Morgunblaðið - 03.05.2009, Side 18

18 Tengsl
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 3. MAÍ 2009
Eftir Freystein Jóhannsson
freysteinn@mbl.is
Margrét: „Ég man fyrst eftir Pétri
um leið og sjálfri mér. Þá vorum við
komin til Belgíu og ég fimm ára.
Ég man hvað fyrsti skóladagurinn
var okkur erfiður – en kannski var
hann erfiðari fyrir foreldra okkar.
Við Pétur fórum sitt í hvora skóla-
bygginguna og þegar við hittumst
aftur að skóladeginum loknum,
lagði ég ríkt á við Pétur að þegar
foreldrar okkar kæmu að sækja
okkur skyldum við láta eins og
okkkur liði vel í þessum nýja skóla.
Í Belgíu vorum við alltaf saman,
samband okkar var ákaflega náið
og við vorum miklir vinir. Við vor-
um mikið í hlutverkaleikjum, það
voru Bítlarnir sem við dáðum hvað
mest; við skiptumst á að leika að-
almennina Paul og John. Allt var
þetta í mesta bróðerni. Við rifumst
eiginlega aldrei, kannski einu sinni,
þegar ég taldi hann vera kominn í
slæman félagsskap. Þá vorum við
flutt heim aftur; í Breiðholtið. Ég
henti kertastjaka í hann, hitti hann
í hausinn og hann hálfrotaðist. Ég
held að ég hafi aldrei orðið jafn-
hrædd.“
Friðarsinni og sáttasemjari
„Pétur hefur alltaf verið mikill
friðarsinni. Ef kom til átaka, sem
iðulega gerðist í hverfinu, dró hann
sig í hlé eða miðlaði málum. Ég átt-
aði mig ekki á því fyrr en á fullorð-
insárum, hversu lunkinn sáttasemj-
ari hann er.
Það er ekki til í honum gaur,
hann er bara ljúfur og góður dreng-
ur. Ég rak svolítið á eftir honum
hér áður fyrr, í krafti aldurs míns,
hann er svo hægur og rólegur en ég
var hálfgerður vargur þegar ég var
barn, fljótfær og ör. Við erum mjög
ólík hvað þetta snertir.
Mamma segir að Pétur hafi ekk-
ert talað fyrir fimm ára aldurinn,
ég hafi talað fyrir hann. Hann
þurfti ekki einu sinni að svara þeg-
ar fólk spurði hvað hann héti og
hvað hann væri gamall. Ég sá um
að svara því fyrir hann. En ég
hugsa að núna tali hann meira en
ég.
Þegar við fluttum í Breiðholtið
var fótboltinn okkar ær og kýr. Í
minningunni eru allir leikir utan-
dyra. Pétur var strax leikinn fót-
boltamaður. Það kom snemma í ljós
hvað hann átti auðvelt með að lesa
leikinn og var mikill leiðtogi. Og
hann var alltaf í góðu skapi. Og er
enn. Þegar ég er óánægð með eitt-
hvað hringi ég í hann, því ég veit að
hann finnur alltaf jákvæða leið út
úr hverju sem er. Þannig hefur það
alltaf verið.“
Ráðagóður og listrænn
„Við erum mjög góðir vinir.
Hann var í burtu í ellefu ár, þegar
hann var atvinnumaður í knatt-
spyrnu erlendis, og þá var sam-
gangurinn svolítið stopull, en þegar
hann flutti heim, vorum við eins og
samlokur fyrst í stað, því okkur
fannst við þurfa að vinna upp svo
mikinn glataðan tíma í okkar sam-
bandi.
Pétur er einstaklega ljúfur og
hlýr, hann er ráðagóður, frábær
faðir og svo er hann mjög listrænn,
hann er góður málari, en hefur því
miður ekki sinnt því nóg síðustu ár.
Ég er viss um að hann á eftir að
blása rykið af penslunum einn góð-
an veðurdag. Þegar við vorum lítil,
fengum við litabækur til að stytta
okkur stundir við. Mínar voru ein-
faldar og fljótafgreiddar, en hann
valdi sér bækur með mörgum
landslagsmyndum sem kröfðust
mikillar vinnu. Hann dundaði sér
við þær langtímum saman. Þá var
ég löngu komin á tærnar í óþol-
inmæði eftir einhverju nýju.
Pétur er maður sem er alltaf að
njóta lífsins. Hann er bara þannig
gerður. Hann þarf ekkert að remb-
ast við eitt eða neitt, það gerist allt
af sjálfu sér. Þess vegna er svo
notalegt að vera í návist hans. Mér
finnst hann afskaplega fyndinn. Við
höfum líkan húmor, kannski er
hann það líkasta í okkar fari; svolít-
ið svartur. Við getum endalaust
sagt hvort öðru sögur og hlegið
saman. Svo er Pétur mjög spont-
ant. Hann er fljótur að hugsa.
