Tímarit lögfræðinga - 01.10.1954, Blaðsíða 24

að þeir vegi upp á móti ágöllum þess og þeim hættum,
sem því kunna að vera samfara?
Það er fljótséð, að því fylgir viss hætta, einkum í fá-
mennu þjóðfélagi, þegar afmáð eru öll fjölskyldutengsl
milli barns og hins rétta foreldris þess.
Þess munu vera dæmi hér á landi, að kjörforeldrar vilji
komast hjá að vita um hið rétta foreldri kjörbarns og að
hinu leytinu þekkist, að foreldri vill ekkert um ættleið-
endur vita og á það sér einkum stað, er ógiftar mæður
,,gefa“ börn sín, um leið og þau eru í heiminn borin. 1
þessum tilvikum er þriðja aðila falið að annast milligöngu
um ættleiðinguna.
Þá er það heldur ekki óþekkt, að kjörforeldrar beinlínis
kosti kapps um að koma í veg fyrir, að kjörbarn, sem ætt-
leitt er á unga aldri, fái, er það vex úr grasi, vitneskju
um raunverulegt foreldri sitt. Mér er ekki kunnugt um
neinar reglur, sem varna mönnum að hafa þennan hátt á
og þegar svo er komið og það jafnframt haft í huga, að
kjörbarn mun að jafnaði kenna sig til kjörforeldris, sbr.
1. mgr. 10. gr. laganna, er ekki unnt að loka augunum
fyrir vaxandi líkum á þeim samskiptum manna, sem ólög-
mæt eru og bönnuð í íslenzkum rétti vegna of náins skyld-
leika.
—o—
Samkvæmt 1. mgr. I. nr. 19/1953 er aðalreglan sú, að
samþykki beggja foreldra þarf til ættleiðingar barns
þeirra, yngra en 21 árs. En ef annað foreldra „fer eigi með
foreldravald, er samþykki hins nægilegt".
Samþykki móður nægir því til þess, að óskilgetið barn
verði ættleitt, sbr. 5. gr. 1. nr. 87/1947 og séu foreldrin
skilin, nægir samþykki þess, sem fengið hefur forræði
barnsins í sínar hendur. Þessi regla sýnist geta iéitt til
mjög óeðlilegrar niðurstöðu.
Til dæmis má taka, að hjón með eitt barn slíti samvistir.
Forræði barnsins verður þá að vera óskipt hjá öðru þeirra
sbr. 56. og 76. gr. 1. nr. 39/1921, en þar með er ekki sagt,