Morgunblaðið - 21.12.2013, Side 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 21. DESEMBER 2013
✝ Sveinn Zoëgafæddist í
Reykjavík 2. júní
2012. Hann lést á
heimili sínu 16.
desember 2013.
Foreldrar Sveins
eru Gunnar Zoëga,
f. 12. febrúar 1975,
og Valdís Guð-
laugsdóttir, f. 24.
júní 1976. Systir
Sveins er Jenný
Zoëga, f. 22. ágúst 2006. For-
eldrar Gunnars eru Jón Gunn-
ar Zoëga og Guðrún Björns-
dóttir. Foreldrar Valdísar eru
Guðlaugur Jónsson og Sigríður
Þorsteinsdóttir. Bræður Gunn-
ars eru Björn Zoëga og Sveinn
Zoëga. Björn er kvæntur
Hörpu Árnadóttur
og eiga þau fimm
börn. Sveinn er
kvæntur Hildi
Björk Hilmars-
dóttur og eiga þau
eitt barn. Systkini
Valdísar eru Jenný
Bára Guðlaugs-
dóttir, d. 1978,
Hildur Guðný Guð-
laugsdóttir og
Bjarni Már Guð-
laugsson. Sambýlismaður Hild-
ar er Jón Ragnar Arnarson og
eiga þau tvær dætur. Sambýlis-
kona Bjarna er Sunna Rún
Baldvinsdóttir.
Útför Sveins fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 21. des-
ember 2013, kl. 14.
Elsku Sveinn, ljúfi broskarl og
hetjan okkar. Svo hraustur og
duglegur þrátt fyrir ungan aldur
og erfiðan ólæknandi sjúkdóm.
Gleðigjafi með einstaka nærveru
og mikla útgeislun. Það var sér-
staklega gaman að fylgjast með
hversu ánægður þú varst þegar
Jenný stóra systir og öll frænd-
systkin þín léku við þig. Þú gafst
okkur svo mikið og kenndir okkur
margt. Yndislegar minningar,
brosið þitt og hlátur mun lifa í
hjörtum okkar alla ævi. Við elsk-
um þig og söknum þín.
Mamma, pabbi og Jenný.
Broskarlinn okkar hefur kvatt.
Sveinn fæddist 2. júní 2012, á
afmælisdegi langafa síns, Þor-
steins.
Mikil var gleðin hjá okkur öll-
um, foreldrunum og ekki síst
Jenný sem var að fá lítinn bróður.
En svo kom í ljós í lok janúar að
Sveinn var með ólæknandi sjúk-
dóm. Þetta var mikið áfall fyrir
okkur öll.
En lífið heldur áfram. Við tók-
um þá ákvörðun að njóta lífsins
eins vel og við gátum til að eiga
góðar minningar. Samvera stór-
fjölskyldunnar, ferðir í sumarbú-
stað, einnig fórum við til Spánar
og virtist Sveini líða vel í hitanum
þar.
Svo kom að eins árs afmæli
Sveins, sem var haldið upp á með
reisn, sannkölluð brosveisla.
Hann naut þess að hafa fólk í
kringum sig, sérstaklega börn. Á
meðan hann gat var ávallt stutt í
brosið og kölluðum við hann
gjarnan broskarlinn okkar. Hlát-
ursköstin hans voru smitandi,
hrifu alla sem heyrðu.
Þegar leið á haustið fór heilsu
Sveins að hraka. Það var með ólík-
indum að fylgjast með hvernig
foreldrar hans og systir náðu að
vinna sig í gegnum þennan erfiða
tíma. Þau eru algjörar hetjur.
Nú er komið að kveðjustund.
Elsku drengurinn okkar brosir
ekki lengur til okkar, en minning-
arnar lifa, góðar minningar um
yndislegan dreng sem gaf okkur
svo mikið.
Elsku Valdís, Gunnar og Jenný
stóra systir, megi Guð vera með
ykkur og styrkja í þessari miklu
sorg.
Blessuð sé minning þín.
Guðlaugur Jónsson
og Sigríður Þorsteinsdóttir,
afi og amma.
Ljósið á himnum lýsi þér
litli fallegi drengur.
Í hjarta mér og fleiri hér
brostinn er einn strengur.
