Eimreiðin - 01.10.1959, Síða 59

EIMREIÐIN
297
>>Nei, nú áttu ekki að hætta,“ sagði hún.
..Nú verður þú að steinþegja," sagði hann og sneri baki að
henni, og hún sá, að hann skalf eins og lirísla.
..Ég hef lært mikið af þessum dreng, meira að segja allt,
sem ég veit,“ sagði hann. „Hann hefur frætt mig um köllun-
arstarf nritt: Að skilja tilgang í tilgangsleysinu. Að veita öðr-
UlT1 eitthvað það, sem er háleitara, auðugra og djúpúðugra en
huggun 0g ráðleggingar. En ég hef ekki lært að láta þetta í
te- Ég kem með tvær hendur tómar.“
..Tvær hendur tómar,“ sagði kona hans. „Ég held, að ég
ei§t eitthvað, sem Jrú getur farið með út í sandhæðirnar til
þeirra. Fulla körfu og dálítið . .
»Ut í sandhæðirnar?“ sagði hann. „Hvenær?“
..Undir eins,“ svaraði hún.
>.Nei, María. Og með körfu!“
>Já,“ sagði hún, „þegar ]>ú ert kominn Jrangað með körf-
Una, finnur ]rú kannske meira í henni en ég hef látið í hana.“
>,Eg get ekki farið þangað," sagði hann, „hvaða erindi á ég
þangað? jrg gætj eRi^i komið eins miklu til vegar og séra
Nielsen. Væri ég hans maki, væri ég búinn að vera þar, væri
^ominn aftur heim og svæfi unaðslegum svefni í sæng minni.
'§ hefði heimsótt hjónin, hefði tekið ástúðlega í hönd þeirra,
101 lt í augu þeirra, talað huggunarorðum til þeirra, hefði
flett
upp í ritningunni, þar sem bókarmerkið hefði verið
ahð, vegna þessa tækifæris . . . Anzakornið, að ég geri það. . . .
að er til of mikils mælzt, María.“
”Ég hélt, að þú ætlaðir ])angað?“ sagði hún.
, ”JU> ég ætla að fara þangað," sagði hann og reis úr sæti
sinu.
Hún sótti inn í svefnherbergið tvö stór og drifhvít línlök,
SCm hún lagði á borðið hjá honurn.
„Þau eiga kannske ekkert utan um hann,“ sagði hún, „livar
er Veskið þitt?“
..Veskið mitt?“ sagði hann, „já, hvar ætli það sé?
<io hlýtur að vera þarna í skúffunni. Það verður að kaupa
Uhkistu.“
’.Ætli ég eigi nóga peninga til þess?“ spurði hann.
..Líklega ekki,“ svaraði hún, „en við verðum að láta það