Stríðinn? Nei, það er enginn
stríðni til í honum. Ekki frekar en
mér. Ég skil bara ekki stríðni.“
Hressandi rimmur
„Við erum sammála um að vera
ósammála. Og tökum oft miklar
rimmur. En þær skemma aldrei
vinskapinn. Þetta byrjaði snemma
hjá okkur. Þegar ég var 16 og hann
14 var oft ekki líft við matarborðið
heima fyrir hávaðanum í okkur. Við
erum kannski ekki alveg eins há-
vær núorðið en við deilum hart. Það
eru þjóðmálin og eiginlega hvað
sem er. Þótt Pétur sé friðarins
maður að mestu leyti gefur hann
ekkert eftir, þegar við tökumst á.
En það endar allt vel hjá okkur,
þessi skoðanaskipti eru hressandi
og lærdómsrík.
Það er hálfhallærislegt að segja
það, en ekkert í hans fari fer í taug-
arnar á mér, það er ekkert sem
truflar mig. Ég var þó stundum
hugsi yfir því hvað hann var utan
við sig þegar hann var lítill. Hann
var oft í eigin heimi og það átti ég
erfitt með að skilja. Einu sinni bað
mamma hann til dæmis að fara nið-
ur og ná í Morgunblaðið.
Við bjuggum á 4. hæð í blokk og
þegar ekkert bólaði á Pétri fór
mamma fram og kallaði á hann.
Meðan hún var frammi á gangi
hringdi síminn. Það var Pétur og
hann var staddur í matvöruverzl-
uninni Hólagarði sem var nálægt
heimili okkar. Hann spurði; hvort
átti ég að kaupa franskbrauð eða
rúgbrauð?
Hann var ekki einu sinni með
pening á sér!
Svo kom það fyrir að hann fór
inn í vitlausan strætisvagn, þegar
við vorum á leiðinni í skólann eftir
að við fluttum úr Breiðholtinu. Við
þurftum að skipta um vagn á
Miklubrautinni, taka tólfuna upp í
Breiðholt en hann fór inn í tíuna
sem ók honum heim aftur og ég í
skólann. Að sjá hann standa aftast í
tíunni var auðvitað drepfyndið.
Ég hef fylgzt með fótboltaferli
hans eftir föngum og alltaf verið
ákaflega stolt af honum. Ég hef
alltaf haldið með því liði sem hann
spilar með. Ég var árum saman
einlægur stuðningsmaður Ham-
merby, Stabæk og Stoke. Og hélt
auðvitað með KR meðan hann spil-
aði þar.
Pétur er hvers manns hugljúfi og
börn eru sérstaklega hrifin af hon-
um. Hann hefur sterka siðferð-
iskennd og umgengst börn eins og
viti bornar verur. Börnin mín sjá
ekki sólina fyrir honum.
Mér hefur alltaf fundizt að hann
hefði átt að verða kennari. Ég full-
yrði, að það hefði orðið betra fyrir
samfélagið.“
Þau Margrét og Pétur Marteinsbörn Geirssonar og
Hugrúnar Pétursdóttur byrjuðu bæði í boltanum. En
svo skildi leiðir; hann hélt áfram í fótbolta en hún fór í
fjölmiðla. Samband þeirra er þó áfram ákaflega náið
og þau taka snarpar rimmur sér til hressingar.
Finnur alltaf
jákvæða leið
‘‘EINU SINNI BAÐMAMMA HANN AÐ FARANIÐUR OG NÁ Í MORG-UNBLAÐIÐ. EFTIR DÚK
OG DISK HRINGDI PÉT-
UR ÚR MATVÖRUVERZL-
UNINNI HÓLAGARÐI
SEM VAR NÁLÆGT
HEIMILINU. HANN
SPURÐI; HVORT ÁTTI ÉG
AÐ KAUPA FRANSK-
BRAUÐ EÐA RÚG-
BRAUÐ?
Hún fæddist 12. nóvember 1971. Eftir grunnskólanám í Belgíu og Breiðholti var
hún einn vetur í Kvennaskólanum, en stundaði svo fjölmiðlafræði við Fjölbraut
í Breiðholti og eftir það sagnfræði og stjórnmálafræði við Háskóla Íslands.
Hún hóf störf hjá RÚV 1998, fyrst í morgunútvarpi Rásar 2, en síðan á frétta-
stofu sjónvarpsins, fyrst í erlendum fréttum og svo innlendum 2005. Hún er
varafréttastjóri fréttastofu ríkisútvarpsins.
Sambýlismaður hennar er Brynjólfur Þór Hilmarsson og eiga þau tvö börn.
MARGRÉT MARTEINSDÓTTIR
Hann er fæddur 14. júlí 1973, gekk í
Hólabrekkuskóla, Versló, FB og
stundar nú MBA-nám í HR.
Hann spilaði knattspyrnu með
Fram og Leiftri, var svo keyptur til
Hammerby í Svíþjóð og lék með því
liði, Stabæk í Noregi og Stoke í
Englandi. 2006 gekk hann til liðs
við KR .
Hann er kvæntur Unni Valdimars-
dóttur og eiga þau Lilju Hugrúnu, 4
ára.
PÉTUR MARTEINSSON