Elsku kúturinn minn, litli bros-
karl. Sumum einstaklingum virð-
ist vera ætlað stærra hlutverk en
að dvelja með okkur hinum á jörð-
inni. Ég trúi því að þér sé ætlað
eitthvert stórfenglegt og mikil-
vægt hlutverk, annaðhvort í
næsta lífi eða á himnum, og þess
vegna fengum við svona lítinn
tíma með þér. Þú lést okkur samt
alltaf vita hversu ánægður þú
varst að eyða tíma með okkur. Þú
gafst frá þér svo mikla hlýju og
sjarma sem umlukti mann og mér
leið alltaf svo vel nálagt þér. Þrátt
fyrir að vitneskjan um hvað koma
skyldi væri alltaf til staðar þá
gleymdist hún í návist þinni því
gleði þín, hamingja og fyrst og
fremst brosið þitt fékk okkur til að
gleyma öllum áhyggjum og læra
að njóta líðandi stundar.
Mér finnst yndislegt að hugsa
til þess hversu sterkur persónu-
leiki þú varst þrátt fyrir ungan
aldur. Þegar þú heyrðir tónlist,
horfðir á form og liti og sérstak-
lega þegar þú sást önnur börn þá
ljómaði litli líkaminn allur upp og
reyndi eftir fremsta megni að taka
þátt í gleðinni með hreyfingum,
brosmildi og smitandi hlátri. Ég
sakna hlátursins mjög mikið,
hann vermdi alltaf hjarta mitt.
Við sem stöndum næst þér er-
um búin að vera í tilfinningalegri
rússíbanaferð þetta árið. Suma
daga trúir maður því einfaldlega
ekki hversu ósanngjarnt lífið get-
ur verið og hversu mikið sé hægt
að leggja á eina litla fjölskyldu. Ég
á núna fjórar nýjar hetjur því
systir mín og hennar litla fjöl-
skylda hafa sýnt mér að sama
hvað bjátar á þá má alltaf finna
ljósa punktinn í lífinu. Styrkur
þeirra hefur verið mér mikil
hvatning og innblástur. Stærsta
hetjan er auðvitað Sveinn litli
gleðigjafi sem sýndi það, sérstak-
lega í endann, hversu stórt og
sterkt hjarta bjó í honum. Nú
kveð ég þig, elsku Sveinn minn, og
veit að þú ert kominn á góðan
stað. Ég er viss um að Jenný
Bára, móðursystir þín, hefur tekið
vel á móti þér á himnum. Hún hef-
ur alltaf lifað í hjarta okkar og það
munt þú líka gera um ókomna tíð.
Ég elska þig af öllu hjarta,
hvíldu í friði litli kútur.
Hildur Guðný móðursystir.
Drottinn á drenginn
dálítinn piltinn
veri Guð hans verndin
veiti hann honum styrkinn
gættu að honum Guð minn
svo grandi honum háskinn enginn
Drottinn á drenginn
Drottinn á drenginn.
Þennan fallega gamla húsgang
var gott að raula fyrir Svein, eins
og hann hafði verið sunginn fyrir
mig og föður minn og afa. Augna-
tillitið sem ég fékk alltaf að laun-
um yljar inn að hjartarótum.
Elsku drengurinn. Litla helsjúka
hetjan okkar.
Myrkasta skammdegið er bið
eftir birtu. Stundinni þegar allt
verður heilagt, enn á ný.
Þessa síðustu dimmu daga að-
ventu höfum við lifað Sveininn
okkar, hetjuna stóru í litla líkam-
anum veika hverfa frá okkur.
Hann lést á heimili sínu. Friður
yfir honum. Nánd hins óséða í
kyrrðinni.
Harmi lostnum frændsystkin-
um finnst réttlæti ranglega út-
deilt. Foreldrið á aðeins það svar
sem sefar. Við hugsum um Svein
litla, bjarta, brosmilda, fallega,
ljúfa vin barnanna okkar sem
sakna hans af allri sálu, eins og við
hin eldri í djúpri sorg. Við vitum
að hann er núna þar sem engar
þrautir þjaka. Hann hvarf inn í
mýkt alltumlykjandi alheims-
faðms. Hann er núna í eilífu ljósi
eilífðarinnar. Þar hleypur hann
um ljóshærður, glaður og heil-
brigður bútur alveg eins og við
þráðum að sjá hann þennan stutta
tíma sem við fengum að njóta
hans. Engilbarn. Þetta orð sem
amma mín sagði svo oft hefur
fengið dýpri merkingu í návist við
ljúflinginn Svein. Lítið barn
breytir öllu, þetta barn setur lífs-
gæði í nýtt samhengi.
