Syrpa - 01.03.1914, Qupperneq 52

FUGLIN3NF-Í FJÖRUNNI.
Horlði eg á kvöklroSansgeislana glitrandi,
glampaði á öldurnar drynjandi, titrandi.
Fjöllin í náttmóCu hjúp stóSuhillandi,
hafgígju söngurinn ómaði villandi.
Styrkur var dreginn úr dagraddar hljóm-
unum,
didfleygur andvarinn lék séraS blómunum.
Hvítgráan þokumökk lagSiupp úr leginum,
líkklæSin aftaninn saumaSi deginum.
Fuglar meS boðunum bárust að ströndinni,
brimaldan þungbúin varpaSi öndinni.
SkiIyrðiS breytist ei lífskröfu laganna,
að leita sér hvíldar frá erfiSi daganna.
Óðum á götunni fólkinu fækkaði,
friðurinn nálgaSist, kliSarinn lækkaði.
Helgiblær náttboðans kaupstaðinn krýn-
andi,
kom fram á leiksviðið valdamark sýnandi.
Litbrigðin sáust á Ijósroða björmunum,
lokaði svefngyðjan þreyttustu hvörmunum.
Eg stóð þarna hugsandi um Iífdaga lend-
ingu,
Ijóshvörfin ómálga gáfu mér bendingu.
ViS stöndum í brotsjónum allir á öndinni
í óvissu hvc nær við fljótum að ströndinni,
þar sem er endir á umliðnu raununum
og útbýting réttmæt á síSustu laununum.
Nóttin er ástmeyja einbúans vonanna,
aflvakinn dýrasti jarðnesku sonanna,
handmjúki læknirinn sárustu sáranna,
síðasti þerrarinn beiskustu táranna,
leiðarinn bezti frá gáleysi glaumanna,
gjafarinn miidasti fegurstu draumanna.
Þó byrinn sér hreyfi í hamingju voBunum,
er hættan oft viðsjál í lágskerja boðunum.
Þó birta sé næg til að lýsa upp að lönd-
unum,
í leyni er oft Hrappur á vogskornu strönd-
unum,
sem miSar í bálinn þinn ógæfu örinni,
er áfram þú stefnir aS langþreyðu vörinni.
Hugur minn dapur af dvalanum vaknaöi,
dagsins meB ljósgeisla fjöldann eg saknaði.
Skotgný eg heyrði sem aflknúinn ómaði,
eldblossinn kvikur um sæflötinn IjómaSi.
Hver er að raska hér rósemi draumanna
og rita með blóðstöfum yfirborð straum-
anna?
Maður viS hlið mína hljóðlega stansaði
horfði á sæinn og fljótlega ansaði:
,,Eg skatit á einn fugl en hann féll ei á
bárunutn,
og flakandi vængurinn lafir með sárunum.
Eg nenni ekki að setja fram bát til að
bjarga ’onum,
fyrst byssan mín gat ekki náS til að farga
'onum“.
Eg leit fram á hafið þar hrannirnar brotn-
uðu,
hefndin og sorgin í brjósti mér drottnuðu.
Eg sá hvar hann veltist á öldunum æSandi,
aflvana, saklaus, með vænginn sinn blæð-
andi.
Rekinn á flótta úr friðhelgi draumanna
farinn úr augsýn á víðlendi straumanna.
Þeir tala um friðinn í ritum og ræðunum
meðan runnið fær blóðið úr smælingjans
æðunum,
er ósjálfrátt réttar síus leitar að lögunum
við libarða strönd eða í dældóttu högunum.
Þetta er tnannshöndin — morðvopnin svík-
jandi—
miskunnarverkin, sem eru hér ríkjandi.
Hvenœr mun blána frá blessuðum deginum,
sem boðar oss friðinn á ófarna veginum?
Nær munu svikin og síngirnin þrotnandi,
samhygð og viðkvæmni í faðmlögum
• drotnandi ?
Það verðurei fyr en að frjóöngum heimsk-
un nar,
fleygt er af réttvísi í dauðahaf gleymsk-
unnar.
StríBum því samhentir, vakandi, vinnandi
veginn til sigurs og mannúðar finnandi.
Reynum að hlynna að sárunum svíðandi,
sýna þeim lílcn, sem er eittmana og líSandi.
Eg veit af svo tnörgum er velkjast í kafinu,
sem vængbrotni fuglinn á grunnlausa
hafinu.
(Þctta fagra kvæði var sent til birtingar í Syrpu af S. Sölvason, aktýgjasmiS í Wcstbournc, Man.
orkt af systursyni hans, Gísla Óiafssyni frá Eiríksstöðum í Svartárdal í Húnavatnssýslu.)