Syrpa - 01.03.1914, Síða 61

FLÖSKUPÚKINN
187
veg-na, Kókúa — þín vegna mögla
eg og syrgi !“
Af þessu getum viö rúöiö, hvernig
Kífi var innrættur. Hann heföi
getaö dvaliB þarna í húsinu sínu
svo árum skifti, án þess aB nokkur
yröi sjúkleikans var; en það var
honum einskis viröi, ef hann þyrfti
aö slcilja viö unnustu sína. Hann
heföi líka getað gifst Kókúu eins
og hann var — og margar mann-
fýlur mundu hafa gert þaö í hans
sporum — en hann elskaöi hana
eins og göfugmenni sómdi, og vildi
ekki vinna henni mein á nokkurn
hátt, eöa stofna henni í hættu.
Þegar komiö var lítiö eitt fram
yfir miönætti, mundi hann alt í einu
eftir flöskunni. Hann gekk þá inn
í húsiö og yfir í forsalinn, og ryfjaöi
þar upp fyrir sér daginn, þegar
kölski haföi gægst upp úrflöskunni;
og honum fanst eins og sér rynni
kalt vatn milli skinns og hörunds,
er hann hugsaöi um þaö.
,,Hún er hræöileg þessi flaska,
og kölski er hræðilegur", hugsaöi
Kífi meö sér. ,,Þaö er hryllilegt, aö
eiga það á hætta aö kveljast í eilíf-
um eldi, en þaö er eina úrræöiö, til
þess aö geta læknaö sjúkleika minn
og gifzt Kókúa. Fyrst eg áræddi
að bjóöa kölska byrginn einu sinni,
aö eins til þess aö útvega mér hús,
þá ætti eg aö þora aö áræöa þaö
aftur, til þess að geta gifzt Kókúa“.
Hann mundi nú eftir því, aö
,,Hallur“ átti að fara þar um daginn
eftir, á leiö til Honólúlú. ,,Þangaö
verö eg að fara fyrst, til þess aö
hitta Lópaka“, hugsaöi hann, ,,því
aö nú er mér ekkert meira áhuga-
mál, en aö ná í flöskuna, sem eg
taldi mig manna sælastan aö losn"
í'ð áöur“.
Honum kom eklci dúr á auga
alla nóttina. Hann skrifaði Kiano
bréf, og lagöi síðan af staö til þess
aö ná í skipiö. Hann reiö niÖur
brekkuna, fram meö grafkvelfing-
unum.
Þaö var húöarrigning og hestur-
inn gekk þunglamalega fót fyrir fót,
Kífi horföi upp í dimmu hvelfingar-
opin og hann öfundaöi þá dánu,
sem sváfu þar inni, lausir viö sorgir
lífsins og þjáningar og hann furö-
aöi á því, hve hann heföi getaö ver-
iö glaöur og áhyggjulaus daginn
áöur, þegar hann syngjandi reið á
haröa spretti um sama veginn.
Þeg'ar hann kom niöur til Hó-
kena, voru allir héraösbúar þar
samankomnir, til þess aö bíöa eftir
skipinu. Menn sátu inni í geymslu-
húsinu framan viö sölubúðina, og
voru aö segja hver öörum fréttirn-
ari °g g'era aö gamni sínu. Kífi
settist hjá þeim, en nrælti ekki orö
frá munni. Hann staröi á regniö,
sem streymdi niöur á húsþökin, og
bárurnar sem skullu á klettunum
viÖ sjóinn, og stundi þungan.
,,Hann Kífi í geislahúsinu er í
vondu skapi núna,“ sögöu menn
hver viö annan.
Þaö var líka satt; það lá illa á
honum og ekki aö orsakalausu.
Loksins kom ,,Hallur“, og menn
voru fluttir fram í hann á hvala-
bátnum.
Aftur á skipinu var mikill fjöldi
hvítra manna, sem komiÖ höföu til
þess aö skoöa eldfjalliö, því sá var
jafnan siður þeirra.
Miðskipa var fult af eyjarskeggj-
um, og fram á skipinu voru villi-
naut frá Híló og hestar frá Kaú
Kífi settist á afvikinn stað í öng-
(Framhald).