Maður á aðeins stundina sem
líður. Hvert nú er aðeins nú og
aldrei meir. Hvert bros og augna-
tillit er augnablikið dýrmætt og
hverfult. Lífið er ekki sjálfsagt.
Heilbrigði ekki heldur.
Fegurð í því hvernig Valdís og
Gunnar hafa unnið úr harmræn-
um aðstæðum, í óendanlegu þakk-
læti fyrir hvern dag, hverja stund
með drengnum sínum í adspænis
þeirri óbærilegu staðreynd að
ungbarnið myndi aldrei eflast að
þrótti. Hver fruma líkamans
slokkna hægt og hægt. Engin
heimsins ráð gátu snúið því ör-
lagaafli við. Þau umvöfðu hann
með lífsgleði, ást og nærfærinni
umhyggju. Aldrei uppgjöf, heldur
þakklæti og gleði yfir gleðinni
hans.
Broskallinn eins og börnin
kalla frænda sinn er heitt elskað-
ur og skilur eftir sig dýrmætar
minningar um lítinn kút sem
fannst ekkert skemmtilegra en að
hafa Jennýju stóru systur og
frændsystkinin að ærslast í kring-
um sig. Þá geislaði hann og klukk-
aði í honum hláturinn. Sveinn
sýndi strax að hann hafði unun af
tónlist og að sungið væri fyrir
hann. þá þakkaði hann fyrir sig
með brosi sem snerti strengi í
hjartanu.
Engilbarnið hann kom oft út á
manni gleðitárum með augna-
ráðinu einu saman. Hann sýndi
manni fegurðina í lífinu með því
einu að bara vera til og brosa í
gegnum hjartans harma okkar
sem elskum hann.
„Hvar er hann núna og hvers
vegna dó hann þegar það eru að
koma jól?“ spyrja börnin. Við
svörum í vanmætti en í vissu um
að Sveinn litli sé í eilífu ljósi. Hann
dó á fegursta tíma. Fagnaðarer-
indið er fæðing barns sem breytir
allri tilverunni. Ljósið sem tók
hann til sín er eilífur faðmur. Eins
og nánd og mýkt móðurfaðmsins
hans. Vernd brjóstmylkingsins.
Sveinn litli var jólabarnið okk-
ar. Hann gaf óendanlega mikið.
Hann hverfur aldrei. Hann lifir
með okkur í hjörtum okkar, eins
og ljósið sjálft sem hann var.
Guð blessi minningu hans og
gefi Valdísi, Gunnari, Jennýju,
ömmum hans og öfum styrk í
sorginni.
Harpa Árnadóttir.
Elsku broskarlinn okkar. Þó
svo að þú staldraðir stutt við
gafstu okkur svo mikið. Þitt ein-
læga bros bræddi hjörtu okkar,
þín ómótstæðlegu hlátursköst
fengu okkur til að brosa og hlæja í
gegnum tárin og umfram allt
minntir þú okkur á að lifa í núinu
og njóta hvers augnabliks.
Minning þín situr því eftir ein-
staklega sterk og mun lifa að eilífu
í hjörtum okkar.
Við elskum þig kútur.
Bjarni og Sunna.
Það er komið að kveðjustund
og við sameinumst í fallegum
minningum um lítinn dreng sem
kveður þennan heim aðeins eins
og hálfs árs gamall. Sorgin er eins
þrúgandi og hún getur orðið og
eftir sitja ættingjar og vinir lam-
aðir í þögninni sem fylgir spurn-
ingunni af hverju?
Það ríkir gleði í hverri fjöl-
skyldu þegar börn fæðast og
Sveinn litli var svo sannarlega
slíkur gleðigjafi. Stór og myndar-
legur drengur, ljós yfirlitum. Við
skírn hans var honum gefið nafnið
Sveinn og fjölskylda og vinir
minnt á skyldur okkar gagnvart
honum í uppvexti hans og þroska.
