Þjóðlíf - 01.06.1989, Side 75

BÍLAR
Undirbúningur fyrir sumarferðalagið
Liðinn er langur og strangur vetur sem
revnt hefur á þolrif bíla og bflstjóra. Ef að
líkum lætur þá mun næsti snjóavetur koma
okkur jafn mikið á óvart og sá síðasti sem
þegar er fallinn í gleymsku og dá þegar þetta
er ritað. En nú er komið sumar og væntan-
lega einnig sól.
Þá stefnir hugur manna til ferðalaga í
bflum sínum. Undirbúningur slíkra ferða er
með ýmsu móti, sumir skipuleggja þær með
góðum fyrirvara en aðrir stíga um borð og
þeysa af stað um leið og hugmyndin að ferð-
inni fæðist.
Skrásetjarinn hefur reynt hvorutveggja.
Reynslan af undirbúnu ferðalagi hvað varð-
ar fararskjótann er ekki í frásögur færandi en
ferð út í bláinn óundirbúin býður upp á nýja
reynslu. Ferðin sem hér verður vitnað í gaf
nýja reynslu þegar hún var farin þó að tutt-
ugu og fimm ár séu liðin frá henni. Kunningi
minn átti Willys jeppa árgerð 1955. Einn
bjartan sumarmorgun bankar hann uppá hjá
mér og býður í ökuferð. Það vakti nokkra
furðu að hann var með skíðin s£n meðferðis.
Aðspurður kvaðst hann hafa löngun til að
fara á skíði í Kerlingarfjöll.
Nú er ekið af stað austur um sveitir og ekki
áð fyrr en við Gullfoss. Þar eru menn spurðir
um ástand vega á fjöllum; jú Bláfellsháls
með versta móti. Það voru orð að sönnu,
annan eins óveg höfðum við tæpast ekið fyrr.
Þegar við komum niður á eitthvert sléttlendi
segir kunninginn að bfllinn láti ekkert betur
að stjórn en í urðinni. Við nemum staðar og
skríðum undir. Stýrisendinn hægra megin
dottinn úr sambandi takk fyrir. Kúluliðurinn
slitinn upp úr og endinn ónýtur. Hvað var nú
til ráða? Til þess að hafast eitthvað að þá
losuðum við stýrisganginn undan bflnum,
sem tók klukkustund með ónýtum verkfær-
um.
Kynleg gangtruflun
í þeim svifum bar að Rússajeppa norðan
að og með honum fengum við far niður í
Biskupstungur. Eftir ferðalög á milli bæja þá
fannst samskonar stýrisgangur uppi á fjár-
húsvegg á bæ sem ég kann ekki lengur að
nefna því miður. Til baka komumst við með
einhverjum Englendingum sem voru í
„expedition'*. Þeir spurðu okkur í hverskon-
ar rannsóknarleiðangri við værum? Það var
fátt um svör. Þessir menn virtust kunna að
útbúa sig. Landroverar úttroðnir af farangri.
Og verkfærin sem þeir lánuðu okkur til þess
að skrúfa saman. Mig minnir helst að við
höfum fleygt rörtönginni sem af tilviljun
hafði leynst undir sætinu. Þegar ég fer að
ryfja upp þessa ferð flýtur strýður straumur
minninga upp á yfirborðið sem ekki tengjast
bflum að öðru leyti en því að bfllinn bar
okkur aldrei upp í Kerlingarfjöll heldur
norður um land á sveitaböll allt til Eyjafjarð-
ar.
Ekki get ég stillt mig um að segja frá kyn-
legri gangtruflun sem hrjáði vagninn þegar
við ókum upp brekkuna fyrir ofan Húnaver,
75