Tímarit lögfræðinga - 01.10.1954, Blaðsíða 22

Nokkrar athugasemdir um ættleiðingu
Fram til ársins 1953 var engin heildarlöggjöf til um
ættleiðingu hér á landi. Þrátt fyrir það höfðu ættleiðingar
tíðkazt hér um langan aldur. Með konungsúrskurði frá 13.
des. 1815 er danska kansellíinu veitt heimild til að gefa
út í nafni konungs ættleiðingarleyfi, þegar engir lífserf-
ingjar eru til, og með konungsúrskurði 23. des. 1864 er
kansellíinu heimilað að gefa út slíkt leyfi, þó að lífserf-
ingjar séu til.
Þessir konungsúrskurðir voru taldir gilda hér á landi,
þó að þeir væru ekki birtir.
Lög nr. 19/1953 um ættleiðingu munu að verulegu leyti
vera staðfesting á þeim reglum, sem í þessu efni höfðu
myndazt á meðferð stjórnvalds fyrir langa venju og með
stoð í framangreindum konungsúrskurðum, en settu að
sjálfsögðu fyllri og skýrari ákvæði um margt, er áður var
á reiki. Lögin eru mjög í samræmi við löggjöf hinna Norð-
urlandaþjóðanna um þetta efni, en lög þeirra eru yfirleitt
frá árunum í kringum 1920.
1 athugasemdum við lagafrumvarpið er þess getið, að
hin síðari ár hafi orðið enn þýðingarmeira en áður, að
vel væri um hnúta búið, að því er varðar reglur um ætt-
leiðingu, bæði vegna mikið aukins fjölda ættleiðinga og
vegna hinna nýju reglna erfðalaganna frá 1949 um erfðir
kjörbarna, en þau tryggja kjörbarninu og niðjum þess
erfðarétt eftir kjörforeldri, sem væri það getið og fætt
barn þeirra, sbr. 18. gr. 1. nr. 42/1949.
Löggjafinn virðist sem sé hafa talið nauðsynlegt, að
framvegis skyldi höfð nokkur meiri aðgát en áður tíðk-
aðist, hvað snerti veitingu ættleiðingarleyfa. Hins vegar
eru lögin þannig úr garði gerð, að stjórnvald það, sem
148