Syrpa - 01.03.1914, Qupperneq 58

184
SYRPA
ir. Það er við landamerki Bæjar
og Bjarnaness, yztu bæjanna norð-
anmegin Steingrímsfjarðar. Þar er
boði eða blindsker skamt undan
landi, kallaður Göngustaðaboði, og
brýtur ekkí á honum nema í ægi-
legustu norðanbrimum.
Það bar til aðra nóttina eftir að
Þorsteinn lagði frft. Skagaströnd, að
Benjamín dreymir að hann þykist
koma út úr kofa sínum, og horfa til
sjávar niður. Þá sér hann koma
mann gangandi neðan frá fjörunni.
Honum finst hann þekkja manninn
álengdar, og það vera Bogi nokkur,
gamall kunningi sinn að norðan.
Þegar hann er rétt kominn, kallar
Benjamín til hans og segir : ,,Nei !
Komdu sæll, Bogi ! Hvernig stend-
ur á því, að þú kemur þessa 1 eið ?“
Hinn tók kveðjunni fremur daufiega,
sneri sér við í skyndi, og horföi til
sjávar, og lét spurningunni ósvarað.
Eftir dálitla þögn segir hann, og án
þess að líta til Benjamíns : „Hatin
er skrítinn hann Göngustaðaboði,
alveg eins og skip á hvolfi“.
„Hvernig veiztu það^“ spyr Benja-
mín. ,,Nú ! við hvílum þar félag-
arnir, Þorsteinn bóndi í Kervogi og
hásetar hans allir. Við sigldum
frá Skagaströnd seint í fyrradag,
en úrðum að hleypa undan hríðinni
og storminum, og stefndum á Bæ-
jarfell. Alt gekk vel! Vér kom-
ustum slysalaust gegnum brim og
boða, þótt svart væri myrkrið og
hríðin. En — alt í einu hrópaði
formaðurinn til okkar: ,í guðs
nafni gætið ykkar piltar ! ‘ —Þaö
voru hans síðustu orð“.
Um leið og hann sagði síðustu
orðin, leit Benjamín af honum fá
augnablik, en þegar hann leit við
aftur var Bogi horfinn.
Benjamín sagði mér sjálfur draum-
inn, og taldi hann engann efa á því
að Þorsteinn hefði farist á Göngu-
staðaboða ; enda þótt ótrúlegt
mætti þykja að hann hefði komist
slysalaust gegnum endilangan
Húnaflóa, krökan af boðum og
blindskerjum, og það í niða nátt-
myrkri, sortahríð og ofsastormi,
og verið þannig nálega sloppin úr
allri hættu. En— ,,margur drukkn-
ar nærri landi“, segir hið forn-
kveðna. Það er sannmæli.
II.
Þorsteinn Þorleifsson var snyrti-
maður í sjón og prúðmenni í fram-
komu ; hugvitsmaður og völundur
í verkum. Skýr var hann í bezta
lagi, og vel ht'ima í bóklegum fræð-
um, einkanlega þeim eldri. En
dulur mun hann hafa verið, og ekki
látið alt uppskátt fyrir almenningi,
það er hann vissi. Um þetta sann-
færðist eg af tveim bréfum, er hann
reit til vinar síns og síðar komust í
mínar hendur. — Var þar margt
eftir Aristóteles heimspeking og
ýmsa fieiri fornaldar vitringa, sem
kunnir eru af sögunni.
Eitthvað kunni hann til missýn-
inga, og mun hafa lært það erlend-
is. Sjaldan mun hann þó hafa grip-
ið til þeirrar kunnáttu sinnar. Þó
skal hér til færð ein smásaga því
til sönnunar :
Hann og einhverjir fleiri Stranda-
menn, fóru eitt sinn til fjárkaupa
austur í Húnavatnssýslu. Þeir
komu þar á ríkisheimili eitt. Þar
var margt um manninn. Stúlka
ein, fremur gáskafull, dró dár að
þeim Strendingunum. Hefir líklega
þótt þeir eitthvað frábrugðnir í
háttum, því sem hún átti að venjast.