Á þeirri stundu sjáum við fyrir
okkur hamingjuríka framtíð í
faðmi foreldranna, Valdísar og
Gunnars, ásamt systur hans, Jen-
nýju.
Upp úr síðustu áramótum kom
í ljós að Sveinn var haldinn ólækn-
andi sjúkdómi. Foreldrar og nán-
asta fjölskylda stóð frammi fyrir
þeim veruleika að ekkert yrði að
gert.
Það var mikill styrkur á þess-
um tíma fyrir fjölskyldu og vini að
sett var upp teymi starfsfólks
Barnaspítalans sem fór yfir með
hópnum hvað gæti verið framund-
an í veikindum og umönnun
Sveins litla. Gefin voru góð ráð
þar og áhersla lögð á að njóta
samverustundanna sem best.
Þetta veitti styrk og á komandi
mánuðum var Sveinn litli með í
öllum viðburðum fjölskyldunnar.
Oftast var litli maðurinn í góðu
formi og ljóst að hér fór dugnaðar-
drengur sem hafði til að bera ein-
staklega gott skap og jafnaðar-
geð. Sveinn fagnaði systur sinni,
oftar en ekki með brosi og hún var
óþreytandi við að gleðja hann með
leik sínum og uppátækjum. Eins
árs afmæli broskallsins var haldið
með glæsibrag þar sem fjöldi ætt-
ingja og vina gladdist með fjöl-
skyldunni og var dagurinn í alla
staði yndislegur.
Frá því í sumar fékk Sveinn að
dvelja part úr degi á Rjóðrinu, þar
sem hann naut umönnunar hjá
góðu starfsfólki sem lagði sig fram
við að létta undir með foreldrun-
um og hlúði vel að honum. Heima-
hjúkrunarkonan, hún Sigrún, var
einnig fjölskyldunni stoð og stytta
sem og annað starfsfólk sem
kynntist Sveini og hann naut
umönnunar hjá.
Með sínu fallega brosi heillaði
hann alla og gaf gríðarlega mikið
af sér. Hann smitaði jákvæðni til
okkar hinna sem áttuðum okkur á
því að það eru ekki stóru og ver-
aldlegu hlutirnir sem skipta máli –
heldur minningar góðra samveru-
stunda. Þannig var perluband
minninganna ofið á þeim stutta
tíma sem við fengum með litla
frænda okkar. Minningarnar
munu lifa með okkur og við sem
eldri erum höldum þeim á lofti
með þeim sem yngri eru. Þannig
varðveitum við best minningu
Sveins.
Til handa Gunnari og Valdísi og
Jennýju, eru ekki til nein orð sem
hugga eða ná utan um það sem
þau eru að ganga í gegnum. Frá
því að sjúkdómurinn var greindur
hafa þau staðið sem klettur, sam-
einuð í því að njóta stundanna sem
þau vissu að yrðu takmarkaðar af
stundaglasi lífsins. Þeim við hlið
standa foreldrar þeirra og aðrir
ættingjar og vinir sem staðið hafa
þétt saman á liðnum mánuðum.
Með sorg í hjarta kveðjum við
hjartans litla drenginn og í huga
okkar er ljóst að tekið verður á
móti honum með opnum faðmi
Jennýjar Báru, systur Valdísar,
sem lést aðeins 5 ára gömul 1978
og annarra genginna ástvina. Við
sendum hlýjar kveðjur til Jennýj-
ar, Valdísar og Gunnars og nán-
ustu ættingja og biðjum fjölskyld-
unni Guðs blessunar.
Kristín og Björg Anna.
Fallinn er frá yndislegur ungur
drengur og vinur okkar, Sveinn
Zoëga.
Valdís er æskuvinkona okkar af
Seltjarnarnesi og viljum við vin-
konurnar með þessum örfáu orð-
um tjá þakklæti okkar til Sveins
fyrir kærleiksríka samfylgd á
stuttri en viðburðaríkri ævi.
Sveinn var sérstaklega yndislegur
og ljúfur drengur, félagslyndur og
kátur eins og foreldrarnir, kallað-
ur broskarlinn, enda alltaf stutt í
hans innilega bros.
