staðfest-
ist brátt með framkomu Frakklands.
Þegar fréttir komu til Parísar um aö
Ticanderoga væri tekið og að Burg-
oyne væri á sigurför sinni til ^ilbany
— viðburðir sem virtust vera Eng
lendingum mjög í vil — voru fyrir-
skipanir sendar tafarlaust til Nantz
og annara hafna í ríkinu, þess efnis,
að engum amerískum skipum með
herbúnaði skyldi leyft að koma inn á
frakkneskar hafnir, nema til brýn-
ustu nauðsynja, svo sem til aðgerða
til að taka vistir og leita hælis und-
an ofviðrum. Fulltrúar Bandaríkj-
anna í París voru svo gramir og
vonlausir að þeir nálega hœttu að
leita samninga við frakknesku stjórn-
ina; og þeir reyndu jafnvel að byrja
á samningatilraunum við brezka
sendiherrann. En brezka stjórn
in, sem var mjög hróðug yfir hin.
um fyrstu sigurvinningum Burg-
oynes, neitaði að hlusta á nokkur
tilboð um málamiðlun. En þegar
fregnirnar frá Saratoga bárust til
París breyttist alt. Franklín og
hinir fulltrúarnir, sem með honum
voru, fundu að allir erfiðleikar frá
hendi frakknesku stjórnarinnar
hurfu. Tími sýndjst ltominn fyrir
Bourbon ættina að hefna sín fyrir
alla niðurlæginguna og ófarirnar,
sem hún hafði þolað í fyrri stríðum.
Samningur var gerður í desember
undirritaður í febrúar; og viður-
ker.di Frakldand neð honum ,, Hin
óháðu sameinuðu ríki í Ameríku“.
Vitaskuld var það sama og að segja
Englandi stríð á hendur. Spánn
fylgdi brátt dæmi Frakklands, og
áður en leiö á löngu gerði Holland
það sama. Ameríkumenn héldu á-
fram af lcappi, með aðstoð frakkn-
eskra herskipa og hersveita, ófriðn-
um við herlið það, sem England
hélt áfram að senda vestur yfir
Atlantshafið, þrátt fyrir óvini sína
í Norðurálfunni. En England átti
við ofmikið ofurefii að etja til að
gcta haldið ófriðnum áfram um
mörg ár. Þegar friðarsamningarnir
1783 færðu heiminum aftur frið,
viðurkendi hið fvrra föðurland, en
þáverandi óvinur Bandaríkjanna,
England, með tregðu sjálfstæði
þeirra.