Við viljum líka þakka Valdísi og
Gunna fyrir að hafa leyft okkur að
taka þátt í lífi og veikindum Sveins
fram á síðasta dag. Sú sterka af-
staða til lífsins sem birtist í öllum
ævintýrunum sem foreldrarnir
veittu broskarlinum sínum kenndi
okkur svo mikið um það sem máli
skiptir. Fjölskyldan, vináttan og
samveran er það sem gefur okkur
mest, skapar gleði, minningar og
styrkir böndin. Ferðalögin hér á
landi og erlendis, stóra glæsilega
eins árs afmælisveislan og allar
skemmtilegu samverustundirnar,
sniðnar að þörfum litla mannsins
sem gaf okkur öllum svo mikið
með nærveru sinni eru lífsreynsla
sem mun breyta okkur öllum til
framtíðar.
Takk fyrir samfylgdina, elsku
Sveinn okkar.
Takk fyrir vináttu, styrk og
kærleik Valdís, Gunni og Jenný.
Minningin um yndislegan
dreng lifir.
Agla Marta, Anna Björg,
Anna Þorbjörg, Birna Ósk,
Dagný, Erla Dögg, Halldóra,
Helga, Hildur, Kristín,
Jenný Klara og Sigurbjörg
Dagmar.
Elsku fjölskylda, megið þið
finna styrk til að takast á við sorg-
ina.
Lífið hefur hendur kaldar,
hjartaljúfur minn.
Allir bera sorg í sefa,
sárin blæða inn.
Tárin falla heit í hljóði,
heimur ei þau sér.
Sofna vinur, svefnljóð
meðan syng ég yfir þér
Þreyttir hvílast, þögla nóttin
þaggar dagsins kvein.
Felur brátt í faðmi sínum
fagureygðan svein.
Eins og hljóður engill friðar
yfir jörðu fer.
Sof þú væran, vinur,
ég skal vaka yfir þér.
(Kristján frá Djúpalæk)
Elsku Valdís, Gunnar og
Jenný.
Hugur okkar er hjá ykkur og
fjölskyldum ykkar á þessum erf-
iðu tímum.
Jón Grétar, María,
Þorsteinn, Örvar, Katrín
og fjölskyldur.
Sveinn Zoëga
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
✝
Okkar ástkæra
LÁRA ARNFINNSDÓTTIR
frá Hrafnabjörgum,
Höfða, hjúkrunar- og dvalarheimili,
Akranesi,
lést mánudaginn 16. desember.
Útförin fer fram frá Hallgrímskirkju í Saurbæ
laugardaginn 28. desember kl. 14.00.
Fyrir hönd aðstandenda,
Bryndís Guðmundsdóttir,
Ragnheiður Guðmundsdóttir, Matthías Sigurðsson,
Adda Lára Arnfinnsdóttir, Símon Ólafsson.
✝
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir, amma og langamma,
SIGÞRÚÐUR GUNNARSDÓTTIR,
lést á Fjórðungssjúkrahúsinu á Ísafirði
miðvikudaginn 18. desember.
Jarðarförin fer fram frá Ísafjarðarkirkju
laugardaginn 28. desember kl. 11.00.
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á
krabbameinsfélagið Sigurvon.
Jón Rafn Oddsson,
Kristín Karlsdóttir, Ingimar Halldórsson,
Gunnsteinn Jónsson, Mariam Esmail,
Oddur Jónsson, Kolbrún Guðjónsdóttir,
barnabörn og langömmubörn.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
BRYNDÍS JÓHANNSDÓTTIR
frá Skriðufelli,
til heimilis
Ásenda 3,
Reykjavík,
lést á Landspítalanum miðvikudaginn 18. desember.
Útför auglýst síðar.
Þórunn Kristinsdóttir, Garðar Jóhann Guðmundarson,
Þórdís Kristinsdóttir, Ásgeir Magnússon,
Gunnar Kristinsson, Claudia Picenoni,
Jóhann Kristinsson, Sólveig Ólafsdóttir,
ömmubörn og langömmubörn.
✝
Elskulegur faðir okkar,
BALDUR SIGURÐSSON,
Aðalstræti 62,
Akureyri,
lést á dvalarheimilinu Hlíð laugardaginn
7. desember.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins
látna.
Sigrún, Sigurður, Baldur
og fjölskyldur.